தஞ்சாவூரு குசும்பு!

என்ன நடக்குது இதிலே?

2011-12-30T13:29:00.002+05:30

இப்பத்தான் கொஞ்ச வருசங்களுக்கு முன்னே மார்க்கெட்டுக்கு வந்தது. இப்போ இதுக்கான மார்க்கெட் ரொம்ப பலமாவும், இன்னும் 10-15 வருஷங்களுக்குத் தாக்குப்பிடிக்கும் தொழில்நுட்பமாகவும் இருக்கிறது. வந்த புதிதில், பெரும் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே பயன் தரும் என்று நினைக்கப்பட்ட இந்தத் தொழில்நுட்பம், ஒரே பெயரில் இரண்டு மூன்று மளிகைக் கடைகள் இருந்தால்கூட பயன்படுத்த ஏற்றது என்பது இதன் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமான காரணம்!

இந்தத் தொழில்நுட்பம்தான் Data Warehouse and Business Intelligence (DW&BI). அடிப்படை தெரிந்துகொண்டால், இது ஒன்றும் பெரிய விஷமல்ல. எந்த விஷயங்களுக்கு இதைப் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கு, நம் அன்றாட வாழ்வில் நடக்கும் ஒரு செயலை எடுத்துக்காட்டாக கொள்ளலாம்.

நாம் ஒரு ATM க்கு செல்வதாக வைத்துக்கொள்வோம். என்ன மாதிரியான விஷயங்களுக்காக அங்கு செல்வோம்? பணம் எடுக்க, பணம் மாற்ற (transfer), Mini Account Statement எடுக்க, காசோலை deposit செய்ய மாதிரியான வேலைகளுக்குத்தான் அங்கு செல்வோம். இது சாதாரணமாக தொழில்நுட்ப மொழியில் சொன்னால் - Transactions. இந்த மாதிரி நடக்கும் transactions களை பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்வது, OnLine Transaction Processing database (OLTP).

இப்போது நம் தேவைக்கு, கடந்த ஒரு வருடத்துக்கான account statement வேண்டும். நமக்கு 4-5 accounts இருப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். நாம் இதை ATM ல் பெற முடியாது. அதாவது OLTP database ல் அந்த விவரங்கள் இருக்காது.

அல்லது, வங்கியின் தலைமையகத்தில் புதிதாக ஒரு loan offer or credit card offer கொடுக்கத் திட்டமிட்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு, வாடிக்கையாளர்களின் முழு விவரம் வேண்டும். எடுத்துக்காட்டுக்கு, வங்கியில் 2 க்கும் மேற்பட்ட கணக்குகள் வைத்திருக்கும், கடந்த 3 வருடங்களில் மாதத்துக்கு குறைந்தது 5 முறை பணம் deposit செய்யும், credit card இல்லாத, சென்னையில் வசிக்கும் வாடிக்கையாளர்களின் முகவரி, தொலைபேசி, மின்னஞ்சல் வேண்டும். இந்த விவரத்தை, வங்கியில் உள்ள OLTP database ல் எடுக்க முடியாது. ஏனென்றால், இந்த database-ல் 1 வார காலம் அல்லது 1 மாத கால விவரங்கள்தான் இருக்கும். மேலும், இவ்வளவு விரிவான விவரங்களை அந்த database சேமித்து வைக்காது. இது வெறும் எடுத்துக்காட்டுக்கு மட்டுமே. ஒவ்வொரு நிறுவனத்துக்கும் பயன்பாடு மாறும்.

இந்த மாதிரி விவரங்களை தேவையான முறையில் நீண்ட காலத்துக்குச் சேர்த்து வைத்து, தேவையானபோது அளிக்கும் system தான் OLAP (OnLine Analytical Processing) database. இதுதான் Data Warehouse database (DW). இதிலிருந்து என்ன மாதிரி விவரங்கள் எடுக்கலாம், எப்படி எடுக்கலாம், எப்படி இந்த விவரங்களைக் கொண்டு வருங்காலத்தில் இன்னும் சிறப்பாகத் திட்டமிடலாம் (Decision Making), நஷ்டங்களைக் குறைக்கலாம் என்பதுதான் Business Intelligence (BI). அதாவது Data வை எப்படி எந்த விதத்தில் சேமிக்கலாம் என்பது Data Warehouse (DW) அந்த data வை எப்படி பயன்படுத்தலாம் என்பது Business Intelligence (BI). இது இரண்டும் எப்போதுமே ஒன்றாகத்தான் பயன்படுத்தப்படும். ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்று இல்லை!

இந்த இரண்டு ஏரியாக்களிலும் பயன்படுத்த நிறைய மென்பொருள்கள் இருக்கின்றன. Informatica, IBM, SAP, MicroStrategy, Microsoft, Oracle போன்ற நிறுவனங்கள் இரண்டு ஏரியாக்களுக்குமான மென்பொருட்களைத் தயாரிக்கிறர்கள். வருங்காலத் தேவையைக் கவனத்தில் கொண்டு, மேலும் சில நிறுவனங்கள் இந்தத் துறையில் கால் வைக்கின்றன. இந்த மென்பொருட்களுக்கானத் தேவை, முன்பு பெரிய நிறுவனங்களுக்கு மட்டும்தான் என்றிருந்த நிலை, இப்போது சிறிய, நடுத்தர நிறுவனங்களும் இந்த மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்தி நீண்டகாலப் பயன் பெறலாம் என்று மாறிவிட்டது. எனவே, இந்த மென்பொருட்கள் தெரிந்த software consultants/engineers க்கு நல்ல மார்க்கெட் இருக்கிறது. இது வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமின்றி, data எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் பயன்படும். ஒவ்வொரு வர்த்தக முறைக்கும் (domain) ஒவ்வொரு மாதிரி இந்த DW database ஐ வடிவமைக்கவேண்டும்.

எந்தெந்த வகையான வேலைகள் DW&BI ல் கிடைக்கும்?

- DW&BI Architect
- Data Modeler
- ETL Developer
- BI Developer
- Tester
- DW&BI Manager
- Business Analyst
- ETL/BI DBA
- Operator
- Production Support Executive

இந்த மாதிரி வேலைகள் தற்போதைக்கு அமெரிக்காவில் அதிகமாக இருக்கின்றன. UK & other European நாடுகளிலும், தேவைகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்தியாவைப் பொறுத்த வரை, consulting companies நிறைய வேலைவாய்ப்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. Product based companies களில் கடந்த சில வருடங்களாக பிரகாசமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கின்றன.

முக்கியமான மென்பொருட்கள் (DW):
- Informatica (Informatica Corporation)
- Data Stage (IBM)
- SSIS (Microsoft)
- Ab Initio
- ODI (Oracle)

முக்கியமான மென்பொருட்கள் (BI):
- MicroStrategy (MicroStrategy Corporation)
- Cognos BI (IBM)
- SSRS/SSAS (Microsoft)
- Business Objects (SAP)
- Hyperian (Oracle)

மேற்கண்ட மென்பொருட்களில் பயிற்சி பெற (அ) மேலும் விவரங்கள் தேவையெனில், கீழ்கண்ட முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம்:

Axiom Semantics Technology Services (ASTS)
14 L.B Road, First Floor
Opp. Arihant E Park, Near Adyar signal
Adyar, Chennai - 20
Phone: 64558899, 9543322116, 9629529295
Email: info@axiomsemantics.com
Web: www.axiomsemantics.com

***

Autism - ஒரு நோயல்ல!

2011-12-28T17:06:00.000+05:30

இப்போது பரவலாக கேள்விப்படும் ஒரு வார்த்தை - ஆட்டிசம் (Autism). இது ஒரு நோயல்ல, குழந்தையின் வளர்ச்சியில் ஒரு நிலை அல்லது ஒரு குறைபாடு எனச் சொல்லலாம். இந்த நிலை பற்றி பல்வேறு கருத்துகள் பல்வேறு டாக்டர்களால் சொல்லப்பட்டாலும், இதுதான் இந்தக் குறைபாட்டுக்குக் காரணம் என்று யாராலும் அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியவில்லை.

இந்த குறைபாடு உள்ள குழந்தைகள், மற்றக் குழந்தைகளை விட கீழ்கண்டவைகளில் வித்தியாசமாக இருப்பார்கள்;

1. படித்தல், பாடங்களைக் கவனித்தல்

2. வலியறிதல் (வலியே தெரியாது அல்லது சிறு வலிக்கும் பெரிதாக கத்துவார்கள்)

3. பயமின்மை

4. சொல்வதையே திருப்பிச் சொல்லுதல்

5. பார்த்த படங்களையே (அ) விளம்பரங்களை மறுபடி மறுபடி பார்த்தல்

6. அபார ஞாபகசக்தி

7. பிடிவாதம் பிடித்தல்

8. குறிப்பிட்ட சாப்பாடு மட்டும் சாப்பிடுதல் (அ) தவிர்த்தல்

9. தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொள்ளுதல்

10. கேள்வி கேட்டால் பதில் கூறாமல் இருத்தல்

பொதுவாக, இந்தக் குறைபாடுள்ள குழந்தைகளை 2 வயதிலேயே கண்டுபிடித்து விடலாம். அதீத தெரபி மூலமும் சில மருந்துகள் மூலமும் இந்தக் குறைபாட்டைச் சரி செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது.

சமீபத்திய கணக்கின்படி, அமெரிக்காவில் சராசரியாக 100 ல் ஒரு குழந்தைக்கு இந்தக் குறைபாடு இருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. 4 ஆண்குழந்தைக்கு 1 பெண்குழந்தை என்ற அளவில் இது பாதிக்கிறது. என் நண்பர்களில் 3 பேரின் ஆண் குழந்தைகளுக்கு இந்தக் குறைபாடு இருக்கிறது. அந்த மூன்று குழந்தைகளும் அமெரிக்காவில் பிறந்தவர்கள். அவர்களின் அன்றாட போராட்டத்தை நான் அறிவேன். ஒரு பையன் ஷாப்பிங் செய்துகொண்டிருக்கும்போது, கடையிலிருந்து வெளியே ஓடிவிட்டான், கண் இமைக்கும் நேரத்தில். நண்பன் சுதாரித்துக்கொண்டு தேடினால் பையனைக் காணவில்லை. போலீசுக்கு போன் செய்து, கடையில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து தேடி கடைசியில் 2.5 மைல் தூரத்தில் ரயில் போகும் தண்டவாளத்தில் நின்றவனைக் கண்டுபிடித்தார்கள். இன்னொரு நண்பனின் பையன், கொதித்துக்கொண்டிருந்த வென்னீரை அப்படியே இழுத்து வயிற்றில் கொட்டிக் கொண்டான்.

பெற்றோர்களின் பொறுமையை இந்தக் குழந்தைகள் ரொம்பவே சோதிப்பார்கள். ஷாப்பிங் சென்றால், கார் பார்க்கை விட்டு நகரமாட்டார்கள். ஒரு இடத்தில் நிற்கமாட்டார்கள், யாராவது சொன்னால் கேட்கமாட்டார்கள், அடித்தால் வலிக்காது, மேலும் ஆக்ரோஷமாக ஆகிவிடுவார்கள். பெருங்குரலெடுத்துக் கத்துவார்கள்.

இது மாதிரி அந்தப் பெற்றோர்களுக்கு கிடைக்கும் தினப்படியான அதிர்ச்சிகள், அனுபவங்கள் வேதனை தரக்கூடியவை. இதன் காரணமாகவே, அவர்கள் பெரும்பாலும் யாரோடும் ஒட்டுவதில்லை. எந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கும் செல்வதில்லை. நாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட சில நண்பர்கள் வற்புறுத்தி அழைத்தால் மட்டுமே வீட்டுக்கு வருவார்கள். இந்த மாதிரிக் குழந்தைகளுக்குத் தேவை நமது பரிதாபமோ அல்லது அறிவுரையோ அல்ல. சிறிய புன்னகை மற்றும் நிறைய பொறுமையும் அன்பும்.

இந்தக் குறைபாடு உள்ள பெரும்பாலான குழந்தைகள், ஏதாவது ஒரு தனித்திறமையைக் கொண்டிருப்பார்கள். என் நண்பனின் பையன் அபார ஞாபக சக்தி கொண்டவன். அமெரிக்காவில் உள்ள எல்லா மாநிலங்களையும் அதன் தலைநகரோடு சொல்லுவான். மாநிலத்தின் பேரைச் சொன்னால் அந்த மாநிலத்தின் பேஸ்பால் அணியின் பெயரைச் சொல்லுவான். இன்னொரு நண்பரின் பையன் மிக அருமையாக ஓவியம் வரைவான்.

அமெரிக்காவில் பெரும்பாலான மாநிலங்களில், இந்தக் குழந்தைகளுக்கென சிறப்பு பள்ளிகள் உள்ளன. அங்கு, இவர்களுக்கு தனித்த கவனம், தனித்தன்மையோடு தயாரிக்கப்பட்ட பாட திட்டங்கள், பெற்றோருக்கென்று கலந்துரையாட குழுமங்கள் இருக்கின்றன. இந்தியாவில், இது பற்றி சரியான விழிப்புணர்வு இன்னும் ஏற்படவில்லை.

இந்தக் குறைபாட்டுக்குக் காரணமாக இதுவரை இரண்டு விஷயங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஒன்று சிறு வயதில் போடப்படும் நோய்த்தடுப்பூசிகள். மற்றொன்று, ஜீன் குறைபாடு. இதில், நோய்த்தடுப்பூசிகளால்தான் இந்தக் குறைபாடு என்பது சரியாக நிரூபிக்கப்படவில்லை. ஜீன் மாற்றங்கள்தான் என்று பெரும்பாலான ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

சமீபத்தில் ஒரு டாக்டரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, நமது குடும்ப சமூக அமைப்புதான் இதற்குக் காரணம் என்று கூறினார். பொதுவாக, குழந்தைகளை மற்றக் குழந்தைகளோடு விளையாட விடுவதில்லை, கற்றுக்கொடுத்தல் குறைவாக இருக்கிறது என்பது போல் சொன்னார். என்னால் முழுமையாக இதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியவில்லை. ஏனென்றால், என் 3 நண்பர்களில், இருவர் நண்பர்கள், உறவினர்களிடம் நன்றாகக் கலப்பவர்கள். இன்னொரு நண்பர் பெரும்பாலான நேரங்களில் எதையாவது குழந்தைக்குச் சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருப்பார்.

என்னைப் பொறுத்தவரை நான் காரணமாக நினைப்பது, மாறி வரும் நமது உணவுப்பழக்கங்கள்தான். இப்போது நாம் சாப்பிடும் பெரும்பாலான உணவுப்பொருட்கள் பதப்படுத்தப்பட்டவையாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலும், மரபணு மாற்றப்பட்டவையாக இருக்கின்றன. இதனால்தான் இந்தக் குறைபாடு என்று நிச்சயமாகக் கூறமுடியாவிட்டாலும், சமீப காலங்களில் அதீத மாற்றம் கண்டது, சுற்றுப்புறமும் உண்ணும் உணவுப்பொருட்களும்தான். 20 வருடங்களுக்கு முன், யாருக்காவது புற்றுநோய் என்றால் அவ்வளவு அதிர்ச்சியாக இருக்கும். இப்போதெல்லாம், அது எந்தவகை புற்றுநோய் என்று சர்வ சாதாரணமாகக் கேட்கும் அளவிற்கு போய்விட்டது. உணவு முறைகளும், சுற்றுப்புறச் சூழலும் காப்பாற்றப்படாவிட்டால், இந்த மாதிரி புதுசு புதுசாக நோய்களும் வந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.

Autism பற்றிய மேலதிக தகவல்களுக்கு ;

http://www.autism-india.org/index.html

www.autismspeaks.org

www.cdc.gov

http://www.ucdmc.ucdavis.edu/mindinstitute/

http://archpsyc.ama-assn.org/cgi/content/full/archgenpsychiatry.2011.76

***

What a rubbish world?

2011-12-27T17:56:00.000+05:30

சமீபத்தில் ஊருக்குச் சென்றிருந்தேன். நான் சின்ன வயதில் ஆட்டம் போட்ட ஆறு, பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் பாதி நிரம்பி இருந்தது. ஆற்றில் நீர் வரும் காலத்தில் இப்போதெல்லாம் யாரும் இறங்குவது இல்லையாம். பொங்கலுக்கு பொங்கல், மாடுகளைக் குளிப்பாட்டுவதும், பக்கத்தில் இருக்கும் காட்டாற்றில் வண்டிகளைக் கழுவுவதும் இப்போது மறைந்து விட்டது. தெரிந்தும் தெரியாமலும், பிளாஸ்டிக் அரக்கன் பிடியில் நாமும் விழுந்து விட்டோம்.

பிள்ளைகளோடு ஃப்ளோரிடா டிஸ்னி உலகம் சென்றிருந்தபோது, பார்க்கும் ஒவ்வொருவர் கையிலும், ஒரு பெரிய கடின ப்ளாஸ்டிக் கப், அதற்கு மேல் மூடி, ஒரு ஸ்ட்ரா. இது சும்மா ஒரு பானத்துக்கு மட்டும்தான். சராசரியாக ஒரு 10 வயது பிள்ளை ஒரு நாளைக்கு 4 பானங்கள் குடித்தால், குடித்து விட்டு குப்பைகளை எறிந்தால், எவ்ளோ ப்ளாஸ்டிக் குப்பை? பணியாட்களும் அசராமல் நிரம்பி வழியும் குப்பைத் தொட்டிகளை சுத்தம் செய்தபடியே இருக்கின்றனர். ஒரு கணக்குப்படி, அந்த பூங்காக்களில் மட்டும் ஒரு நாளைக்கு 1,20,000 பவுண்ட்ஸ் (கிட்டத்தட்ட 56 டன்) குப்பை சேர்கிறதாம். அதில் கண்டிப்பாக ஒரு பெரும்பங்கு ப்ளாஸ்டிக் ஆக இருக்கும். இவ்வளவையும் என்ன செய்கிறார்கள்? Land Fill எனப்படும் குப்பை மேடுகளுக்குத்தான் கொண்டு செல்கிறார்கள். பள்ளமாக இருக்கும் பகுதிகளில் குப்பைகளைக் கொட்டி, மேடு படுத்துவதுதான் இது. அமெரிக்காவிலும், சிங்கப்பூரிலும் கண்ணுக்குக் குப்பை தெரியவில்லையென்பதால், அந்த நாடுகள் சுத்தமான நாடுகள் என்று ஒரு பொதுப்பார்வை இருக்கிறது. ஆனால், இரு நாடுகளுமே Land Fill செய்து Land Reclaim தான் செய்கிறார்கள். ஆக, குப்பைகள் அழிக்கப்படவில்லை, மறைக்கப்படுகிறது.

சமீபத்தில், விருகம்பாக்கத்தில் உள்ள ஒரு மாலுக்குச் சென்றிருந்தோம். அங்குள்ள சாப்பிடும் இடத்தில் (Food Court) இருந்த ஒரு கடையில் பிள்ளைகளுக்கு பழக்கூழ் (Smoothie) வாங்கினோம். அங்கு அமர்ந்து சாப்பிடத்தான் வாங்கினோம். அதற்கு அந்தக் கடையில், ஒரு ப்ளாஸ்டிக் கடின கப், ஒரு ப்ளாஸ்டிக் ஸ்பூன், கடின மூடி, ஒரு ஸ்ட்ரா எனக் கொடுத்தார்கள். நான், கடையில் இருப்பவரிடம், நாங்கள் இங்குதான் சாப்பிடப்போகிறோம், மூடி வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டேன். அப்படியே, அவரிடம் ப்ளாஸ்டிக் கப்புகளுக்கும், பவுல்களுக்கும் பதில் பீங்கானில் குடுக்கலாமே. வெளியில் எடுத்துச் செல்வதானால், ப்ளாஸ்டிக்கில் கொடுங்கள் என்று கூறினேன். அவர் என்னை ஒரு விநோத பூச்சியைப் பார்ப்பதுபோல் பார்த்துவிட்டு, ஒரு சிரிப்போடு அடுத்த வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

பிரபல உணவகங்களில், எடுப்புச் சாப்பாடு (Parcel) வாங்கினால் அதற்குக் கொடுக்கபடும் கடின ப்ளாஸ்டிக் கப்புகளைப் பார்த்தால் மனதுக்குச் சங்கடமாக இருக்கிறது. முன்பெல்லாம், ஒரு வாழை இலை, ஒரு செய்தித்தாள், கொஞ்சம் நூலோடு முடித்து விடுவார்கள். அதேபோல் தேநீர்க் கடைகள், மதுக்கடைகள் எல்லாவற்றிலும் பிளாஸ்டிக் கப்புகள். ஒரு மணி நேரத்தில் குடித்துத் தீர்க்கக்கூடிய தண்ணீருக்கு ஓராயிரம் ஆண்டுகள் அழிய எடுத்துக்கொள்ளும் ப்ளாஸ்டிக் பாட்டில். வயிற்றைக் கெடுக்கும் பூச்சிமருந்துகளுக்கு, உலகைக் கெடுக்கும் ப்ளாஸ்டிக் பாட்டில்கள்.

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில், ப்ளாஸ்டிக்கால் ஏற்படும் அழிவுகளைப் பார்த்துவிட்டு, அதன் உபயோகத்தைக் குறைக்க பெரும்பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர். நாம், இப்போதுதான் ப்ளாஸ்டிக்கை முழுவீச்சில் உபயோகிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறோம். ஆறுதலாக, ஊட்டி, கொடைக்கானல் போன்ற மலை நகரங்களில் ப்ளாஸ்டிக் பைகளுக்குத் தடை விதித்து இருக்கிறார்கள். நீண்ட வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகு, அலுவலகத்துக்கு கீழே இருக்கும் நாயர், காகிதக் கப்புகளைக் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

நாகரீக வளர்ச்சி, ஆரோக்கியம் காரணமாக நம் வாழ்க்கை முறை நிறைய மாறி விட்டது. நிறைய விஷயங்களை நாம் ஒரு சமரசத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டோம். ஆனால், வாழ்க்கை முறையில் சில மாறுதல்களை செய்தால், நாம் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்து வளர்க்கும் பிள்ளைகளோ அல்லது அவர்களின் பிள்ளைகளோ கொஞ்சம் அதிக நாட்கள் குறைந்த நச்சோடு வாழ்வார்கள்.

1. பார்க்கும், பொருள் வாங்கும் கடைகளில் ப்ளாஸ்டிக் பைகளை மறுப்பது.
2. உணவகங்களில் சென்று சாப்பிடுவது
3. தெரிந்த கடைகளில் சொல்லி ப்ளாஸ்டிக் பைகள் உபயோகத்தைக் குறைக்கச் செய்வது
4. குப்பைகளைக் குப்பைத் தொட்டிகளில் மட்டும் போடுவது என முயற்சி செய்யலாம்.

இன்று காலை என் மகள் ரொட்டி வாங்கிக்கொண்டு வரும்போது சொன்னாள். 'இந்த ஒரு ரொட்டிக்கும் ப்ளாஸ்டிக் பை எடுத்து திணிக்கிறாங்கப்பா, நான் வேணாம்னுட்டேன்' என்று. பெருமையாக இருக்கிறது, என் பேச்சை குறைந்த பட்சம் இரண்டு பேர் (மனைவி உள்பட) கேட்டு, ப்ளாஸ்டிக்கை முடிந்தவரை மறுக்கிறார்கள் என்பதை அறியும்போது!

மாற்றம் என்பது நமது வீடுகளில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறது. மாறுவோம், வருங்கால நமது சந்ததியினருக்குப் பொருள் மட்டுமல்லாது, சுத்தமான காற்று மற்றும் பூமியைச் சேர்த்து வைப்போம். பிளாஸ்டிக்கை முடிந்தவரை மறுப்போம்!

***

தண்ணியடிச்சுட்டு கார் ஓட்டுறது தப்பா?

2011-12-27T12:18:00.000+05:30

எச்சரிக்கை - நான் அளவுக்கு அதிகமாக குடித்துவிட்டு தாறுமாறாக வண்டி ஓட்டுபவர்களுக்கு ஆதரவானவன் இல்லை.

ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னே ஒரு நாள் சாயந்தரம் வழக்கம்போல, செந்தில் மாப்ள ஆஃபிசில் சந்திப்பு. லைட்டா கொஞ்சம் டைட்டாவலாம்னு
ஆளுக்கு ஒன்னரை பியர் சாப்பிட்டோம். நான் பொதுவாக பியர் சாப்பிடுவதில்லை. 8 மணிக்கு சாப்பிட்டு விட்டு, 12:30 மணி வாக்கில் பெருங்குடியில் நான் தங்கியிருந்த வீட்டுக்குச் செல்ல காரில் கிளம்பினேன். கொஞ்சமாக மழை. மத்திய கைலாசத்திலிருந்து வலது பக்கம் திரும்புவதற்காக பச்சை விளக்குக்குக் காத்திருந்தேன். எனக்கு முன் ஒரு மினி லாரி, பக்கத்தில் ஒரு பைக். அவர்கள் முன் சில வண்டிகள். வலது பக்க சிக்னல் கிடைத்ததும் நகர ஆரம்பித்தோம். திரும்பும் வேளையில், பச்சை பார்த்துதான் திரும்பினேன். ஒரு நொடி நேரத்தில், பச்சை அம்பைக் காணோம்! திரும்பியவுடன் அங்கிருந்த இரு காவலர்கள் எங்கள் மூவரையும் நிறுத்தச் சொன்னார்கள்.

நான் காரை ஓரம் கட்டிவிட்டு காத்திருக்க, முன்னாள் பாகிஸ்தான் அதிபர் பெயர்கொண்ட காவலர் என்னிடம் வந்தார். லைசன்ஸ், ரெஜிஸ்ட்ரேஷன்
கேட்டார், கொடுத்தேன். சிவப்பு சிக்னல்ல திரும்புனது தப்புன்னு சொன்னார். நான், திரும்பும்போது பச்சைதான் இருந்தது, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்,
எந்த அறிகுறியும் (ப்ளிங்க்) இல்லாம சிவப்பு மாறுனா நான் என்ன சார் செய்யட்டும்னு கேட்டேன். அவர் அதெல்லாம் முடியாது, நாளைக்கு கோர்ட்டில் வந்து ஃபைன் கட்டுங்கன்னு சொன்னவர், என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை, 'நீங்க குடிச்சுருக்கீங்களா சார்'ன்னு கேட்டார். நானும், திடீர்
அரிச்சந்திரன் அவதாரம் எடுத்து, ஆமா, எட்டு மணிக்கு பியர் சாப்பிட்டேன்ன்னு சொன்னேன். அவர், சரி இன்னிக்கு வசமா சிக்கிட்டான் ஒருத்தன்னு நெனச்சுகிட்டு, சார் கொஞ்சம் இறங்கி வாங்க, இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட பேசணும்னு சொன்னார். நானும் இறங்கி இன்ஸ்பெக்டரிடம் போனேன்.

புகழ்பெற்ற குதிரையின் ஓனரான மாவீரன் பெயர் கொண்ட அவர், சார் குடிச்சுட்டு கார் ஓட்டக்கூடாது. நீங்க ஓட்டிகிட்டு வந்துருக்கீங்க. என்ன
செய்யலாம்னு கேட்டார். நான், அய்யா நான் எட்டு மணிக்குதான் பியர் சாப்பிட்டேன், அது அப்போவே பாத்ரூமுக்குப் போயிடுச்சு. காவலர் கேட்டாரு, நான் ஆமான்னு சொன்னேன்னு அவர்கிட்டே சொன்னேன். நான் சட்டத்தை மதிக்கும் குடிமகன்னு சொன்னேன். அவர் விடுவதாயில்லை. பைக் தம்பியையும், மினி லாரி தம்பியையும், சரிப்பா இப்ப என்ன சொல்றீங்க, 2000 ரூப தண்டம் கட்டவேண்டி வரும் பரவாயில்லையான்னு கேட்டார்.
அவங்க ரெண்டு பேரும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

என்னை தனியே கூப்பிட்ட பாகிஸ்தான் அதிபர், சார் பாத்தா(?) படிச்சவர் மாதிரி இருக்கீங்க. எதுனா பாத்து செய்ங்க. நீங்க பிரச்சினை இல்லாம
போயிடலாம்னு பேரத்தை ஆரம்பிச்சார். நான் அப்போதான் அமெரிக்க ரிட்டர்ன்ங்குறதால, லஞ்சம் குடுக்கக்கூடாது எனும் என் கொள்கையை உடும்பா புடிச்சுகிட்டு, சார் நான் லஞ்சமெல்லாம் குடுக்கமாட்டேன்னு சொன்னேன். உடனே அவர் மாவீரன்கிட்டே போய் ஏதோ சொன்னார். அவர், மத்த ரெண்டு பேரையும் பாத்து, சரி நீங்க சரிவர மாட்டீங்கன்னு சொல்லிட்டு, கேஸ் குறிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். எனக்கு, என்ன கோபம்ன்னா, நான் திரும்பும்போது பச்சை இருந்தது. ஒரு செகண்ட்குள்ளே, அது காணாமப் போச்சு. ரெண்டு செகண்ட்குள்ளே எப்படி அந்த சந்திப்பில் வண்டியத் திருப்புறது. அதனாலே, நான் திரும்பும்போது பச்சைதான் இருந்தது, சிக்னலில் கோளாறுன்னு வாதம் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். அவங்க அதெல்லாம் காதுலயே போட்டுக்கல.

நானும், சரி இவங்ககிட்டே பேசி பிரயோசனம் இல்லன்னுட்டு, மாவீரன் கிட்டே, சட்டப்படி என்ன பண்ணனுமோ அதப் பண்ணிடுங்க, லஞ்சம்
குடுக்கமாட்டேன்னு சொன்னேன். அவரும் (கிண்டலா) சரி அப்படியே பண்ணிடுவோம்னு சொல்லி அதிபரையும் எங்க மூனு பேரையும் ராயப்பேட்டை அரசாங்க மருத்துவமனைக்கு அழைச்சுட்டுப் போகச் சொன்னார். நானும், சரி என்னதான் ப்ரோசிஜர்ன்னு பாத்துடலாம்னு ஆர்வத்தில் கெளம்பிட்டேன். இவ்வளவுக்கும், ஒரு 500 ரூபாய் (அதான் அவங்க கேட்டது) இல்லேன்னா, அப்போ இருந்த ஒரு சக்தி வாய்ந்த அமைச்சர், அல்லது முதலமைச்சர் செல்லில் இருந்த ஒரு காவல் அதிகாரி இவங்க யாராவது ஒருத்தர் பேரச் சொல்லிட்டு போயிருக்க முடியும். ஆனால், எனக்கு அப்படிச் செய்ய மனமில்லை. தவிரவும், நம்மூர் சட்டங்கள் எப்படி இருக்கின்றனன்னு நேரடியா பார்க்க ஒரு வாய்ப்பை விட மனசில்லை. குடும்பத்தினர் யாரும் வீட்டில் இல்லை, அதனால் இன்னும் தைரியம்!!

ஒரு ஷேர் ஆட்டோவில் எங்களை ஏத்திகிட்டு ராயப்பேட்டை மருத்துவமனைக்கு போனார் அதிபர். வரும் வழியெங்கும், மத்த ரெடு பேரும் கெஞ்சி கெஞ்சி அலுத்துப்போயிட்டாங்க. அங்கு போனதும், பணியில் இருந்த சின்னக்குயில் பேர் கொண்ட (பயிற்சி) டாக்டரிடம் அழைத்துப்போனார். அந்தம்மாவுக்கும் எனக்கும் நடந்த உரையாடல்:

சின்னக்குயில் - உங்க பேரு
நான் - ராஜா
சி.கு - அப்பா பேரு
நான் - சொன்னேன்
சி.கு - அட்ரஸ்
நான் - சொன்னேன்
சி.கு - குடிச்சிருக்கீங்களா
நான் - எட்டு மணிக்கு பியர் சாப்பிட்டேன் (அப்போ மணி 1:30am)

அதுக்கு அப்புறம் ஒரு சீட்டில் ஏதோ எழுதியது சி.கு. சரி நீங்க போகலாம்னு சொன்னிச்சு. எனக்கு ஒன்னும் புரியல. அந்த சீட்டுல என்ன எழுதியிருக்கீங்கன்னு கேட்டேன். அதுக்கு அவங்க, நீங்க driving under the influence of alcohol க்கு மருத்துவர் சான்று குடுத்திருக்கேன்னாங்க. எனக்கு கோபம் தலைக்கேறிடுச்சு. எத வச்சு கண்டுபுடிச்சீங்கன்னு கேட்டேன். நீங்கதான் சொன்னீங்க குடிச்சுருக்கேன்ன்னு அத வச்சுதான்ன்னு சொன்னாங்க. 8 மணிக்கு ஒன்னரை பியர் சாப்பிட்டுட்டு 12:30 மணிக்கு காரை மறைக்கும்போது என் ரத்தத்துல எவ்வளவு பர்சென்ட் ஆல்கஹால்
இருக்கும்னு கேட்டேன். எனக்கு என்ன டெஸ்ட் எடுத்து கண்டுபுடிச்சீங்கன்னு கேட்டா, சி.கு நாங்க டெஸ்டெல்லாம் எடுக்குறது இல்ல, உங்க கண்ணு
சிவப்பா இருக்கு, தவிர நீங்கதான் சொன்னீங்க குடிச்சுருக்கேன்ன்னு அத வச்சுதான்னு சொன்னுச்சு. நான் சரி, இப்போ நான் குடிக்கலன்னு சொல்றேன், அதையும் நம்புவீங்களான்னு கேட்டேன். அதுக்கு சி.கு சார் அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, போலிஸ்காரங்க கூட்டிட்டு வருவாங்க, நாங்க டாக்டர் செர்டிஃபிகேட் குடுப்போம், அவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும்னு சொல்லிச்சு. எனக்கு அழுகுறதா சிரிக்கிறதான்னு தெரியல. சரி தொலைங்கன்னுட்டு வெளில வந்துட்டேன். மறுபடியும் மாவீரன்கிட்டே அழைத்து வரப்பட்டோம். சார், சட்டப்படி நான் என்ன செய்யனுமோ செஞ்சுட்டேன். படிச்சவரா இருக்கீங்க, சட்டப்படி நான் கார் குடுக்கக்கூடாது, நீங்க எடுத்துகிட்டுப் போங்க 2200 ரூபாய் தண்டம் கட்ட வேண்டி வரும்.குடுத்துட்டுப் போங்க, உங்க லைசென்சையும் குடுத்துட்டு நாளைக்கு மயிலாப்பூர் ஸ்டேஷன்ல வந்து லைசன்ஸ வாங்கிகோங்கன்னு சொன்னார்.

இதுக்கு இடையில், அங்கு வந்த என் மச்சான் (அவன் தாய்மாமன்தான் போலிஸ் அதிகாரி), அங்கிள், ஒரு போன் மாமாவுக்கு போட்டிருக்கலாம்ல,
இல்லன்னா 500 ரூபா வீசி எறிஞ்சு இருக்கலாமே, ஏன் இப்படி இந்த மழையில அலையிறீங்கன்னு கேட்டான். நான் சும்மாதான், நம்ம சிஸ்டமும்
சட்டமும் எப்படி இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கதான்னு சொல்லிட்டு காரை எடுத்துகிட்டு வீடு போய் சேர்ந்தேன்.

அடுத்த நாள், செந்தில் மாப்ளைய கூட்டிகிட்டு ஸ்டேஷன் போனேன். அவன் போகும் வரை ஒரே திட்டு. எனக்கு போன் பண்ணியிருக்கலாம்ல.
இந்தியாவுக்கு வந்துட்டா இந்தியன் மாதிரி இருக்கக் கத்துக்கோடான்னு ஒரே அட்வைஸ்! மாவீரன், எங்களுக்கு முதுகைக் காட்டிகிட்டு நின்னுகிட்டு இருந்தார். திரும்பி என்னைப் பார்த்து டக்குன்னு என்ன நெனைச்சாரோ ஒரு சல்யூட் வச்சார், எனக்கு ஒரே சிரிப்பு. சரி வாங்க சார்ன்னு மேலே ரூமுக்கு கூட்டிகிட்டுப் போனார். உக்காரச் சொல்லிவிட்டு, செந்திலிடம் பேச ஆரம்பித்தார். செந்தில், சார் இவன் நெனச்சுருந்தா, நேத்தே ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லாம வீடு போயிருக்க முடியும். கொஞ்சம் நேர்மையான ஆளுன்னு என்னைப் பத்தி சொல்ல ஆரம்பித்தான். உடனே அவர், அடடா சார் நேத்தே என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே, ஏன் சார் இப்படிப் பன்னிட்டீங்க, சாரி சார்ன்னு ஆரம்பிச்சுட்டார். நான் பரவாயில்ல, சும்மா சட்டம் தெரிஞ்சுக்கதான் அப்படிப் பண்ணேன்னு சொன்னேன். அவருக்கு அப்ப ஒரு போன் வந்தது.

கொஞ்சம் நேரம் பேசிட்டு, ஸ்பீக்கரில் போட்டுவிட்டார். மறுமுனையில் பேசியது அவருக்கு மூத்த அதிகாரி, என்னய்யா எத்தன Drunken Driving கேசு
புடிச்சீங்க, 30 டார்கெட் வச்சுருக்கானுங்க. முடியுமில்லன்னு கேட்டார்.
பேசி முடிச்சதும் மாவீரன், பாருங்க சார் மேலேயிருந்து எங்க உயிர எடுக்குறாங்க. நாங்க யாரையும் புடிக்கிறது இல்ல. கணக்கு காட்ட சில சமயம்
கடுமையா நடந்துக்கவேண்டியிருக்கு. ஒரு ரகசியம் சொல்லவா, நாங்க பெரும்பாலும் புடிக்கிறது சென்னை பதிவு எண் கொண்ட வண்டிகளை
அல்லன்னு சொன்னார்!! (என்னோட கார் நம்பர் TN 48). சார் தப்பா நெனச்சுக்கதீங்க, கேஸ் ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டேன். அதனாலே கேன்சல்
பண்ணமுடியாது. ஃபைனை நானே கட்டிட்டு உங்களுக்குத் தகவல் சொல்றேன்னு சொன்னார். அடக்கொடுமையேன்னுட்டு, நாங்களும் கெளம்பி
வந்துட்டோம்!

அமெரிக்காவில் குடித்து விட்டு வண்டி ஓட்டினால் தண்டனை கடுமையாக இருக்கும். ஆனால், ஒரு ட்ரைவரை அந்தக் கேசுக்காக பிடிக்கும் முன்
ஏகப்பட்ட நடைமுறைகள். முதலில், வேறு ஏதாவது காரணுத்துக்காக வண்டி மறிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். உதாரணத்துக்கு, காரை தாறுமாறாக
ஓட்டுதல், அதிக வேகத்தில் போதல், இந்த மாதிரி. காரை விட்டு கீழிறக்கி (இதுக்கு மட்டும்தான் கீழே இறங்கவேண்டும், மத்த சமயங்களில் ட்ரைவர்
சீட்டிலேயே இருக்கவேண்டும், கீழே இறங்கினால், அதிகாரியைத் தாக்கத்தான் வருகிறோம்ன்னு ஒரு தவறான புரிதல் அதிகாரிக்கு வந்திடும்)
ட்ரைவரிடம் Breathalyzer சோதனை செய்யப்பட்டு, அவர் ரத்தத்தில் 0.8% க்கு அதிகமாக ஆல்கஹால் இருந்தால் மட்டுமே (இது மாநிலத்துக்கு
மாநிலம் மாறும்) அவரை புக் செய்யவேண்டும். அதுக்கு அப்புறம் அவரை வண்டியோட்ட அனுமதிக்கக்கூடாது. உடனே அருகில் இருக்கும்
மருத்துவமனையில் ஆல்கஹால் அளவு ரத்த சோதனை செய்து உறுதி செய்யப்படவேண்டும். இவை எல்லாம் கோர்ட்டில் உறுதி செய்யப்பட்டால்தான் தண்டனை கிடைக்கும். அமெரிக்கர்கள் பெரும்பாலும் குடிப்பவர்கள். வேலை முடிந்தவுடன் நிறைய தடவைகள் நேரே பார் போயிருக்கிறோம். பெரும்பாலும் பியர் அல்லது ரெட் வைன் சாப்பிட்டுவிட்டு நன்றாக சாப்பாடு சாப்பிட்டுவிட்டு, நிறைய பேசிவிட்டு நிதானமாகத்தான் வீடு திரும்புவோம். இது வரை நான் ஸ்பீடிங் தவிர வேறு எதற்காகவும் தண்டிக்கப்பட்டதில்லை!

நம்மூரில், முதலில் சிக்னல்கள் ஒரு ஒழுங்கில் அமைக்கப்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு சந்திப்புக்கும் ஒரு மாதிரி சிக்னல்கள். அதுவும் இடது, வலது
புறம் திரும்புவதற்கு சில ப்ளிங்க் ஆகி நிற்கும், சில இடங்களில் எப்போது போகும் என்பது தெரியாது. அதே மாதிரி, ரத்தத்தில் ஆல்கஹால் அளவு
என்பது கட்டாயமாக பரிசோதிக்கப்படவேண்டும். சும்மா, சென்னை தவிர்த்த ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் நம்பர்களைப் பிடித்தோ, சிபாரிசுக்கு ஆளில்லாதவர்களைப் பிடித்தோ வெறும் கணக்கு காட்டக் கூடாது. சிக்னலை மீறுபவர்கள், (இரவில்) தாறுமாறாக வண்டி ஓட்டுவோர் மட்டும் பிடிக்கப்பட்டு ரத்தசோதனையோ அல்லது மூச்சு சோதனையோ செய்யவேண்டும். இதெல்லாம் இல்லாமல், இருக்கும் சிஸ்டத்தை தொடர்ந்து ஃபாலோ செய்தால், சட்டத்தை மதித்து நடக்க விரும்பும் என்னைப் போல் பலரும், 500 ரூபாயையோ அல்லது சிபாரிசுக்கு நம்பரையோ தயாராக வைத்துக்கொண்டுதான் இனி ரோட்டில் செல்லவேண்டும்!

***

சாருவும் நானும்!

2011-12-26T12:56:00.004+05:30

தாய்நாட்டை விட்டு வெளியில் இருக்கும் நிறையப் பேர்களுக்கு இணையம்தான் ஒரு முக்கிய இணைப்புப் பாலம். தாய்நாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதை தெரிந்துகொள்ளவும், தாய்மொழியின் தொடர்பு விட்டுப் போகாமல் இருக்கவும் அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி இணையம்தான். அதுபோல் தான் எனக்கும் இணையம் உதவியது. சிங்கப்பூரில் இருக்கும்போது தமிழ்நெட் எனும் இணைய தளம் மூலம் நிறைய நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். அப்போது தமிழில் அவ்வளவாக படைப்புகளோ, செய்திகளோ இணையத்தில் வெளியாகவில்லை.

அமெரிக்கா சென்றவுடன் வேலை நிமித்தம் பிசியாக இருந்தபோது இணையம் பக்கம் அதிகமாக வருவதில்லை. 2000 - 2001 ஆம் ஆண்டு வாக்கில்
தமிழ் பத்திரிகைகள் இணையத்தில் எனக்கு அறிமுகமாயின. அதில் விகடன் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. புத்தகமாக படிக்க
முடியவில்லை என்றாலும் இப்படி இணையத்தில் கிடைப்பதை படிப்பதே ஒரு ஆனந்த அனுபவமாக இருந்தது.

அப்படிப் படிக்க ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில் எனக்கு அறிமுகமானது சாருவின் கோணல் பக்கங்கள். எளிய நடையில் இருந்த அவரின் மெல்லிய
கிண்டலுடன் கூடிய எழுத்துக்களை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தேன். நிறைய பொதுவான விஷயங்களில் எங்கள் இருவரின் பார்வைகளும் ஒரே மாதிரி
இருந்தது. புத்தகம் படிப்பதை கல்லூரியுடன் நிறுத்தி வைத்திருந்த எனக்கு அவர் எழுத்துக்கள் பிடிக்க ஆரம்பித்தன.

ஒரு முறை கோணல் பக்கங்களில் வந்த ஒரு படைப்பைப்பற்றி அவருக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். என் மின்னஞ்சலையெல்லாம் அவர்
படிப்பாரா என நினைத்து நான் அனுப்பியதற்கு, ஆச்சரியமாக அவரிடமிருந்து பதில் வந்தது. அவருடைய மற்ற படைப்புகளப் படிக்கலாம் என ஆவலும்
பிறந்தது. இதற்கிடையில், அமெரிக்காவில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த சில தன்னார்வ அமைப்புகளில் சேர்ந்து என் சமூக சேவை செய்யும் ஆர்வத்திற்கு
தீனி போட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அதன் மூலம் கிடைத்த நட்புகளில் முக்கியமானது சகோதரர் ரவிச்சந்திரன் சோமு (வெட்டிக்காடு) மற்றும் லஞ்சம் ஊழலுக்கு எதிராக தொடர்ந்து செயல்பட்டு வரும் சீரோ ரூபாய் புகழ் விஜய் ஆனந்த்!

ரொம்பவும் ஆக்டிவ் ஆக இல்லையென்றாலும், டாக்டர்
எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி அவர்களை மின்னசோட்டா பல்கலைக்கழகத்தில் நதி நீர் இணைப்பு பற்றி உரையாட அழைத்தது, திருச்சி கேகே நகர் அரசு பள்ளிக்கு கணிணி கிடைக்க ஏற்பாடு செய்தது, விழுப்புரம் பகுதி சகோதரிகளின் கல்வி உதவி போன்ற சில விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தேன். அந்த சமயத்தில் சாரு அவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. ஏன் தமிழகத்தில் இருக்கும் இவரைப் போன்ற பிரபலங்களின் மூலமாக தமிழகத்தில் ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தக்கூடாது என்று ரூம் போடாமல் யோசித்ததின் விளைவு, சாருவுக்கு என்று ஒரு யாஹூ குழுமம் ஆரம்பிப்பது என்று முடிவெடுத்தேன்! ஆரம்பித்தும் ஆகிவிட்டது.

அப்போதெல்லாம் தமிழில் தட்டச்சுவது அவ்வளவு சுலபமில்லை. முரசு அஞ்சலில் தட்டச்சி, அதை ஸ்கிரீன் ஷாட் எடுத்து படமாகத்தான்
ஏற்றவேண்டும். குழுமம் ஆரம்பித்தவுடன், சில இணைய நண்பர்கள் சேர்ந்தனர். குழுமத்தின் நோக்கம், சாருவின் எழுத்துக்களை குழுமத்தில் ஏற்றச் செய்து, (நீண்டகால திட்டமாக) வெளிநாட்டில் வாழும் நண்பர்களைக் கொண்டு ஏதாவது தமிழகத்திற்குச் செய்யவேண்டும் என்ற ஆவல்!

ஒரு 20 பேர் சேர்ந்தனர், அவர்களின் யோசனைக்கு ஏற்ப அவர்களின் படைப்புகளும் குழுமத்தில் ஏற்றப்பட்டன. இடையில், சாருவின் புத்தகங்கள்
வேண்டி அவருக்கு பணம் அனுப்பினேன். அவரும் சீரோ டிகிரி, எக்ஸிஸ்டென்ஷியலியசமும் ஃபேன்சி பனியனும், நேநோ ஆகியவைகளும் ஒரு நீண்ட கடிதமும் அனுப்பினார். அவரிடம் குழுமத்தைப் பற்றி சொன்னேன். விரைவில் அதுபற்றி தெரிவிக்கிறேன் என்று கூறினார். நாட்கள் கடந்தன.

நண்பர்கள் படைப்புகளை தொடர்ந்து அளித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு முறை, சாரு ஒரு புத்தகம் இந்தியாவில் கிடைக்கவில்லையென்றும்,
அமெரிக்காவில் கிடைக்கச் சாத்தியம் அதிகமென்றும் ஒரு படைப்பில் குறிப்பிட்டு இருந்தார். Mothers and Shadows என்ற அந்தப் புத்தகத்தை
அமேசானில் வாங்கி, என் கையெழுத்திட்டு அவருக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.
ஆனால், குழுமத்தைப் பற்றி சாதகமான எந்தவொரு அறிவிப்பும் அவரிடமிருந்து வரவில்லை. இதற்கிடையில், சில காரணங்களுக்காக என்னால் அந்தக் குழுமத்தைத் தொடர்ந்து நடத்த இயலவில்லை. குழும நண்பர்களிடம் சொல்லிவிட்டு, யாராவது தொடர விருப்பமிருந்தால் தொடரலாம் இல்லையென்றால் மூடுவிழா நடத்திவிடலாம் என்று கேட்டபோது, மூடுவிழாவிற்கே முழு ஆதரவு கிடைத்தது! மூடிவிட்டேன். தமிழகத்தில் ஒரு சமூக, பொருளாதார புரட்சி எனும் என் வேட்கை முடிவுக்கு வந்தது!!

அதன் பின் குழுமத்தில் இருந்த நண்பர்கள், மரத்தடி என்ற குழுமத்தை ஆரம்பிக்க இருப்பதாகவும், அதற்கு மாடரேட்டர் ஆக இருக்கும்படியும் மரத்தடி ஆரம்பிக்க முக்கிய காரணமாக இருந்த நண்பர் கேட்டார். அப்போதுதான், எனக்கு பர்சனலாக சில கமிட்மென்ட்ஸ், வேலை/இட மாற்றம் என நிறைய இருந்தது. அன்போடு அதை மறுத்து விட்டு, இணையத்தில் இருந்து ஒதுங்கி விட்டேன். கிட்டத்தட்ட 3 வருடங்கள் இணையத்தில் இணையாமல், வேலை, குடும்பம் என்று இருந்துவிட்டு, 2006-ல் தான் மறுபடி இணையத்தில் ஆக்டிவ் ஆகத் தொடங்கினேன். இதற்கு இடையில் மரத்தடி நன்றாக வளர்ந்து, இப்போது மிகப்பிரபலமாக இருக்கும் அருமையாக படைப்புகளை அளிக்கக்கூடிய நிறைய இணைய எழுத்தாளர்களை உருவாக்கிய பெருமை பெற்றது. ரொம்ப வருடங்கள் இணையப் பார்வையாளனாக மட்டும் இருந்துவிட்டு இதோ மறுபடியும்!

எனக்கு, இலக்கியம், நவீன இலக்கியம், முன்/பின்/பக்க நவீனத்துவங்கள் அவ்வளவாக புரியாது. நான் ஒரு சாதாரண கிராமத்து வாசகன். அந்தமுறையில் எனக்கு சாருவின் கோணல் பக்கங்கள் மிகவும் பிடித்தமானது. இன்னும் நேரம் கிடைக்கும்போது சாரு ஆன்லைனில் படிக்க முயன்று வருகிறேன். இந்தியா திரும்பியபின், சராசரி இந்தியனாக ஆகிவிட்டபடியால், என்னுடைய முன்னுரிமைகள் பல மாறிவிட்டன. சாருவையும் நேரில் சந்திக்கவேண்டும் என்ற விருப்பம் தள்ளிப்போடப்பட்டுகொண்டே வருகிறது. அவருடைய சமீப புத்தக வெளியீட்டு விழா இரண்டின்போதும் சென்னையில் இல்லாததால், கலந்துகொள்ளமுடியவில்லை.

சமீபத்தில், ஃபேஸ்புக்கில் நண்பனாக சேர்த்துக் கொண்டு சாரு கேட்டார்,
'ராஜா, என்னை ஞாபகம் இருக்கிறதா' என்று. 'இருக்கிறது அண்ணா, இப்போது இந்தியனாகி விட்டேன்' என்று பதில் அனுப்பினேன்!

***

தூசி தட்டியாச்சு!

2011-12-22T19:54:00.000+05:30

கடந்த ஒரு வருஷமா ஒன்னும் எழுதல (ம்க்கும்...அதுக்கு முன்னே, எழுதி கிழிச்ச மாதிரி). கடுமையான வேலை பளு, உக்காந்து எழுத நேரமில்லாதது (இப்படித்தான் சொல்லணுமாம்!), கிடைத்த நேரத்தில் சோம்பல், அதீத வெளியூர் பயணங்கள்னு ஒரு வருசம் ஓடிப்போச்சு!

நிறைய நண்பர்கள், 'நீ என்னதான் செய்றேப்பான்னு' கேக்குறாங்க. IT ல உள்ள சில நண்பர்களுக்கும் நான் இருக்குற Data Warehouse & Business Intelligence துறை கொஞ்சம் புதுசாத்தான் இருக்கு. இது ஒரு புக முடியாத துறைன்னு சில பேர் நினைக்கிறாங்க. அதுக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமா, துறை சார்ந்த வலைப்பூ ஒன்னு ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன். அதில், Data Warehouse & Business Intelligence பத்தின உபயோகமுள்ள (அத நீங்கதான் சொல்லணும்!!) பதிவுகள் எனக்குத் தெரிந்த எளிய ஆங்கிலத்தில் வரும்.

இந்தத் துறையில் ஒரு விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தவும், வேலை வாய்ப்புகளை தெரிவிக்கவும் இந்த வலைப்பூ பயனுள்ளதா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.

நண்பர்கள் இதைப்பற்றி ஆலோசனை எதுவும் இருந்தால் தயவு செய்து எனக்குத் தெரிவியுங்கள், நன்றி!

எனது துறை சார்ந்த வலைப்பூ ...... விரைவில்......!

ஆக்சியம் செமான்டிக்ஸ் திறப்பு விழா - படங்கள்!

2011-02-10T15:18:00.000+05:30

1. ச்சும்மா.. வெளம்பரத்துக்கு!

2. நாந்தான்..

3. தீவிர டிஸ்கஷனில் தம்பியண்ணன், வாசன் அண்ணன், கேபிள் தம்பி (யூத்தாமா!), கேயார்பி மாப்பிள்ளை

4. அலையென திரண்ட கூட்டத்தில் ஒரு பகுதி!

5. நண்பர் கோகுலகிருஷ்ணன் திறந்து வைக்கிறார்.

6. சிறப்பு விருந்தினர்களுடன் நான் (இடமிருந்து வலமாக - திருமதி முத்து, திரு.முத்து, தம்பியண்ணன் அப்துல்லா, நான், திரு.கோகுலகிருஷ்ணன், திரு.சாமிஅய்யா (மாமனார்), திரு.மூர்த்தி (சகோதரர்)

7. தம்பியண்ணன் விளக்கேற்றுகிறார்

8. சகோதரர் பதிவர் வாசன் விளக்கேற்றுகிறார்

9. பதிவர்கள் வசந்த், வாசன், கேபிள், மோகன்குமார், கேயார்பி. செந்தில் உடன் நான்

10. நண்பர்கள்...

11. அலையென திரண்ட கூட்டத்தில் இன்னொரு பகுதி!

12. உறவினர்கள் ...

13. சிறப்பு விருந்தினர் டாக்டர்.தேவராஜ் தன் சகோதரருடன்

14. உறவினர்கள் ...

15. உறவினர்கள் ...

அடையாறில் ஆக்சியம் செமான்டிக்ஸ் (Axiom Semantics) அலுவலகம் திறப்பு - அழைப்பு

2011-01-30T17:10:00.000+05:30

இனிய பதிவுலக நண்பர்களுக்கு,
எங்களது மென்பொருள் சேவை நிறுவனமான ஆக்சியம் செமான்டிக்ஸ் டெக்னாலஜி சர்வீசஸ் (Axiom Semantics Technology Services), புதிய அலுவகத்தை அடையாறில் தொடங்க உள்ளது. வரும் புதன்கிழமை (2nd February, 2011) காலை 10:30 மணியளவில், பதிவர் சகோதரர் திரு.அப்துல்லா அவர்கள் முன்னிலையில் STPI Deputy Director நண்பர் திரு.கோகுலகிருஷ்ணன் அவர்கள் திறந்து வைக்க உள்ளார்கள். நண்பர்கள் இந்தப் பதிவையே நேரடி அழைப்பாகக் கருதி திறப்பு விழாவைச் சிறப்பிக்க அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நன்றி!

இடம் - 14 L.B Road, First Floor, Adyar (Opp. Arihant E Park). தொடர்புக்கு - ராஜா 9790941972, 044-64558899.

கோரை மாலையும் பறேட்டு மீன்குழம்பும்!

2010-12-08T11:25:00.000+05:30

பதின்ம வயதில் இருக்கும்போது, பொங்கல் வந்தாலே நமக்கு ஒரு தனி உற்சாகம்தான். குலத்தொழிலான விவசாயத்தை முன்னிறுத்தி வரும் பண்டிகை என்பதாலோ, இல்லை அந்த நான்கைந்து நாட்களும் தனி சுதந்திரம் கிடைக்கும் என்பதாலோ தெரியலை.

பொங்கலுக்கு முதல்நாள் வரிசைகிழமை (போகின்னல்லாம் சொல்றது இல்லை). சகோதரி வீடுகள், அப்பாவோட சகோதரிகள் (அத்தைகள்) வீட்டுக்கு சீர் வரிசை கொண்டு போறதுதான் முக்கிய நிகழ்வு இன்னிக்கு. நமக்கு செம ஜாலியா இருக்கும். ஏன்னா, வரிசை கொண்டு போனா, புது சட்டை, காசு கிடைக்கும். நாம பாக்குற பெரிய தொகையே பொங்கல் போதுதான்! கரும்பு, மஞ்சள், வாழைத்தார், பொங்கல் வைக்க வேண்டிய பொருட்கள் எல்லாம் தனித்தனியே எடுத்து ரெண்டு பங்கா வச்சுடுவாங்க. நமக்கு ரெண்டு சகோதரிகள். மாட்டு வண்டில வச்சு வேலையாள் வண்டியோட்ட ஒரே குதியாட்டம் போட்டுகிட்டு போய் சேருவோம். பெரிய சகோதரி வீட்ல ஒண்ணும் பிரசினை இருக்காது. வரிசைய வாங்கிட்டு நாங்க குடுக்குற வரிசப் பணத்துல பாதிய 'பொங்க காசா' திருப்பி குடுத்துடுவாங்க. சட்டைத்துணி கிடைக்கும் சில சமயம். இன்னொரு சகோதரி வீட்டில் ஒரு சிறு நாடகம் நடக்கும். சின்னத்தான் சுருதி லயத்தில், அன்புத் தகராறு செய்துகொண்டு வரிசையை வாங்க மாட்டார். சிறிது தாஜாவுக்குப் பின் பெரிய மனசு பண்ணி வாங்கிக்குவார். ரெண்டு வீட்லயும் வயிறு முட்ட சாப்பாடு கட்டாயம். சாப்பிடாவிட்டால் கோச்சுகுவாங்க. அத்தைகளுக்கு பணமா வச்சு குடுத்துடுவோம். எங்க வீட்டுக்கு என் தாய்மாமன் தவறாம வரிசை கொண்டு வருவார். பேத்தி பாத்த பிறகும், இன்னும் அது தொடருது!

இன்னிக்குதான் நெறைய பேரு தன் தண்ணியடிக்கும் கெப்பாசிடிய சோதிச்சு பாப்பாங்க. நெறய சண்டைகளும் நடக்கும். ரோட்டுல நெறய சர்வேயர்கள் விழுந்து கெடப்பாங்க. புதுக் குடிகாரர்கள் முளைப்பாங்க. பாசம் புதுசா பொங்கல விட அதிகமா பொங்கும்!

பொங்கல் அன்னிக்கு (பெரும்பொங்கல்ன்னும் சொல்லுவோம்) மதியம் வரை, பெருசா ஒண்ணும் நமக்கு வேலையிருக்காது. எதுத்த மாதிரி இருக்குற கேயார்பி மாப்ள வீடு, மத்த பங்காளிங்க வீட்டுக்குப் பொங்கல் பரிமாற்றம் நடக்கும். அன்னிக்குப் பொங்கசோறு மேல வரும் பாருங்க ஒரு கோவம்... போற எடத்துலயெல்லாம் சாப்பிட சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்துனா?
இதுக்கெடையில, கரும்பு மெஷின் நிக்காம ஓடிகிட்டு இருக்கும். உதடுகள் கிழிந்து திங்கிற கொழம்பு சுறுக்குன்னு குத்தும்போது, சனியன் இந்தக் கரும்பத் தொடக்கூடாதுன்னு நெனச்சுகிறது...ஒரு ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு!!

பொங்கல் முடிஞ்சு 10 மணிக்கு மேலதான் நமக்குக் கொண்டாட்டமே. வேலையாட்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு புல்லறுக்க கெளம்பிடுவோம். அப்போ எங்க வீட்ல 50க்கும் மேல பசு, எருமை, காளை மாடுகள் இருந்தன. கட்டையன், கட்டையன் மவன், ராசப்பன் மவன் , மாரிமுத்து, பனையகொட்டையான், உண்டுலு (நெஜப்பேரு பன்னீர்), ஆறுமம் (ஆறுமுகம்) போன்ற உடலுழைப்பாளர்களுடன் எல்லாம் சேந்து அண்ணன்களோட நாங்களும் கெளம்பிடுவோம். ஊரே புல்லறுக்கக் கெளம்பிடும். வண்டியைக் கூடி கூடி (வேகமா) ஓவர்டேக்கல்லாம் எடுத்து காட்டாறு பக்கம் போயிடுவோம். நமக்குப் புல்லறுக்கற வேலையெல்லாம் குடுக்கமாட்டாய்ங்க. அவங்க அறுத்து முடியுற வரை வண்டி மாடுகள மேய்க்கறதுதான் வேலை!

புல்லறுத்து வண்டியில ஏத்துனதுக்கு அப்புறம் கூடிக் கிட்டே வீடு வந்து சேர மத்தியானமாயிடும். இதுக்கு எடையில மத்த மாடுகளப் பக்கத்திலிருக்குற பெரியாத்துல (இப்போ பிளாஸ்டிக் குப்பை ஆறு ஆயிடுச்சு:( ) குளிப்பாட்டி வீடு கொண்டு வந்து சேத்துடுவாங்க. சாயந்திரமானா அவங்கவங்க மாடுகளுக்கு அவங்கவங்க கட்சிப் பெயிண்ட் கொம்புல ஏறிடும். எங்க வீட்டுல ஒவ்வொரு அண்ணனும் ஒரு கட்சி, அப்பா ஒரு கட்சி (கிட்டத்தட்ட எல்லா கட்சியிலயும் இருந்துருக்காரு :) , ஒவ்வெருத்தருக்கும் புடிச்ச மாட்டு ஜோடிகளுக்கு அடிச்சு விடுவாங்க. பெரியண்ணன் அப்போ இருந்த பொலிகாளைக்கு ஸ்பெஷல் கவனிப்பு காட்டுவாரு.

வீட்டுக்கு வந்தப்புறம், நான் கோரை வாங்க பறத்தெருவுக்கு (அரிஜன சகோதரர்கள் வசிக்கும் தெரு) போயிடுவேன். அப்போ குடிப் பறையர்கள்னு ஒவ்வொரு பங்காளிகளுக்கும் இருப்பாங்க. பங்காளிகள் வீட்ல எந்த நல்லது கெட்டதுக்கும் அவங்கதான் வருவாங்க. எங்களுக்கு முத்தன் வீடு. நேரா முத்தன் வீட்டுக்குப் போயி கோரை வாங்கப் போயிடுவேன். எங்க வீட்டுக்காகவே ஒரு கட்டு கோரை தனியா இருக்கும். வாடி சின்னய்யா ன்னு பாசத்தோட கட்டிகுவாரு முத்தன். சரி வீட்டுக்கு வந்துட்டே, ஒரு வாய் சாப்பிட்டுட்டு போன்னு சொல்லுவாங்க. முத்தன் வீட்டுக்காரம்மா, சின்னய்யா நம்ம வீட்டுலல்லாம் எப்பிடி சாப்பிடுவோ ன்னு சிரிச்சுகிட்டே கேக்கும். நான் போடுங்க சோத்தன்னு உக்காந்துருவேன். அட, வரும் பாருங்கய்யா சாப்பாடும் மீன் குழம்பும். அந்த மாதிரி மீன் குழம்பு என் வாழ்க்கையில எங்கயும் நான் சாப்பிட்டதில்ல. ஆறுமம் வீட்டு மீன்குழம்பை விட சூப்பராக இருக்கும்.
இந்தக் கோரை, ஆற்று ஓரங்களில் வளரும் ஒரு நீளமான புல். பாய் முடைய பயன்படும். மாட்டுப் பொங்கல் அன்னிக்கு அதை கிழித்துக் காய வைத்துப் பதமா இருக்குற கயிறு மாதிரி குடுப்பாங்க. மாடுகளுக்கு மாலை கட்டலாம். இந்த மாலையில் கோர்க்க, சங்கெலை, பூலாங்கொத்து, பெரண்டை, மாவிலை தேடிப் பிடிச்சு கொண்டு வருவோம். இந்த மாலைய கட்டுனா, ஆடு மாடுங்க நீண்டகாலத்துக்கு வாழுங்குறது நம்பிக்கை. பொங்கலுக்கு முன்னே ஏழாம் நாளே ஆடு மாடுகளுக்கு கழுத்துல மணி கட்டி விடுவாங்க. வண்டி/ஒழவு மாடுகளுக்கு அழகா வார்ப்பட்டையில் கோத்த சலங்கை, பெரிய பசு மாடுகளுக்கும் எருமைகளுக்கும் டொப்பு மணி (டொப்பு டொப்புன்னு சத்தம் கேக்கும்), இளந்தாரி மாடுகளுக்கும், கன்னுகுட்டிகளுக்கும் வீரமணி (சத்தம் அதிகமா கேக்குற வெங்கல ஒத்தை மணி) எல்லாம் கட்டி, அவங்க எல்லாம் நடக்கும் போது கலவையா ஒரு சத்தம் கேக்கும் பாருங்க, காதுக்கு இனிய ஒலி அது! இதுல, நம்ம திருட்டுச் சகோதரர்கள் தெரியாம மணிய அவுத்துட்டுப் போயி விக்கிற கொடுமையும் நடக்கும்.

சாயந்திரம் எலை, கொத்தெல்லாம் ரெடியா குமிச்சு இருக்கும். கோரை வந்ததும், சுல்லாப்பா (சுறுசுறுப்பா) மாலை கட்டறது நடக்கும். இந்த மாலை தவிர நெட்டியால செய்யுற கலர் கலரான நெட்டிமாலையும் சேத்து கட்டுவாங்க, கழுத்துல. சாயந்திரம் ஆனவொடனேதான் ஜாலியின் உச்சகட்டம். ஏன்னா, அப்போதான் எங்க தெருவுல மாடுகள கூடி விடுவாங்க. ஜல்லிகட்டுக்குப் பதிலா மாடுகள எல்லாம் ஆத்தாங்கரைக்கு கூட்டிட்டுப் போவாங்க. வரிசைய நிக்க விடுவாங்க. ஒரு 100-150 ஜோடி மாடு நிக்கும். எல்லாம் வண்டி/ஒழவு மாடுங்கதான். நல்லநேரம் பாத்து நம்ம குஞ்சுபிள்ள சித்தப்பா, ஒரு சொம்புல இருக்குற தண்ணிய தெளிச்சு சிக்னல் குடுப்பாரு. ஒடனே மாடுகளக் கூடிகிட்டு பந்தயம் மாதிரி ஓட்டிகிட்டு ஓடுவாங்க. ஜல் ஜல்னு சலங்கைங்க சத்தம் காதப் பொளக்கும். நாங்களும் முடிஞ்ச வரைக்கும் பின்னடியே ஓடுவோம். எங்க வீட்ல காளை இருந்த வரைக்கும் அதுதான் முந்தி வரும். காளை போனதுக்கு அப்புறம் நம்ம ஒழவு மாடுங்க வரும். அதுங்களும் போனதுக்கு அப்புறம் மத்த மாடுங்க வரும். உள்ளுக்குள்ளே பெரிய மறைமுக போட்டியும் நடக்கும். இப்போ எங்க அண்ணன் வீட்ல மட்டும் சில பசுக்களும், ஆடுகளும் பழைய நினைவுகளின் எச்சமாய்!!

ஓட்டல் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம், எல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து சாமி கும்பிடுவோம். பொங்கல் வைப்போம். அப்புறம், ஒரு கிண்ணத்தில நல்லெண்ணை, ஒரு கிண்ணத்துல அரப்பு (சீயக்காய், அரைத்தது), கொஞ்சம் மஞ்சள், பொங்கல், மாலை சகிதம் கெளம்பிடுவோம். மாட்டு சாப்புக்குள்ளே (மாட்டுக் கொட்டகை) கட்டியிருக்குற மாடுகளுக்கு, முதல்ல எண்ணை, மஞ்சள், அரப்பு தேச்சு விட்டு, பின்னடியே ஒருத்தர் தலையில தண்ணி தெளிச்சு விட்டுகிட்டே வருவாரு. அப்புறம், பொங்கல் ஊட்டு, மாலை. இதுக்கு எடையில ஒரு பழைய சட்டியில நெருப்பு உண்டாக்கி வச்சுருப்பாங்க. அதை கையில ஏந்தி உண்டுலு மாடுகளைச் சுத்தி 3 முறை வருவாரு. நாங்க இசைக்கருவிகள (தட்டு, தகரம், எண்ணை டின், தாம்பாளம்) தட்டிகிட்டு 'பொங்கலோ பொங்கல்... இன்னிக்குப் போயிட்டு நாளைக்கு வா' ன்னு கை வலிக்கத் தட்டிகிட்டு வாய் வலிக்கக் கத்திகிட்டே ரவுண்டு வருவோம். அப்புறம் அந்த சட்டிய சாலையோரத்துல வச்சுடுவோம். அறுத்துகிட்டு வந்த புல்ல எல்லா மாடு, ஆடுகளுக்கும் கொண்டுபோய் வைப்போம்.

அடுத்தது வசூல் ரவுண்டு. சின்னப் பசங்கள்லாம், அப்பா, அம்மா கால்ல விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கிகிட்டு, அக்கம் பக்கத்துல இருக்குற பெரியவங்க எல்லார் கால்லயும் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்க கெளம்பிடுவோம். சில தாத்தாக்கள் காசு குடுப்பாங்க, சில வீட்ல வாழைப்பழம், பொங்கல் குடுப்பாங்க. அதோட அன்னிக்கு ஆட்டம் முடிஞ்சது.

அடுத்த நாள் கன்னுப் பொங்கல் (கானும் பொங்கல்). மாடு மேய்க்கிற இளந்தாரிங்க, காசு சேத்து வயல்ல பொங்கல் வைப்பாங்க. அவ்வளவுதான் இன்னிக்கு. சேந்த காசுல பக்கத்தூரு (உள்ளிகோட்டை/வடசேரி) போய் படம் பாத்துட்டு வருவோம். அதுவும் அவ்வளவு சீக்கிரம் அனுமதி கெடைக்காது, என்ன படம், யாரு கூட வறாங்கன்னெல்லாம் நெறய கேள்விகள் கேக்கப்படும். ஒரு வழியா சமாளிச்சு போய் பாத்துட்டு 'வாங்கி திங்க' கொண்டுபோற காசையெல்லாம் முடிச்சிட்டு வருவோம். நானும் கேயார்பி மாப்ளேயும் திருட்டு தம் அடிக்க கட்டையன் மவன் கத்துக் குடுக்குறதும் இந்த மாதிரி ட்ரிப்புகள்லதான்!!

இப்போவும் பொங்கலப்போ 3 நாட்கள் நான் ஊருக்குப் போறத வழக்கமா வச்சுருக்கேன். பிள்ளைகளுக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.

ஆனா எங்க ஊருல இப்போ,
கோரை மாலை யாரும் கட்றது இல்ல
மாடுகளும் வீட்ல இல்ல
ஆத்தாங்கரையில கூடுறது இல்ல
புல்லறுக்க யாரும் போறதும் இல்ல
சங்கெல, பூலாம்பூ, பெரண்டை மருந்துக்கும் இல்ல
தீச்சட்டி ரோட்டோரம் வைக்கிறதும் இல்ல
முத்தன், ஆறுமம் வீட்டு மீன் கொழம்பு மாதிரி யாரும் வைக்கிறதும் இல்ல

சாதிகள் மட்டும் அப்படியே ....இன்னும் இளமையா....முறுக்கேறி.

தமிழனுக்கு மட்டுமே இந்த மரியாதை

2010-12-01T14:18:00.000+05:30

இந்தக் காணொளியைப் பாருங்கள். உலகில் வேறு எந்த இனத்துக்கும் இல்லாத ஒரு தனி மரியாதை நமக்குக் கிடைக்கிறது.

http://www.channel4.com/news/sri-lanka-execution-video-new-war-crimes-claims

காணொளி முடிந்து விட்டதா? ஒன்றும் தோன்றவில்லையா? சரி, வேறு இன்ட்ரஸ்டிங் காணொளி கிடைக்குமா என்று யூட்யூபில் தேடுங்கள். நெடுந்தொடரில் அரசிகளுக்கு அவலமாம். சீக்கிரம் சமையலை முடித்து விட்டு, சேர்ந்து அழுங்கள். சனிக்கிழமை பார்ட்டிக்கு எங்கு போய் குடிக்கலாம்? என்ன சினிமா பார்க்கலாம்? நண்பனுக்கு போன் போடுங்கள்.

இல்லை, மனம் கனத்துப் போகிறதா? தொடர்ந்து படியுங்கள் ஒரு இரண்டு நிமிடம் செலவிடுங்கள்:

http://nattunadappu.blogspot.com/2010/12/blog-post_01.html

(நன்றி; அரவிந்தன், பெங்களூர்)

கள் வேண்டுவோர் கழகம்

2010-10-29T19:26:00.000+05:30

80களில் தமிழகத்தில் கள்ளுக்கடைகளுக்கு அனுமதி அளித்திருந்த காலம். என் அப்பாவும் இன்னொரு உறவினரும் சேர்ந்து கள்ளுக்கடை வைத்திருந்தார்கள். அப்போது டாஸ்மாக் இல்லாத காலம், நகரங்களில் மட்டுமே 'சாராயக் கடை'கள் இருந்த காலம். உள்ளூர் குடிமக்களின் நலன் கருதி இந்தக் கடை திறக்கப்பட்டது!

கள் இறக்கவென்று 'தெக்கேருந்து' (தென் தமிழ்நாட்டிலிருந்து) கலியமூர்த்தி என்ற 'நாடாவி' (மரமேறுபவர்) வரவழைக்கப்பட்டு, எங்கள் இடத்தில் ஒரு குடிசை வீடும் அமைக்கப்பட்டு, தினமும் கள் விற்பனை ஜோராக நடந்தது. எங்கள் வீட்டில் இருந்த சில தென்னை மரங்களில் இருந்து 'தனிக்கள்' இறக்கி வீட்டுக்குப் போகும். சில மரங்களில் இருந்து 'பயனி' (பதநீர்) எடுக்கப்பட்டு, பெண்கள் மற்றும் சிறுவர்களுக்குப் பரிமாறப்படும்.

எனக்கு முதன் முதலில் கள் குடிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது என் அப்பாதான் (நல்ல அப்பாடான்னு முனுமுனுக்காதீங்க!). அரை லிட்டர் காணும்படி ஒரு சொம்பில் ஊற்றிக் கொடுப்பார். 'ஒடம்புக்கு நல்லதுடா. கண்ண மூடிகிட்டு இழுத்தெறி'ன்னு சொல்லுவார். ஒருமாதிரியான இனிப்பும், துவர்ப்பும் கலந்த சுவை அது. கொஞ்ச நேரத்துக்கு சுள்ளென்று இருக்கும், அப்புறம் சரியாகிடும். தென்னை மரக்கள், பனைமரக்கள்ளை விட கொஞ்சம் இனிப்பு அதிகம். மயக்கம் குறைவு!

நாடாவி, மரங்களைத் தேர்வு பண்ணி 'பாளை' சீவி விட்டுக் கட்டி விடுவார். சில நாட்கள் கழித்துதான் பாளை நுனி சீவி அதில் பானையைக் கட்டுவார். அடுத்த நாள் ஒரு சுரை குடுவையுடன் மேலேறி, ஒவ்வொரு பானையிலும் வடிந்திருக்கும் கள்ளை குடுவையில் சேகரித்துக்கொண்டு இறங்குவார். குடுவையில் பார்த்தால், ஊர்பட்ட பூச்சிகள் இறந்துகிடக்கும் (ஒரு வேளை போதைக்கு இதுதான் காரணமோ?) . பூச்சி, தும்பட்டைகள் வடிகட்டப்பட்டு இன்னொரு பெரிய பானையில் கள் சேகரிக்கப்படும். இப்படியே ஒரு 40-50 மரங்கள் ஏறி கள் இறக்குவார். நமக்கு ஒரு மாமரம் கூட ஒழுங்கா ஏறத் தெரியாது!!! பானையின் உள்புறத்தில் சுண்ணாம்பு தடவினால் அதில் கிடைப்பது பதநீர். அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும். நோ மயக்கம்... :)

கடையில் ஒரு பெரிய பானை இருக்கும். அதில் சேகரம் செய்யப்பட்ட கள் ஊற்றப்படும். நமக்கு கடைக்கு செல்ல அனுமதியில்லை!! கடை பக்கத்தில் ஒரு 'சாக்கனா கடை' இருக்கும். சுண்டல், ஊறுகாய், மாங்காய் வத்தல், முறுக்கு போன்ற சைடுகளுடன், அவித்த முட்டையும் ஆம்லெட்டும் கிடைக்கும். ரொம்ப நாளாக, போதைக்காக பானைக்கு கீழே ஊமத்தங்காய்களையும், பானைக்குள் பழங்கஞ்சியும் சேர்ப்பதாக ஒரு வதந்தியும் உலவியது. உண்மை தெரியவில்லை. அங்கு போய் நமக்கு சாப்பிடவும் அனுமதியில்லை.

கள்ளுகடை வைப்பதற்கு முன்பே என் அப்பா மன்னார்குடி பகுதி 'கள் வேண்டுவோர் கழகத்தில்' இருந்தார். கள் விற்க அனுமதி தர அரசை தொடர்ந்து வற்புறுத்துவதுதான் இதன் நோக்கம். இந்தக் கழகத்தின் வழி அப்பா மன்னார்குடி சட்டமன்றத் தேர்தலிலும் போட்டியிட்டார். மன்னை நாராயணசாமி அவர்கள் வென்று அமைச்சரான தேர்தல் அது. வெளியூரில் ரொம்பப் பிரபலம் ஆகாததாலும், உள்ளூரில் அடிதடியான 'போக்கிலி' (போக்கிரி) என்று பெயர் எடுத்திருந்ததாலும், அப்பாவால் 5000 க்குமேல் ஓட்டு வாங்க முடியவில்லையாம் :)

இப்போது கள்ளுக்கு மீண்டும் வருவோம்!! கள் குடித்தால் கேடு என்று சொல்லித்தான் அரசாங்கம் 'மேல்நாட்டு' வகை சரக்குகளை விற்கிறது. இந்த மேல்நாட்டு மதுவகைகளின் லட்சணம் நிறைய நண்பர்களுக்கும் தெரியும். என்னத்ததான் போட்டு செய்றாய்ங்களோன்னு நிறைய பேர் புலம்புவதையும், ஒரு குவாட்டர்தான் சாப்பிட்டேன் ஒரே தூக்கா தூக்கிடுச்சு போன்ற அலறல்களையும் கேட்டுகிட்டுதான் இருக்கோம். ஆனால், கள்ளில் எந்த ரசாயனமும் கலக்கப்படுவது இல்லை. முழுக்க முழுக்க இயற்கை அளிக்கும் ஒரு பானம்தான் இது. எனக்குத் தெரிந்து எந்த உடல் உபாதையும் இதனால் வந்தது இல்லை.

இந்தப் பதிவு, கள் குடிப்பதற்கு மட்டும் ஆதரவானது இல்லை. பனைமரத்தை நம்பி இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் நலன் கருதியும்தான். பனை மரத்திலிருந்து எடுக்கப்படும் பொருட்களின் பயன்கள் எண்ணிலடங்காதவை. சில பயன்கள்:

- ஓலை (வீட்டுக் கூரை வேய, விசிறி, பெட்டிகள் செய்ய)
- பனை மரம் (வீடு கட்ட உதவும்)
- பனைமட்டைக் கழி (நார் உறிக்க)
- பனங்காய் (நுங்கு)
- பனங்கிழங்கு (உணவுப்பொருள்)
- கள் (சிறந்த இயற்கை பானம்)
- பதநீர் (சுவை மிகுந்த இயற்கை பானம்)
- பதநீரிலிருந்து பனைவெல்லம் (சிறந்த இயற்கை இனிப்பு)
- பனங்கல்கண்டு (இருமலுக்கு நல்லது. சிறந்த இயற்கை இனிப்பு)
- கருப்பட்டி (இரும்புச்சத்து மிகுந்த இயற்கை இனிப்பு)

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். சமீபத்தில் திருச்செந்தூர் போகும் வழியில், காரை நிறுத்திவிட்டு குடும்பத்தினரைக் கொஞ்ச நேரம் காக்கவைத்து விட்டு, 3 லிட்டர் பதநீர் குடித்துவிட்டுதான் போனேன்!! வரும்போது நிறைய்ய்ய்ய்ய்ய பனங்கல்கண்டு வாங்கி வந்தோம். பால், டீயில் போட்டுக் குடித்தால் அமிர்தமாக இருக்கும்!!

இப்படி ஏகப்பட்ட பயன்தரும் பனைபொருட்களை பதப்படுத்தி விற்பனை செய்ய அரசு உதவலாம். பதநீரையும், பனம்பழக் கூழையும் பதப்படுத்தி இனிப்புகள் செய்ய பயன்படுத்தலாம். கண்ணில் தெரியா பொருட்கள் கொண்ட 'ஈக்குவல்' இனிப்பான் பயன்படுத்துவதைவிட, பனங்கல்கண்டைப் பயன்படுத்தச் சொல்லலாம். எல்லாவற்றையும் விட, கள்ளுக்கு மீண்டும் அனுமதி வழங்கி, அதை விற்பவர் மட்டுமல்ல, குடிப்பவர் வயிற்றையும் பாதுகாக்கலாம்.

கள் வேண்டுவோர் கழகத்தில் சேந்துகுறீங்களா?? :)

கேப்டன் வர்றார் - உஷார்!

2010-10-19T19:57:00.001+05:30

எனக்கு சமீபத்தில் வந்த ஈமெயில்:

My name is Captain Matthew Stamford of the US Marine corps stationed in Kabul, Afghanistan, I found two million dollars stashed in a couple of barrels while on patrol. (Two Million Dollars) I need someone to help me move it to a safer place, please have it in mind that there is no danger involved. You may contact me on matt.stam47@yahoo.com.hk so that I can provide you with details.

எப்பிடியெல்லாம் கெளம்புறாங்கப்பா... இதுக்கு எத்தன பேர் பதில் அனுப்பி காச தொலச்சாங்களோ? இந்தக் கொசுக்கள அழிக்க முடியாதா நாராயணா?

Obviously this captain is not from USA but from Nigeria or somewhere sitting in a netcafe in Africa. For more 'captains' that are looking for partners to share their 'money', visit : http://www.419scam.org/emails/2010-01/04/00991143.1.htm and have fun!! :)

விற்பனைக்கு: மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட 'உணவுப்பொருட்கள்'

2010-10-15T15:42:00.000+05:30

ஆராய்ச்சியில் உள்ள, மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட டிசைனர் உணவுப்பொருட்கள் விற்பனைக்கு:

1. பீன் ஆரஞ்சு

2. பீஃப் ஆப்பிள்

3. பியர் காய்க்கும் மரம்

4. பெல்ஜியன் கிரீன் ஆப்பிள்

5. கார்னானா!

6. எக் பிளாண்ட்

7. லவ் தக்காளி

8. மெலங்ரேப்ஸ்

9. பன்றிபில்லர் (புதிய சைனீஸ் உணவுக்கு!)

10. பன்றேவல் (அசைவ பிரியர்களுக்கு- ஒரே கல்லில் ரெண்டு மாங்காய்)

11. ஸ்ட்ராப்பிள்

இவைகள் கடைகளுக்கு வந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை. நாம் வாங்காமலும் இருக்கப் போவதில்லை. Please avoid buying Genetically Modified Food and save our future generation!

படங்கள் நன்றி - www.freakingnews.com

Amy Jackson - பழச மறக்கக்கூடாது!

2010-10-13T11:07:00.000+05:30

அடிமைகள்

அடிமைத் தாத்தாக்களின் சுதந்திரப் பேரன்கள்
எஜமானத் தாத்தாவின் பேத்திக்கு அடிமை!
தனது முப்பத்திரண்டையும் காட்டிய
ஒரு நாற்பத்திரண்டு சொன்னது
'என்னதான் இருந்தாலும் பழச மறக்கக்கூடாதுப்பா!'

டிஸ்கி: இதக் கவுஜன்னு எடுத்துகிட்டா வரும் இன்னல்களுக்கு கம்பெனி பொறுப்பேற்காது!

அவந்தியாகிட்ட உஷாரா இருங்க!

2010-10-08T10:10:00.000+05:30

டிஸ்கி: இது ஏதோ புனைவோ, பதிவர் சம்பந்தப்பட்ட பதிவோ இல்லை! ஒரு விழிப்புணர்வு முயற்சி மட்டுமே. கதையில் வரும் நபர்களோ சம்பவங்...... சரி சரி விஷயத்துக்குப் போவோம்!

புதுசு புதுசா நோய்கள், அதுக்குப் புதுசு புதுசா மருந்துகள், அப்புறம் புதுசு புதுசா மருந்துகளுக்குத் தடைகள். இப்போ சமீப தடை - அவன்டியா (Avandia) என்ற சர்க்கரை வியாதிக்கான மருந்துக்கு! இதில் ஆச்சரியம் என்னன்னா, அமெரிக்காவுல இதை தடை பண்றதுக்கு பெரிய விவாதமே நடந்துகிட்டு இருக்கு. ஆனா, இந்தியாவில் இந்த மருந்துக்குத் தடை. இதயம் சம்பந்தப்பட்ட சைட் எஃபெக்ட் வியாதிகள் வருவதால் இந்த மருந்து ஏற்கனவே ஐரோப்பிய நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.

வழக்கமா புருண்டி, சியர்ரா லியோன் போன்ற நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்ட பிறகுதான் நம்ம நாட்டுல தடை போடுவாங்க. அவ்வளவு வேகம்!! ஆனா, இந்த முறை உண்மையிலேயே வேகமா செயல்பட்டு(!) தடை பண்ணியிருக்காங்க. பாராட்டப் படவேண்டிய விசயம்தான்.

உண்மை நிலவரம் என்னன்னா, வெளிநாடுகளில் தடை செய்யப்பட்ட பல மருந்துகள், உணவுப்பொருட்கள் நம் நாட்டில் தாராளமா புழக்கத்தில் இருக்கு. நம்மிடையே உள்ள அறியாமை, வெளிநாட்டில் இருந்து வந்தாலே அது தரமா, பாதுகாப்பா இருக்குங்குற மோகம்தான் இதுக்குக் காரணம்.

சர்க்கரை நோயின் தாயகம் என்கிற அசைக்கமுடியா இடத்தில் இருக்கும் நம் நாட்டுக்கு, இந்த மாதிரி தடைகள் அவசியம். உங்க உறவினர், நண்பர்கள் யாராவது 'அவந்தியா'கிட்டே சிநேகமா இருந்தா, உடனே அதை கட் பண்ண சொல்லுங்க.

வாணலியில் இருந்து அடுப்பிற்குள் பாயவேண்டாமே...

மேலதிக தகவல்களுக்கு:

http://www.drugscontrol.org/ban_drugs.htm

http://cdsco.nic.in/html/Drugsbanned.html

நன்றி: www.pharmainfo.net, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா

டிஸ்கி1: இந்த இணையங்களில் இருக்கும் தகவல்களுக்கு நிர்வாகம் பொறுப்பாகாது.

இந்தப் பயங்கரம் இந்தியாவிலும் நடக்கும்!

2010-10-04T12:11:00.000+05:30

செய்தி: 1940 களில் அமெரிக்க மருத்துவர் குழு - மருத்துவ பரிசோதனைங்குற பேர்ல க்வாதமாலா (லத்தின் அமெரிக்க நாடு) நாட்டுல லட்சக்கணக்கான பேருக்கு பால்வினை நோய் பரப்பும் கிருமிகளை செலுத்தி சோதனை பண்ணியிருக்காங்க.

இந்தப் பயங்கரச் செய்தி எப்படியோ வெளில வந்ததும், தானைத்தலைவி ஹிலாரியும், கறுப்புத்தலைவன் ஒபாமாவும் ஒரு போன் போட்டு அந்த நாட்டுத் தலைவரிடம், 'சாரிங்க தெரியாம(?) இந்தத் தவறு நடந்து போச்சு. 40களில் நடந்ததாலே, இதை அப்படியே விட்டுடுவோம். என்னதான் இருந்தாலும் இந்தமாதிரி அயோக்கியத்தனம் செய்றதல்லாம், எங்களுக்குப் பழக்கமில்ல' ன்னு சொல்லியிருக்காங்க.

விசயம் வெளில வந்ததுனாலே சாரி கேட்டாங்க. இல்லன்னா???

இதே மாதிரி பல சோதனைகள் நம்ம இந்திய 'எலிகள்'மீது இன்னும் நடந்துகிட்டுதான் இருக்கு. என்ன ஒண்ணு, இப்போதைய சோதனைகள் எல்லாம் ஓப்பனாவே வருது.

பி.டி பருத்தி, கத்தரிக்காய், வெண்டைக்காய்ன்னு ஒவ்வொன்னா வருது. சோளக்களி சாப்பிடறது நமக்கு அருவருப்பா இருக்கு. அதே சோளத்த செக்சியா பாக் பண்ணி, கார்ன் ஃப்ளேக்ஸ்ன்னு குடுத்தா பல்ல இளிச்சிட்டு சாப்பிடுறோம்.

நம்மள்ல எத்தன பேரு கேழ்வரகு கூழ் குடிக்கிறோம்? நம்ம மேட்டுகுடி மக்களுக்கு, ஏன் பெரும்பாலான மக்களுக்கு அது ஜெயில்லயும், நாகாத்தம்மன் திருவிழாலயும் மட்டும் கிடைக்கிற பொருளா தெரியிது. ஆனா, நெஞ்சுக்கொழுப்பு குறைய 'ஓட்ஸ்' குடிக்கிறோம்.

அமெரிக்காகாரன் எலியத் தேடி ஓடவேண்டியதில்ல. நாமளே போய் பெருமையா எலிவரிசையில போய் நிக்கிறோம்.

தக்காளி, வெண்டை, வெள்ளரி, கத்தரிக்காய், வெங்காயம் (பெருசு) இதுலல்லாம் என்ன சுவை இருக்கு இப்போ? பாக்க நல்லா பளபளன்னு இருக்கு. கோழி கூட கொழு கொழுன்னு இருக்கு, ஆனா நாட்டுக் கோழியின் சுவை இருக்கா? முன்னே இருந்த பாலின் சுவை இப்போ இருக்கா? முட்டை, நீர் (நிலத்தடி நீர் கெட்டுப்போயி வருஷமாச்சு, கெமிக்கல்களால்).......?????

இன்னும் சில வருடங்கள் கழிச்சு, இதே அமெரிக்காவுலருந்து நமது இந்திய பிரதமருக்கு இதே மாதிரி ஒரு போன்கால் வரும். அமெரிக்க அதிபர் 'சாரிங்க. இது 2007 ல நடந்ததாலே, எங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியல. பெயர் தெரியா, குணப்படுத்த முடியா நிறைய கிருமிகள எங்க மன்சான்டோவும், மத்த கம்பெனிகளும் உங்க நாட்டுப் பயிர்களில் கோத்து வுட்டுட்டாங்க. பரவால்ல. அத அழிக்க 'சூப்பர் அழிப்பான் 2050' அதே கம்பெனிதான் தயாரிச்சு இருக்கு. நைசா அதையும் அனுமதிச்சுடுங்க'ன்னு சொல்லத்தான் போறார். நம்ம பிரதமரும் (யாரு அப்போ இருப்பா? ராகுலோட பேரன் ரோஷன் வாந்திதான்), இளிச்சுகிட்டே தலையாட்டத்தான் போறாரு.

இப்போதைக்கு, இலவச மருந்து, புயல் நிவாரணம், இலவச மருத்துவ முகாம், உங்க மருத்துவர், 'இந்த மருந்து இப்பத்தான் அமெரிக்காவுலருந்து வந்துருக்கு. ஒரு வாரம் ட்ரை பண்ணலாம்' -- இதுலல்லாம் கொஞ்சம் உசாரா இருங்க!!!

விரிவான செய்திக்கு:
http://timesofindia.indiatimes.com/world/us/Barack-Obama-apologizes-to-Guatemala-for-US-sex-disease-study/articleshow/6670605.cms

மறைந்து/மறந்துபோன எங்கூர் பேச்சு வழக்குச் சொற்கள்

2010-09-27T17:56:00.000+05:30

மன்னார்டி (மன்னார்குடி) சுற்று வட்டாரத்துல, எங்க ஊரு ரொம்ப பிரபலம். அடிதடி, வெட்டுகுத்து, சண்டை வம்புன்னு எதெதுல பேரு எடுக்கக் கூடாதோ அதுலல்லாம் எடுத்துருவாய்ங்க! சுத்துபட்டு ஊருலருந்து கவடி (கபாடி) வெளையாடக் கூட வரதுக்கு பயப்புடுவாங்க. இப்பல்லாம் அது கொஞ்சம் இல்ல நெறயா மாறியிருக்கு. நான் சின்னவனா இருக்குறப்போ, பேசி கேட்டு வளர்ந்த நெறய வார்த்தைகள் இப்போ யாரும் சொல்றதுல்ல (அ) சொல்றதுக்கு வாய்ப்பு இல்ல. அந்தச் சொற்களை நினைவு கூறும் ஒரு முயற்சிதான் இது!

கடையாணி - கட்டை வண்டி சக்கரம் அச்சிலிருந்து கழன்றுவிடாமல் இருக்கப் பயன்படும் கம்பி

மோத்தடி - (முகத்தடி/நுகத்தடி) வண்டிமாடுக்கும், வண்டிக்கும் இடையேயான தடித்த கம்பு

கடக்குச்சி/மொளக்குச்சி - வண்டிமாடு நுகத்தடியிலிருந்து கழலாமல் செல்ல உதவும் குச்சி. ஒரு மாட்டுக்கு ரெண்டு வீதம்

மூக்கணை - வண்டியை நிறுத்த பயன்படும் ஒரு வளைந்த மூக்கு மாதிரியுள்ள மரம்

மும்பாரம் - (முன் பாரம்) வண்டியின் முன்பக்கத்தில் அதிக எடை

பிம்பாரம் - (பின் பாரம்) வண்டியின் பின்பக்கத்தில் அதிக எடை

பார் - வண்டியின் முக்கிய ஆதாரம். நீளமான மரம்

இடுப்படசிம்பு - ஓட்டுனர் வசதியாக உக்கார உதவும் மூங்கில் பாதி

குத்துகழி - வண்டியில் பயனிகள் பிடித்துக்கொள்ளும் குச்சி

கட்டு - சக்கரத்தின் ஆரங்களை விழாமல் பிணைக்கும் கைவிரல் அளவு இரும்புப்பட்டை

குடம் - ஆரங்களை இணைக்கும் இன்னொரு முனை

அச்சு - சக்கரங்களை குறுக்குவாக்கில் இணைக்கும் இரும்புக்கம்பி

மசை - சக்கரங்கள் சத்தமின்றி ஓட உதவும் க்ரீஸ்
-------

வெள்ளலமே - காலையில் சீக்கிரமா

எம்ப்ளது - எண்பது

ங்கொப்புராட்டி - (ங்கொப்புரான) உன் அப்பன் மேல் ஆணை :)

வெரசா - விரைவாக

நெதேனைக்கும் - நித்தமும்

ஏல்லே - ஏ புள்ளே

மருவதடி - மறுபடி

டெம்பேரி - தற்காலிகமா (temporary)

டோனிக்கர் - எனக்குக் கவலை இல்ல (don't care)

பழேது - பழைய சாதம் (பழையது)

தொட்டுகிட - தொட்டுக் கொள்ள

கருதறுவா/கருக்கறுவா - கதிர் அரிவாள்

களக்கட்டு - களைக்கொத்தி

வம்பட்டி/மம்பட்டி - மண்வெட்டி

கொழுவு - ஏரில் இணைக்கப்படும் கொழு

கலாணி - களவாணி

ஓத்திரியம் - உபத்திரவம்

ரவைக்கு - ராத்திரிக்கு

கிளப்பு கட - டீக்கடை, சாப்பாட்டுக் கடை

கசாப்புக் கடை - ஆட்டிறைச்சி விற்கும் கடை

சப்பாத்து - செருப்பு

அலக்கு - காய் பறிக்க, இலை பறிக்க உதவும் நீண்ட குச்சி

தொரட்டி - அலக்கின் முனையில் இணைக்கப்படும் வளைந்த இரும்புக்கம்பி

பாதாளக் கரண்டி - கிணற்றில் வாளி, கயிறு விழுந்துவிட்டால் எடுக்கப் பயன்படும் முள் கம்பிகள்

பூட்டை - மரத்தினால் ஆன சக்கரம், கிணற்றில் பயன்படும்

கவலை - நீர் இறைக்கப் பயன்படும் ஒரு அமைப்பு

சகடை - இரும்பினால் ஆன நீர் இறைக்கப் பயன்படும் ஒரு உருளை

மரக்கா(ல்) - நெல் அளக்கப் பயன்படும் அளவி

கோட்டை - விதை நெல் பாதுகாக்கப் பயன்படும் வைக்கோலால் ஆன அமைப்பு

தவுடு - நெல்லின் அரைக்கப்பட்ட தோல்

கொடகல்லு - இட்லி மாவு அரைக்கப் பயன்படும் கல்

வரிகயிறு - தடியான கயிறு

வக்ய போர் - வைக்கோல் போர்

வெஞ்சனம் - சாப்பாட்டுக்கு 'தொட்டுக்' கொள்ள

மாங்யா - மாங்காய்

தேங்யா - தேங்காய்

மூக்கரையன் - மூக்கு சரியில்லாதவன்

மொட்ட மாடு - கொம்பு தீய்க்கப்பட்ட மாடு

கீதாரி - ஆடு/மாடு மேய்ப்பவர்

குறா(ள்) - மலட்டு பெண் ஆடு

கடும்பு - காய்ச்சிய சீம்பால்

பனம்புடுக்கு - ஆண் பனை மரத்தின் பூ

பலாமூசு - இளம் பலாக்காய்

பூனாச்சி - வெம்பிப்போன பலாக்காய்

வடுவு - மாங்காய் வடு

நன்னியரிசி - சூம்பிப்போன கடலை

கல்லை - கடலை

நெல் தூத்துறது - நெல்லை தூசியிலிருந்து பிரித்தல்

பொழுதோட்டு - மாலையில் நேரம் கழித்து

பொழுதனைக்கும் - நாள் பூராவும்

ஈச்சேர் - easy chair

தொட்டிமுத்தம் - முற்றம்

மாட்டு சாப்பு - மாடுகள் கட்டியிருக்கும் இடம்

கழந்தண்ணி/கழனித்தண்ணி - கெட்டுப்போன சாப்பாட்டுத் தண்ணி

நீராரம் - நீர்ஆகாரம்

சுடஞ்சி - சுடுகஞ்சி

இட்டேலி - இட்லி

சுளுக்கி - கூரான ஆயுதக்கம்பு

டேசன் - போலிஸ் ஸ்டேஷன்

பொனல் ஊது - போன் பேசு

தர்மாஸ்பத்ரி - அரசு மருத்துவமணை

இஞ்சுருசன் - ஊசி (injection)

டாக்கட்ரு - மருத்துவர்

ஊதாங்கொல - அடுப்பூத பயன்படும் குழல்

அஞ்சாரப்பொட்டி - அஞ்சறைப் பெட்டி

நைச்சுருவம் - சீரகம்

பெருஞ்சுருவம் - சோம்பு

விறாட்டி - வறட்டி
கிடியாரம் - கடிகாரம்
தலாணி - தலையணை
கரடு - ஓணான்
தட்டான் - தும்பி
இங்குனே - இங்கே
அங்குனே - அங்கே
எங்குனே - எங்கே
எவ்வளது - எவ்வளவு

ஹ்ம்ம்ம்... நெறைய வார்த்தைகள் எனக்கும் மறந்து போச்சு! சில 18+ வார்த்தைகள் கீழே.... பொருள் தெரிஞ்சவங்க சிரிச்சுகுங்க :)

சாண்டைக்குடிக்கி
தட்டுவாணி
குச்சுகாரி
கொட்டுகூடை
நோனி
தட்டுகூடை
பொச்சரிப்பு

அறியாமையா இல்ல ஊரை ஏமாத்துர வேலையா?

2010-09-24T10:47:00.000+05:30

"Please do not print this email unless it is absolutely necessary."

கிட்டத்தட்ட எல்லா பெரிய அலுவலக ஈமெயில் கீழயும் இப்பிடி ஒரு வேண்டுகோள் இப்பல்லாம் வருது. சுற்றுப்புறச் சூழல் மேல உள்ள அக்கறையினால சொல்றாங்கன்னு எடுத்துகிட்டாலும், இது எந்த அளவுக்கு உண்மை?

மரங்கள அழிக்கக் கூடாது, உண்மைதான். ஆனா, மேற்சொன்ன வேண்டுகோளுக்கும் மரங்களை அழித்து உருவாக்குற காகிதத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

என்னோட சிற்றறிவுக்குத் தெரிஞ்சவர, மரங்கள் அழியக்கூடியவை. மறுபடி உருவாக்கக்கூடியவை. ஆனா, மேற்சொன்ன வேண்டுகோள நாம படிக்கிற கணிணிகள் அழியக்கூடியவையா? நம்ம கணிணிகளில் இருக்கக்கூடிய முக்கால்வாசி பிளாஸ்டிக் மற்றும் கெமிக்கல்ஸ் ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆனாலும் அழியக்கூடியவை அல்ல!!

அதனால், நண்பர்களே... காகிதத்த பயன்படுத்துங்க, பொறுப்பா பயன்படுத்துங்க. ஆனா, நீங்க அழிக்கிற ஒவ்வொரு ரீம் பேப்பருக்கும் ஒரு மரம் நடுறதா 'மரங்காத்தம்மனுக்கு' வேண்டிக்குங்க!! மேற்சொன்ன வேண்டுகோளை விட இது மேல்னு எனக்குத் தோணுது!

கந்தசாமி பாத்துட்டு நொந்தசாமியின் கதை

2009-08-24T13:59:00.002+05:30

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம், படம் பாக்கலாம்னு வூட்டுக்காரம்மா நச்சரித்ததாலே திருச்சி போயிருந்தபோது படம் பாக்கலாம்னு முடிவெடுத்தோம். இருந்த ரெண்டு நாளும் காசி சென்று திரும்பியிருந்த மாமனார், மாமியாரிடம் ஆசி, பரவாக்கோட்டையில் வீட்டு விசேஷத்தில் பங்குன்னு செம டைட்டு. நமக்குதான் ரெண்டு டீ குடுத்தா இன்னிக்கெல்லாம் கார் ஓட்டிகிட்டே இருப்போம்ல, கிளம்பியாச்சு! ஒரே மூச்சில் (சிறு சிறு பிரேக் எடுத்து) கிட்டத்தட்ட 1200 மைல் தனியா அமெரிக்காவில் கார் ஓட்டுன அனுபவம் இருந்தாலும், நம்மூர்ல 360 டிகிரியும் அலர்ட்டா கார் ஓட்டும்போது கிடைக்கிற த்ரில்லே அலாதிதான். சென்னை - திருச்சி சாலை மிக அருமை! திருச்சி - தஞ்சாவூர் படு மோசம், இன்னும் வேலை நடந்துகிட்டு இருக்கு. தஞ்சாவூர் - மன்னார்குடி சாலை, அழகு :) இன்னும் கொஞ்சம் பசுமை வந்துவிட்டால் ரொம்ப நல்லா இருக்கும்!

படம்னு சொன்னதுமே, நம்ம வீட்டு டீன் டிக்கெட் ஒண்ணு நானும் வரேன்னு கிளம்பிடுச்சு. பார்க்க முடிவு செய்திருந்த படம் 'அச்சமுண்டு அச்சமுண்டு'. வித்தியாசமான கதைப்போக்கு இருந்தாலும், சில காரணங்களுக்காக பிள்ளைங்கள அழச்சுகிட்டு போக வேணாம்னு நாங்க மூணு பேரும் கிளம்பினோம். கிளம்பும்போதே, டீன் டிக்கெட் அச்சப் படம் போர்னு சொல்லிடுச்சு. சரி, கொஞ்சம் பொழுது போக்கா இருக்குமேன்னு கந்தசாமி போகலாம்னு முடிவு செஞ்சோம். இந்தப் படத்துக்கும் நான் பிள்ளைகளைக் கூட்டிகிட்டு போகக்கூடாதுன்னு இருந்தேன். ஏன்னா, தினமும்தான் F.M ல மியாவ் மியாவ் பூனையும், மீனாகுமாரியும் கேட்டுத் தொலைக்கிறோமே. ரெண்டு பாட்டும் ஒரு கேக்கவே ஒரு மார்க்கமா இருந்ததாலே, பிள்ளைகளுக்குத் தடா!

நேரா தியேட்டர் போய் தயாரா இருந்த டிக்கெட்டுகளைப் பத்தி (50 ரூவா டிக்கெட் 100 ரூவாயாம்!) உள்ளே போய் உக்காந்தோம். படம் ஆரம்பிச்சவுடனே, பொடிப்பசங்க அட்டகாசம், பேப்பர் வீசுறது, சத்தம் போடுறது, டயலாக் விடுறதுன்னா பரவாயில்ல. இப்போல்லாம், செல்பேசில உள்ளே உக்காந்து மெசேஜ்தான் அனுப்புறானுங்க முழு நேரமும் (ஒரு வேளை இந்தப் படத்துக்குதான் அப்பிடியோ?) பின்னாடி இருந்து படம் பாக்க கண்ணு கூசுனதாலே அம்மணியோட ஒரே எச்சரிக்கையோட செல்லை மூடிட்டான் எதுத்த சீட்டு பொடியன். பொடிசுகள் கொஞ்சம் இடம் பொருள் ஏவல் கத்துகிட்டா நல்லது.

படம் ஆரம்பிச்சவுடனேயே எனக்குத் தெரிஞ்சுடிச்சு, இதுல விக்ரம் ஹீரோ பீஸ் இல்ல காமடி பீஸ்னு. இந்த மாதிரி ஒரு குப்பை படத்தை சமீபத்துல நான் பாத்தது இல்ல, சிவாஜிக்குப் பிறகு :)
இந்தியன், அன்னியன், ஜென்டில்மேன், சிவப்பதிகாரம், ரமணா எல்லாத்துலருந்தும் தலா ஒரு சிட்டிகை எடுத்து, இஷ்டத்துக்கு உப்பு, காரம் சேர்த்து, சகிக்க முடியாமப் பண்ண சமையல் இந்தப் படம். எனக்கு விக்ரம் நடிப்பு பிடிக்கும் (அந்தக் கோணவாய் அசைப்புகள் தவிர). இந்தப் படத்தில், அவர் நடிப்பு, ஸ்டைல் அருமை. ஸ்ரேயாவை எப்பிடித்தான் ரசிக்கிறாய்ங்களோ தெரியல.

வடிவேலு காமடி - இர்ரிடேட்டிங் பீஸ். ஒரு சில சீன் தவிர மற்றவை டூ மச், எரிச்சல்தான் வருது. பாடல்கள் எல்லாம் 'A' ரகம். சத்தியமாக குழந்தைகளுடன் பூனைக்குட்டியையும், மீனாகுமாரியையும் பார்க்கமுடியாது. எனக்கு அண்ணா நகரில் உள்ள ஒரு 'கறிக் கடைதான்' ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அசிங்கமான அசைவுகள், பாடல் அர்த்தங்களுக்காகவே 'வயது வந்தோர்' சான்றிதழ் கொடுக்கவேண்டிய படம். நல்லவேளை, குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு வரவில்லையென்ற நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது.
இந்தப் படத்தை படம் சம்பந்தப்பட்ட ஒருத்தர் குழந்தைகளுக்கான படம்னு சொன்னதா கேள்விப்பட்டேன். அவரை, எதால் அடித்தாலும் தகும். நம் குழந்தைகளை எந்த அளவுக்கு மனநோய் கொண்டவர்களாக நினைத்திருப்பார்கள்? வில்லு படத்துக்கும் ஒருத்தர் இதே மாதிரி சொன்னதாகக் கேள்வி.

ஒரு ஆறுதலான விஷயம், தமிழ்த் திரைபட வரலாற்றில் முதன்முறையாகன்னு நினைக்கிறேன், மெக்சிகோவில் படப்பிடிப்பு. மெக்சிகோ ஒரு அருமையான நாடு. கிட்டத்தட்ட இந்தியர்கள் மாதிரியானவர்கள் அவர்கள். இன்னும் பல இடங்களைக் காண்பித்து இருக்கலாம். ஏனோ, ஒரு பாடலுடன் முடிந்துவிட்டது.

மொத்தத்தில், எள்ளளவும் லாஜிக்கே இல்லாத ஒரு கதை. அணு அளவும் நடைமுறை சாத்தியம் இல்லாத தீர்வுகள். இதுக்கு முன்னே இதேமாதிரி வந்தக் குப்பைகள் கொஞ்சம் ரசிக்கிறமாதிரியாவது இருந்தன (உ.ம்: காமெடி). ஒரு வரி நீள நல்லவிஷயத்துக்கு 3+ மணி நேரம் நோகடிக்கிறார்கள். நான் அதிகமாகப் படம் பார்ப்பவன் அல்லன். குறைந்தது 5 பேராவது எனக்கு பரிந்துரை செய்யணும். ப்ளாக்கர்ஸ் விமர்சனம் பார்த்துட்டுதான் படமே போகாலாமான்னு யோசிப்பேன். எனக்கு சினிமா பத்தி அவ்வளவு ஞானமும் கிடையாது. எனக்கு இருக்குற உக்கிரச் சனி, இந்தப் படம் விஷயத்துலயும் விளையாடிடுச்சு.

ப்ராக்டிகல் திங்கிங் இல்லாத இன்றைய தமிழர் தலைமுறை, சினிமாவில் நிம்மதியையும், பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வையும் தேடுவதைப் பார்க்கும்போது, மனசுக்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது. ஏதோ, இந்தக் குப்பையைப் பார்த்தவுடன், கண்டிப்பா ரெண்டு வரி எழுதனும்னு தோண்றியது. எழுதியாச்சு. எவர் மனமும் புண்பட்டிருந்தால் மன்னித்தருள்க.

ச்சும்மா...ஒரு வெளம்பரம்தான்! ASTS opens its doors for business in Chennai!

2008-12-10T12:41:00.016+05:30

ஹை... நானும் தொழிலதிபர் ஆயிட்டேன்!!

இதோ, ஆரம்பிச்சாச்சு சென்னை மாநகரில் Data Warehousing - Training, Staffing and Consulting Company! என்னுடைய மற்றும் இந்தியா, அமெரிக்காவிலிருந்து train பண்ணப்போகும் நண்பர்களின் 16+ வருட அனுபவத்தை மூலதனமாகக் கொண்டு இதை ஆரம்பிச்சு இருக்கோம். எல்லா பேருக்கும் 11+ வருட Data Warehousing experience இருக்கு.

என்னென்ன சொல்லித் தருகிறோம்?

Certificate in Informatica PowerCenter 8.6 or 9.0 (ETL Tool)

40 hours எடுக்கும் இந்த கோர்ஸ். மத்த இடத்துல, 1 வாரத்துல தியரிய மட்டும் தலையைத் தொறந்து கொட்டி விட்டுடுவாங்க! சந்தேகம் கேட்கக்கூட நேரமிருக்காது. சந்தேகம் கேட்டாலும் எந்த பதிலும் வராது. இந்த கோர்ஸ் முடிச்சவுடன் உங்களுக்கு Informatica PowerCenter அத்துப்படியாயிடும், அதுக்கு நான் பொறுப்பு!! Experienced IT people who wants to learn Informatica or Fresher with Data Warehousing concepts knowledge - இவங்களுக்கு இந்த கோர்ஸ் உதவியா இருக்கும். முழுக்க முழுக்க நானே நேரடியா சொல்லித் தரும் கோர்ஸ் இது. என்னோட நண்பரும் எடுக்கிறார் (நான் பிசியா இருக்கும்போது). We are Informatica's paid partner for education pack (one of only two in India). We have both in-class room in Chennai and online classes available.

Certificate in Microstrategy 9 (Reporting and BI Tool)

30 hours course, நண்பர் அமெரிக்காவிலிருந்து எடுக்குறார். வெறும் Reporting Tool/BI மட்டும் போதும்னு நினைக்கிறவங்க இந்த கோர்ஸ் எடுக்கலாம். In-class room training வேணும்னா நானும் எடுக்கிறேன் சென்னையில்.

Certificate in Microsoft BI (SSIS, SSRS, SSAS) - ETL, Reporting and BI Tool Set

60 hours course. நண்பர் எடுக்கிறார். எல்லா டூல்ஸும் ஒரே பேக்கேஜில் வேணும்னா இது எடுக்கலாம். மைக்ரோசாஃப்ட் டூல்ஸ்ங்கறதாலே ஃபீஸ் குறைவு. இப்போதைக்கு மார்க்கெட் நல்லா இருக்குற இன்னொரு சாய்ஸ்!

Also, If you need Cognos, DataStage, OWB (Oracle Warehouse Builder), we arrange for weekend classes. Working professionals will come and teach you. We also assist serious students on academic projects in DW&BI.

அமெரிக்காவிலிருந்து சொல்லித் தரதுக்கு, நாங்க GoTo Meeting Software use பண்றோம். Live audio will be broadcast-ed and you can ask questions to your live instructor. We also save the training sessions if you want to refer in the later times. We use overhead Projector so that all students will see the same screen while class in progress.

படிச்சு முடிச்சதும், நாங்களே வேலைக்கும் ஏற்பாடு செய்றோம். இது ஒரு value added service only! எங்களோட பார்ட்னர்ஸ் கிட்ட job openings இருந்தா அல்லது எங்க projects க்கு தேவைப் பட்டா உடனடி வேலை வாய்ப்பு. இந்தியா தவிர சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா மற்றும் இங்கிலாந்து நாடுகளில் எங்களுக்கு partners இருக்காங்க. அங்கே வேலைக்கும் நாங்க ஏற்பாடு செஞ்சு தருவோம்.

ட்ரெய்னிங் தவிர, DW&BI கன்சல்டிங்கும் பண்றோம். கார்ப்பரேட் ட்ரெய்னிங் நிறைய பண்ணிட்டுருக்கோம். விரைவில் வேளச்சேரியில் இன்னொரு கிளை தொடக்கவும் திட்டமிருக்குது.

முழுக்க முழுக்க தரம் மட்டுமே குறிக்கோளா வச்சு ஆரம்பிச்சு இருக்கோம். No fake promises :) and no fake experience certificate given here (lot of people ask this).
பதிவர்கள் மற்றும் அவர்கள் சிபாரிசு செய்யும் மாணவர்களுக்கு 10% டிஸ்கவுண்ட் உண்டு! உங்களோட ஆதரவுக்கு நன்றி!

மேலதிக தகவல்களுக்கு:

Axiom Semantics Technology Services (ASTS)
D2, Second Floor - Doshi Gardens
No: 321 Arcot Road
Vadapalani, Chennai - 26 (opposite Bus Depot)

Tel: 044-64558899, 96295 29295
Email: info@axiomsemantics.com
Web: www.axiomsemantics.com

அமெரிக்கப் பொருளாதாரமும் அடியேனின் தொழிலதிபர் ஆசையும்!

2008-10-15T11:17:00.003+05:30

இதோ, ஆச்சு ஆறு மாசம் அன்னைத் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து. கலவையான மனநிலை மாறி, தேர் நிலைக்கு வந்து விட்டது! வெளிநாட்டுக்குச் சென்று வருடங்கள் பல கழிந்து ஊர் வந்து செட்டில் ஆகலாம் என நினைப்பவர்கள் மறுபடியும் வெளிநாட்டுக்குச் செல்ல நிறைய காரணங்கள் இருந்தாலும், ஏன் மறுபடி வெளியில் செல்ல வேண்டியதில்லை என்பதற்கு ஏராளமான காரணங்கள் உள்ளன!!

வேலை தேடிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், சென்னை தவிர்த்து நினைவில் இல்லாத நிறய நகரங்களில் இருந்து வேலைக்கு அழைப்பு வந்தாலும், சென்னை மேல் உள்ள காதலில்(?!) இங்கேதான் வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற வெறியில் இருந்தேன். ஒரு வழியாக அமெரிக்க இந்தியரின் பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை, டேமேஜராக. நிறைய எதிர்பார்ப்புகளுடனும், இந்தியாவில் அதுவும் ஒரு கன்சல்டன்சி நிறுவனத்தில் வேலை செய்தால் என்னென்ன பிரசினைகளை எதிர்நோக்கவேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நண்பர்களின் ஆலோசனைகளுடனும் முதல் நாள் வேலைக்குச் சென்றேன். எல்லா சம்பிரதாயங்களும் முடிந்தவுடன் அடுத்த நாள் வரச் சொல்லி விட்டார் நமது பாஸ்.

அடுத்தடுத்த நாட்கள் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. சம்பிரதாய சந்திப்புகள், அறிமுகங்கள் இவைகளிலேயே ஒரு வாரமும் ஓடி விட்டது. வேலை செய்யாமல் ரொம்ப போரடித்ததால், பாஸிடம் போய் எனக்கு என்னதான் வேலை, இப்படியே எத்தனை நாட்கள் ஓடும், எத்தனை நாட்களுக்கு நெட் மேய்வது, ஆவணங்களைப் படிப்பது என்று கேட்டவுடன், அதுவரை வெகேஷனில் போயிருந்த சனி, அதை கேன்சல் பண்ணிவிட்டு, வந்து என் கியூபில் செட்டில் ஆகிவிட்டது! பாஸ், ஒரு 5 புராஜக்ட் எடுக்க முயற்சி செஞ்சுகிட்டு இருக்கோம், மூன்றை நீங்க ஹாண்டில் பண்ணுங்க என்றார். நானும் ஆர்வத்துடன் அவைகளைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள ஆவணங்களை அள்ளிக் கொண்டும், லின்க்குகளை அனுப்பச் சொல்லியும் என்னிடத்துக்கு வந்தேன். அதுக்கு அப்புறம்தான் புரிந்தது, எனக்குக் கொடுக்கப் பட்ட வேலை, புராஜக்ட் மேனேஜர் வேலை அல்ல, மார்கெட்டிங் அன்ட் ப்ரீ சேல்ஸ் வேலை என்பது!!

அதாகப் பட்டது, நானும் ஒரு ஏலம் எடுப்பவன். மற்ற ஏலம் எடுப்பவர்களுடன் போட்டி போட்டுக்கொண்டு, நாங்கள் எப்படியெல்லாம் நன்றாக வேலை செய்து உங்களுக்கு முடித்துக் கொடுப்போம் என்று க்ளையண்டுக்கு நிரூபணம் செய்து, க்ளையண்ட் பல உள்ளடி அரசியல் வேலைகளையும் முடித்து எனக்குக் கொடுத்தால் அதற்கு நான் புராஜக்ட் மேனேஜர். இல்லையேல், மறுபடி இன்னொரு க்ளையண்டுக்கு ஏலம் எடுக்க போகவேண்டும்!! நான் உடனேயே என் பாஸிடம், எனக்கு இந்த மாதிரி ஏலம் எடுத்து அனுபவம் இல்லை. ஒரு ப்ராஜக்ட் எடுத்துக் கொடுங்க, நான் நல்லபடியா முடிச்சு தரேன்ன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவர், எங்களுக்கு இதுவரைக்கும் ப்ராஜக்ட் எதுவும் இல்லை. இப்பிடித்தான் ஏலம் எடுத்துகிட்டு இருக்கோம். நீயும் வந்து ஜோதியில கலந்துக்கோ, இங்கே இப்பிடித்தான் இருக்கும்னு சொன்னார். அப்பவே புரிஞ்சு போச்சு, இங்கே நாம அதிக நாள் இருக்க மாட்டோம்னு!

இன்னொரு காரணம், வேலை நேரம். 8 மணி நேரமே வேலை செஞ்சு 12 வருஷம் பழகிட்டதாலே 13-15 மணி நேரம் வேலை செய்றது மனசுக்கும் உடம்புக்கும் ஒத்துக்கலே. 15 மணி நேரம் கூட வேலை பாத்துருக்கேன், ஆனா, அதற்கான சம்பளம் வந்துடும். இங்கே அந்த மாதிரி இல்லை!

முக்கியமான காரணம், அரசியல். அரசியல் எனக்கும் பிடிக்கும்னாலும், வேலை இடத்து அரசியல் கொஞ்சம் அலர்ஜி. அதுவும், வேலைக்குச் சேர்ந்து ஏழெட்டு வருஷம் அங்கு குப்பை கொட்டிட்டு இருக்குறவங்க பண்ற அழிச்சாட்டியம் தாங்கலே. அதுக்கு ஜூனியர்கள் போடற ஜால்ரா சென்னை ரோட்டு ஹார்ன் சத்தத்தை விட அதிகமா இருக்கு! நமக்கு இந்த ஜால்ரா அடிக்கிற வேலையே பிடிப்பதில்லை. அடிக்காமல் இங்கு இருக்கவும் முடியாதென தெளிவா தெரிஞ்சுடுச்சு. இது மாதிரி பல வேலை சம்பந்தப்பட்ட அனுபவங்கள் ஒரு மாதத்தில் அதிகமாகி, சரியா 1 மாதத்தில் 'பேப்பர் போட்டுட்டேன்'. வீட்டில் யாருக்கும் சொல்லலே. நண்பர்களிடமும் சொல்லலே. பாஸ் பதறிப் போய், 3 மீட்டிங் போட்டு, மறு பரிசீலனை பண்ண சொன்னாரு. நான் தெளிவா சொல்லிட்டேன், இது யாரையும் மிரட்டவோ, பேரம் பேசவோ இல்லை, என்னால் இங்கு தொடர முடியாதுன்னு. இருந்தாலும், என் பாஸைப் பார்த்து பரிதாபப் பட்டேன், என்னால் அவருக்கு அவர் பாஸிடத்தில் கெட்ட பேர் வருமோன்னு. இருந்தாலும், அவருக்காக நாம அடிமை வாழ்வு வாழ முடியுமா? அப்புறம் ஒரு வழியா, மத்த ஃபார்மாலிட்டீஸ் எல்லாம் முடிச்சுட்டு, செப்டெம்பர் 9 என்னுடைய இந்திய வேலைக் கனவை முடித்துக் கொண்டேன்.

ஊருக்குச் சென்று, வீட்டில் சொன்னேன். சொல்லிவைத்தது போல், நினைத்தது போல், அனைவருக்கும் வருத்தம், கோபம். நல்ல வேலையை விட்டுட்டியேன்னு. நல்ல வேலைன்னு சொன்னது, என் சம்பளத்தை வைத்துதான். என்னுடையை கொள்கை, மனதுக்குப் பிடிக்காத வேலையை கோடி சம்பளம் கொடுத்தாலும் செய்றதில்லை. ஒரு வழியா எல்லாரையும் சமாதனப் படுத்திவிட்டு ஒரு கொடைக்கானல் ட்ரிப் 4 நாட்கள்.

வீராப்பா வேலைய விட்டாச்சு. அடுத்து என்ன? குடும்பத்த நடத்தனும், புள்ளைங்க படிக்கனும், வயித்துக்கு ஈயனும். 2010ல் ஆரம்பிக்கிறதை இப்பவே ஆரம்பிச்சா என்னன்னு ஒரு யோசனை. யோசனை முடிவாகி, இப்போ அதற்கான வேலை நடந்துகிட்டு இருக்கு. அதாவது, Data Warehousing - Training, Staffing and Consulting Center ஒண்ணு ஆரம்பிக்கனும்னு என் கனவு. அதுக்குத்தான் இப்போ உருவம் குடுத்துகிட்டு இருக்கேன்.

நான் இந்த மாதிரி நினைக்கிறது வால் ஸ்ட்ரீட்க்கு எப்பிடி தெரிஞ்சுச்சோ தெரியல. படபடன்னு, நான் அமெரிக்காவில் முதல் கணக்கு ஆரம்பிச்ச வாமு உள்பட பெரிய ஜாம்பவான்கள் சரிஞ்சு விழ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க! இதெல்லாம் ஏற்கனவே நான் எதிர்பார்த்ததுதான் இப்படி நடக்கும்னு :) இருந்தாலும், அமெரிக்கர்கள் மொத்தப் பேரையும் கலக்கத்துக்கு ஆளாக்கி இருக்கும் இந்த நிலை எப்போ மாறும்ன்னு தெரியல. நண்பர்கள் ரொம்பவும் வெறுத்து போய் பேசுறாங்க. ஒரு கோழைப் பய, குடும்பத்தையே கொன்னுட்டு தானும் சுட்டுகிட்டான். அவன் சாகிறதுல யாருக்கும் வருத்தம் இல்ல. ஆனா, மத்தவங்க உயிரை, சொந்த மகனாகவே இருக்கட்டும் - எடுக்க யார் அவனுக்கு உரிமை குடுத்தது? இதைத்தான் பேராசை பெருநஷ்டம்னு சொல்லுவாங்களோ?

எனவே நண்பர்களே, கூடிய விரைவில் என்னுடைய சென்டருக்கான முறையான அறிவிப்பு, பதிவு மற்றும் விளம்பரங்கள் மூலமா உங்களுக்கு தெரிய வரும், உங்கள் ஆதரவு கோரி!

நீங்க ஆதரவு அளிக்காத பட்சத்தில் - இருக்கவே இருக்கு காவிரிக்கரை. அழகா விவசாயம் பண்ணிகிட்டு உங்களைப் பொறாமைப் பட வைப்பேன் :)

ஒலிம்பிக் தங்கம் - அபினவ் பிந்த்ராவுக்கு வெற்றி, இந்தியாவுக்கு அவமானம்

2008-08-12T23:37:00.002+05:30

பல வருடங்களுக்குப் பின், தனி நபர் பிரிவில் தங்கம் வென்ற அபினவ் பிந்த்ராவுக்கு என் இனிய வாழ்த்துக்கள்!

கிட்டத்தட்ட எல்லா ஊடகங்களும், அபினவைப் பற்றி எழுதித் தள்ளிவிட்டன. இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த மகத்தான வெற்றி என்று. என்னைப் பொறுத்த வரை, இது இந்தியாவுக்கு இன்னுமொரு அவமானம். சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ளாத, ஒலிம்பிக் நடக்கும் நாட்கள் மட்டுமே அதைப்் பற்றி பேசும், ஒரு வெண்கலம் கிடைத்தால் கூட பெருமை என்று தேற்றிக் கொள்ளும் 100 கோடிக்கும் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாபெரும் ஒரு தேசத்திற்கு கிடைத்த கேவலம். ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்தை மட்டும் ஒலிம்பிக் போட்டிகளுக்கு அழைத்து சென்று, ஜாலியாக ஊர் சுற்றி விட்டு வரும் ஒரு கும்பல், பதக்கங்களை வெல்லும் என்பது நனவாகக் கூடிய கனவல்ல. அனைத்து மட்டங்களிலும், தகுதியற்றவர்களுக்கு சிபாரிசு, அரசியல் தலைவர்களைத் தெரிந்தால் போதும், எந்த மட்டத்துக்கும் செல்லலாம் என்பது போன்ற ஒரு கட்டமைப்பில் உள்ள நாட்டைச் சேர்ந்த ஒலிம்பிக் வீரர்களின் தகுதிகள் கேள்விக்குரியவை.

உலக வரைபடத்தில் லென்ஸ் வைத்துப் பார்த்தாலும் தெரியாத நாடுகளைச் சேர்ந்த வீரர்கள் அபாரமாக விளையாடி தத்தம் நாடுகளுக்கு பெருமை சேர்க்கின்றனர். இவ்வளவு மக்கள் தொகை இருந்தும், ஏன் ஒலிம்பிக் கமிட்டியால் இன்னும் திறமையான வீரர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பமுடியாது? ஏன், உலகத்தரம் வாய்ந்த விளையாட்டு மைதானங்களை உருவாக்க முடியாது? நினைத்த நேரத்தில், 20/20 மாதிரியான அமெரிக்க அடிமைத்தன கிளப்புகள் உருவாக்கப்படும்போது, ஏன் கிராமங்களிலும், நகரங்களிலும் உள்ள உண்மையான திறமையாளர்களைக் கண்டறிந்து அவர்களுக்கு ஊக்கம் அளிக்கக் கூடாது?

ஒலிம்பிக்கிலேயே இல்லாத விளையாட்டுக்கு கோடிக்கணக்கில் வரவு செலவு. தேசிய விளையாட்டை சீண்ட ஆளில்லை. ஆம், நமக்கு நமது அருமை புரியாது. வெளிநாட்டுக்காரர்களுக்கு அன்று முதல் இன்று வரை காவடி தூக்கி தூக்கியே தோள் பழகி விட்டது. மைக்கேல் ஃபெல்ப்ஸ் 4 தங்கம் வாங்குவான் என்பது நன்றாகத் தெரிகிறது. ஆனால், பூம்பளாயா தேவி, அபினவ் வாங்கிய தங்கத்தை மூஞ்சிக்கு முன் காட்டிக் கொண்டு ஒரு ஆள் நின்றால்தான், தங்கம் வாங்கக் கூடும் என்கிறது ஒரு வர்ணனை. என்ன ஒரு நம்பிக்கை??

பேசாமல், இப்போதுள்ள பல ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களைத் தூக்கி விட்டு, கீழ்கண்ட மாதிரியான விளையாட்டுக்களைச் சேர்த்தால், நிறைய தங்கம் வாங்கலாம்.

1. வெள்ளைத் தோல் பல்லக்கு - வெள்ளைத் தோல் உள்ளவர்களை தோளில் சுமந்து கொண்டு யார் முன் வருவது என்ற போட்டி

2. ஜால்ரா யார்றா? - அரசியல் தலைவர்களை நிற்க வைத்து அவர்களுக்கு யார் அதிகமாக ஜால்ரா போடுவது

3. கட் அவுட் மாரத்தான் - ஒரு குறிப்பிட்ட சாலையில் யார் அதிகம் தம் தலைவர்களுக்கு கட் அவுட் வைப்பது

4. பட்டப் பெயர் சூட்டிங் (சூட்டுவதுதான்!) - அதிக பட்டப் பெயர் வைப்பது

5. ஃப்ரீஸ்டைல் பாலிடிசியன் - யார் அதிகமாக இலவசங்களை அளிப்பது

6. ஹார்ஸ் சேசிங் - நெருக்கடி நேரத்தில் யார் அதிக 'குதிரை' களைத் துரத்தி விலை பேசுவது

7. சைக்கிள் யாத்ரா - பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி, சைக்கிள் யாத்திரை யார் அதிக தூரம் போவது

இதெல்லாம் விட ஒரு சுலப வழி, ஒலிம்பிக்கில் தங்கம் அள்ள....
ஒலிம்பிக் நாட்கள் அனைத்தும் அட்சய திருதியை நாட்கள் என்று அறிவிப்பது.

இதெல்லாம் நடக்காத பட்சத்தில், தங்கக் கனவு, கனவாகத்தான் இருக்கும். கேவலம் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும். என்னைக் கேட்டால், இப்படிக் கேவலப் படுவதை விட, புருனை நாடு மாதிரி, யாரையும் ஒலிம்பிக் போட்டிக்குப் பதியாமல் ஒதுங்கிக் கொள்வது சாலச்சிறந்தது! ஒலிம்பிக் கமிட்டி கேட்டால், வீரர்கள் எல்லாம் அய்ட்டி வேலைக்குப் போய் விட்டார்கள் என்று சுலபமாகச் சொல்லி சமாளிக்கலாம்.

தாமதமான ரெண்டாவது பந்தி!

2008-07-11T10:23:00.004+05:30

சமையல்காரு கொஞ்சம் மத்த வேலைகள்ல பிசியாயிட்டதாலே, மக்கா ரெண்டாவது பந்தி தாமசமாச்சு! கோச்சுகாதீங்க... வந்து ஒரு வெட்டு வெட்டிட்டு கமெண்டக் கொட்டிட்டு போங்க!

ஊர் வந்து சேந்ததுலேருந்து ஒரு சின்ன வெறி எனக்கு இருந்தது. என்ன, நம்மூரத் திருத்துற வெறியா? அடப் போங்க, எனக்கு வெறி மட்டும் இருந்தாப் போதுமாக்கும்? ஒண்ணுமில்லை, நல்லா மூக்குப் புடிக்க சாப்பிட்டுப் பாக்கனும்னுதான்! அம்மாவும், மாமியாரும் நல்லா சமைப்பாங்கங்குறதாலே, ஒரு வெட்டு வெட்டிட்டு, பத்தாதத்துக்கு, மோமோ, காரைக்குடி, விருதுனகர், அஞ்சப்பர் ஆறப்பர்ன்னு எல்லா சாப்பாட்டுக் கடையிலயும் 'கைய' வச்சாச்சு! ஒரு வேலை முடிஞ்சது!

விமான நிலையத்துலருந்து, வீடு போய் சேர இந்த தடவை ரயில் வண்டி எடுத்தேன். வழக்கமா கார்ல போறது, குவாலிஸ் இப்போ இல்லேங்கறதாலே ரயில். ரயில் பயணம் சுகமானதுதான். ஆனா, நான் எடுத்துட்டுப் போன 6 பெட்டிகளோட பயணம் செய்யுறது அவ்வளவு சுகமா இல்ல. பெட்டிகள் எல்லாம் அழுக்கேறி, அடிபட்டு, மிதிபட்டுதான் ஊர் வந்து சேந்தது.

எழும்பூர் ரயில் நிலையம் நாளுக்கு நாள் நல்லாயிட்டு வருது. நிறைய வசதிகள், ஆனா மிக மெதுவாக... ஏர்டெல் புண்ணியத்துல, போப் மொபைல் மாதிரி ஒரு கோல்ஃப் வண்டி, வயதான மற்றும் உடற்குறையுள்ளவர்களுக்கு என்று. நல்ல விஷயம். நகரும் படிக்கட்டுகள். இங்கேதான் நிறைய சர்க்கஸ் நடக்குது. நிறைய பேருக்கு சரியா பயன்படுத்த தெரியாத்தாலே, சிரமப்படுறாங்க. நிறைய பேர் விழுந்து அடிபட்டும் இருக்காங்க. தரைகள் நல்லா இருக்கு. ஆனாலும், அங்கங்கே குழந்தைகள் கக்கா, குப்பைகள்ன்னுதான் இப்பவும். எனக்கு ரொம்ப நாளா ஒரு விளங்காத சந்தேகம். ரயில் வண்டிகளில் கக்கா போறத ஏன் சேகரிச்சு ரயில் நிலையங்களில் சுத்தம் செய்யக் கூடாதுன்னு. அந்த ஏரியாக்களில் ஒரே நாத்தம்.

அறிவிப்புகளுக்கு, விமான நிலையங்களில் உள்ளதுபோல், 'டபடபன்னு' மாறுமே அது மாதிரி வச்சு, 'டிரையல்' விட்டுகிட்டு இருக்காங்க. அப்பப்போ கடைசி நேரத்திலே பிளாட்ஃபார்ம் மாத்துறதும் இன்னும் நடக்குது. முக்கால்வாசி ரயில்கள் குறிச்ச நேரத்துல வந்து போயிகிட்டு இருக்கு. 'சார்ட்' ஒட்டுறதுல நடந்த ஒரு சின்ன தவறு, ஒரு பெரிய குழப்பத்தையே பண்ணிடுச்சு. B1-B2 ரெண்டும் மாத்தி ஒட்டிட்டுப் போயிட்டாரு ஒரு மஸ்தூர்காரர். பெட்டியில ஒழுங்கா குறிச்சு இருக்கு, எல்லாரும் ஏறிட்டாங்க. மஸ்தூர் பண்ண தப்புக்காக, மொத்த பெட்டியுமே மறுபடி மாத்தி உக்காரச் சொன்னாரு TTR. ஷூவுக்காக காலை மாத்தினோம் எல்லாரும். யார் சொல்லியும் கேக்கலே அவரு. ஆளாளுக்குப் போய் திட்டிட்டு வந்தோம். மஸ்தூர திட்டினா, TTR மறுபடி ஸ்டேஷனுக்குள்ளே வர முடியாதாம். என்ன ஒரு கேவலமான நடைமுறை?

ஊர் வந்து சொந்தங்கள், நண்பர்களை குசலம் விசாரிச்சு முடிச்சு, ஒரு வழியா உக்காந்தாச்சு. இடையிலே ஒரு முறை கொடைக்கானல் விசிட். 2000 த்துலதான் நான் முதல் முதலா கொடை போனேன்னு சொன்னா யாரும் நம்ப மாட்டேங்குறாங்க!! என்னோட பள்ளிக் காலத்துல, கல்லணை போறோம்ன்னு கிளம்பி கடைசியில் பஸ் வரலேன்னு சொல்லி (வேறு காரணமாக இருக்கலாம்) ஏமாத்திட்டாங்க. வீட்டுல சண்டை போட்டு வாங்குன 10 ரூபாய் கடைசியில செட்டியார் கடைக்குள்ள அடைக்கலமாச்சு, முக்கோண முட்டாயிக்கும், கல்கோனாவுக்கும் ஈடா! கல்லூரிக்காலத்தில், கோவா, பெங்களூர், மும்பை, டெல்லி போனதுதான் எனது முதல் பிரம்மாண்டமான சுற்றுலா. அதுக்கு முன்னாடி நான் தஞ்சாவூர் தாண்டுனதில்ல!

கொடைக்கானல் இன்னும் வியாபார மயமாகிடுச்சு. ஒரு நல்ல விஷயம், மக்கள் கொஞ்சம் உஷாராக பிளாஸ்டிக்கைத் தவிர்க்க ஆரம்பித்து விட்டனர். சட்டம் போட்டு இருக்காங்க, பயன்படுத்தக் கூடாதுன்னு. வழக்கமான இடங்களுக்குப் போகாம, நல்லா மின்னசோட்டா வெதர அனுபவிச்சோம். குதிரையேற்றம், சைக்கிள், படகு எல்லாம் போனது பிள்ளைகளுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி! மலை இறங்கும்போது, காரை நான் ஓட்டினேன். என்னிடம் மலையேரும்போது காரைக் குடுப்பதில்லை என் மாமனார். இப்போ நான் அவரிடம் காரைக் குடுப்பதில்லை! ஊர் போகும் வழியில், வத்தலக்குண்டுக்கு முன், தலப்பாகட்டி வண்டிய நிறுத்த சொன்னாரு. அவர்கிட்டே போய் மூனு பிரியாணி வாங்கிகிட்டு ஊர் நோக்கிப் பயணம். பிரியாணி சுமார் தான். திண்டுக்கல்லில் இருந்து கொடை போகும் வரை நல்ல அருமையான சாலை. திண்டுக்கல் - திருச்சி சில இடங்களில் ரொம்ப மோசம்.

விருந்தும் மருந்தும் மூனு நாள் கதையா, ஊர் வந்து சேந்ததுமே வேலை தேடும் படலம் ஆரம்பமாச்சு! அறிஞ்ச, தெரிஞ்ச மக்ககிட்டே சொல்லி. ஜாதகத்த தள்ளி விட்டுட்டுக் காத்துருந்தேன். இந்தியாவுல, யாராவது தெரிஞ்ச மக்க மூலமா போனாத்தான் கொஞ்சம் வேலை சுளுவா முடியுமாம். இல்ல, ஏதாவது கன்சல்டன்ட் மூலமா போகனுமாம். நாக்ரி, மான்ஸ்டர் இதுல எல்லாம் ஜாதகத்தப் போட்டு வச்சாச்சு. அவனவன்(ள்) போன் பண்ணி, கொல்கொத்தா போறியா, டொம்பிவிலி போறீயான்னு ஒரே குடைச்சல். நான் பச்சைத்(?) தமிழன் தமிழ்நாட்டை விட்டு போகமாட்டேன்ன்னு சொல்லிட்டு, சென்னையை மட்டும் விருப்ப இடத்துல போட்டுருந்தேன். சென்னையிலே மத்த ஊருகள விட சம்பளம் கம்மின்னு சொன்னாங்க. எனக்கும் பொதுவா சென்னையைப் பிடிக்காது. என்ன செய்ய? தெரியாத பேயை விட தெரிஞ்ச பிசாசு மேல் இல்லையா? நிறைய பேர் இண்டர்வியூக்கு போன் பண்ணாங்க. ஒரு மூனெழுத்து தமிழன் கம்பெனியும், ஒரு டிராக்டர் கம்பெனியும், எல்லாம் முடிஞ்சு ஆபர் பண்ணும்போது, முறையே புராஜெக்ட் டிராப் ஆச்சு, உன் வெலை அதிகம்ன்னு சொல்லி ஜகா வாங்கிட்டாங்க!

நானும் பெரிசா கவலைப் படலே. போன் வந்தா பேசுறதும், ஊர் ஊரா சுத்துறதும்னும் பொழுது அது பாட்டுக்கு போயிகிட்டு இருந்தது. இதுல, சொந்தக் காரங்க வேற, 'என்ன அமெரிக்காவ விட்டுட்டு வந்துட்டியாமே? என்ன பண்றதா இருக்கே?' ன்னு துக்கம் விசாரிக்குற மாதிரி. ரொம்ப சில பேர்தான் நான் இந்தியாவுல செட்டில் ஆகப் போறதக் கேட்டுட்டு சந்தோசப் பட்டாங்க. தேவையில்லாத, அறிவுரைகள், உகாண்டாவுக்கு டிரை பண்ணு, சோமாலியாவுக்கு டிரை பண்ணுன்னு டிப்ஸ்! நம்ம ஆளுங்களுக்கு, சோமாலியாவா இருந்தாலும், என் பையன் சோமாஆஆஆலியாவுல இருக்கான். சம்பளம் 3 கோடின்னு அள்ளி விடுறதுல அப்பிடி ஒரு ஆனந்தம! அப்புறம், நம்மவங்க ரொம்ப நல்லவங்களா இருக்காய்ங்க. அவங்களப் பத்திக் கவலப் படுறத விட, அடுத்தவங்களப் பத்திக் கவலப் படுறதுதான் அதிகம்! இதுல வேற, என் மகன் அங்கே இருக்கான், என் மாமா பையன் இங்கே இருக்கான், ஜாதகம் அனுப்புன்னு ஒரே அன்புத் தொல்லை. அவர்களின், அன்பை ஆமோதிக்கும் விதமாகவும், வீட்டுத் தொல்லைகளுக்காகவும், என் ஜாதகத்த (ரெசுமே) அனுப்பி வச்சேன். சொல்லி வச்ச மாதிரி (நான் நம்புன மாதிரி) யாரும் ஒரு மரியாதைக்காவது பதில் அனுப்பலே!!!!

எனக்கு தகுதி இல்லாதவர்களால் செய்யப்படும் பரிந்துரைகளும், தகுதி இல்லாதவர்களுக்காகச் செய்யப்படும் பரிந்துரைகளும் பிடிப்பதில்லை. அது, திறமைக்கு அளிக்கப் படும் அவமரியாதைன்னு நினைப்பேன். சில சமயங்களில் அது மாதிரி நடந்து விடுவதும் உண்டு. இப்பவும், நான் சரின்னு சொன்னா ஒரு முன்னனி நிறுவனத்தில் வேலை ரெடி. ஒரு போன் தான். ஆனால், என் பிடிவாதம் காரணமா வேணாம்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன். பார்க்கலாம். இதுக்கு இடையிலே, இன்னொரு மூனெழுத்து நிறுவனம் கூப்பிட்டது. இன்டர்வியூ எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சு, அவங்களோட இன்டர்னல் ஹயரிங் ப்ராசஸ் ஆரம்பிச்சு 5 வாரமாச்சு. இதோ, இப்போ அப்போன்னு இழுத்துகிட்டு இருக்காங்க. வழக்கமா 8 வாரம் ஆகுமாம். இடையில், இன்னும் இரண்டு நிறுவனங்களிலிருந்து அழைப்புகள். அடுத்த வாரம் தெரிஞ்சுடும். பார்க்கலாம்!

இடையில், இரண்டு திருமணங்களுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால், இரண்டுமே ஒரே நாளில்! ஒன்று, சேலத்தில் நம்ம விவசாயியின் தங்கைக்கு. இரண்டாவது, மன்னார்குடியில் நம்ம நாடோடி இலக்கியனுக்கு!! விவசாயி, என்னிடம் முதலிலேயே சொல்லி விட்டதாலும், நாடோடி இலக்கியன் மறுநாள் வரவேற்பு வைத்திருந்ததாலும், சேலம் செல்வதென முடிவாகியது. விவாவுக்கு போன் போட்டு, குடும்பத்தோட வறேன்ன்னு சொல்லிட்டு, கார்ல கிளம்பிட்டோம். சேலம் இவ்வளவு நல்லாருக்கும்னு நான் நினைக்கவில்லை. அழகாக, சுத்தமாக இருந்தது. முதல் நாள் இரவு விவா ஏற்பாடு செஞ்சுருந்த ஹோட்டலில் தங்கிவிட்டு, விடியற்காலை முகூர்த்ததுக்குச் சென்றோம். நிறைய சடங்குகள் வித்தியாசமானதாக இருந்தன. விவா, முடிந்தவரை விளக்கம் சொன்னார். அப்புறம் போன் பண்ணி, சரியாகக் கவனிக்க முடியலன்னு சொன்னார். அவர் இருந்த பிசிக்கு, அவ்வளவு சிறப்பா எங்களைக் கவனிச்சதே பெரிய விஷயம். பதிவுலக நண்பர்கள் யாரையும் காண முடியவில்லை. நந்துவும், காயத்ரியும் வந்து சென்றுவிட்டதாகச் சொன்னார். திருப்தியாக கல்யாணத்தை கண்டுவிட்டு, மதியம் ஊர் செல்லலாம்னு நெனச்சு, ஊருக்கு வெளில வரை வந்தாச்சு. திடீர்ன்னு ஒரு யோசனை, ஏற்காடு ஒரு மிதி மிதிச்சு போயிட்டு வந்தா என்னன்னு!! சரி, 30+ கி.மீ தானேன்னு, ஒரு மிதி. கொடை மலைப்பாதையில் உள்ள கொண்டை ஊசி வளைவுகள் இப்போ இல்ல. ஆனா, ஏற்காடு மலைப் பாதையில் 20 வளைவுகள்!! நல்ல காரோட்டும் அனுபவம். மேலே போய், கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு, கொஞ்சம் காய்கறி வாங்கிட்டு நேரா திருச்சி ஜூட்!

ஊர் வந்தவுடனே, சின்ன மகளுக்கு உடம்பு சரியில்லை. சரின்னுட்டு, அடுத்த நாள் நான்் மட்டும் தஞ்சைக்குப் போய், நாடோடி இலக்கியன் வரவேற்பில் கலந்துகிட்டேன்! தஞ்சை மண் கமழ வரவேற்பு. எல்லார்கிட்டேயும் என்ன ரொம்ப மகிழ்ச்சியா அறிமுகப் படுத்தினார். சரியான அசைவ சாப்பாடு. ஊர்வன, பறப்பன, நீந்துவன, இன்ன பிற! ஒரு வெட்டு வெட்டினேன். இப்போதுள்ள விருந்துகளில், கட்டாயம் இடம் பிடிக்கும் ஒரு ஐட்டம் - ஐஸ்கிரீம். குட்டி குட்டி டப்பாக்களில், வெனிலா, ஸ்ட்ராபெர்ரி சுவைகளில்! அண்ணா அண்ணான்னு ஒரே அன்பு மழை!! ஒரே மிஸ்ஸிங் விஷயம் - எங்க ஊருல நடக்குற, கல்யாண சமய சண்டைகள், மாமன் மச்சான் முறைப்புகள் இல்லாதது. இலக்கியன் குடும்பத்தின்மேல் சொந்தக் காரர்கள் மிகுந்த மரியாதை வச்சுருக்குறதாலே, அதெல்லாம் நடப்பதில்லைன்னு சொன்னார். சரி, நாம அங்கே இருந்தா அவராலே சொந்தக் காரங்கள கவனிக்க முடியாதுன்னு நெனச்சு, விட்டேன் ஜூட்!

இந்த முறை சென்னையில் காரோட்டும் பாக்கியம் கிடைத்தது. அப்பப்பா, சர்க்கஸ் செய்பவன் தோத்தான். எனக்கு, 90 களில் ஒரு வருஷம் சென்னையில் பைக் ஓட்டிய அனுபவம் மட்டும் இருக்கு. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான் காரோட்டவே தெரியும்! நேரா அமெரிக்காவில் ஆட்கள் அதிகம் இல்லாத வெண்ணைச் சாலைகள்ல, ஓட்டப் போயிட்டதாலே, ரொம்பக் கஷ்டமாத்தான் இருந்தது. அதுவும், நம்ம மக்கள் மத்தவங்களப் பத்திக் கவலப் படறதே இல்லை. நான் போனா போதும், அடுத்தவன் எப்படிப் போனா என்னங்குற மனோபாவம்தான் அதிகம். சாலையில நடக்குறவன் செத்தான். கார் ஓட்டும்போது, நடக்குறவனுக்கு இடம் கொடுக்காதவன், அவன் நடக்கும்போது காரோட்றவன் வழி குடுக்கனும்னு எதிர்பார்ப்பது எந்த ஊர் நியாயம்? அதுவும் இல்லாம, ஹார்ன் அடிக்குறதுங்குறது ஒரு மன நோயாவே மாறிடுச்சு. தேவையில்லாத நேரத்துலயும் அடிச்சு அடிச்சு காதை செவிடாக்குறாங்க. ஒவ்வொருத்தரும் மத்தவங்களத் தப்பு சொல்றதுலதான் குறியா இருக்காங்க. சாலையில, குறுக்கே நடக்குறவங்களுக்கு வழி விடறது, மத்த வண்டிக்காரங்களையும் கொஞ்சம் மதிச்சு நடக்குறதுன்னு நான் நடந்தா, அது முட்டாள்தனமா பார்க்கப்படுது. நீ சரியான நேரத்துல இடம் போய் சேர மாட்டேன்னு சொல்றாங்க! நான் இடம் போய் சேருவதுக்கும், அடிச்சு பிடிச்சு, அடுத்தவங்கள மதிக்காம வண்டி ஓட்டிட்டு இடம் போய் சேறவனுக்கும், மிஞ்சிப் போனா சில நிமிஷங்கள்தான் வித்தியாசம் இருக்கும். அதுக்குள்ள எந்தக் கோட்டையக் கட்டி ஆளப் போறோம்? அதனாலே, நான் அந்த சில நல்ல பழக்கங்கள விடறதா இல்ல!

வாகன சத்தம்தான் இப்பிடின்னா, அத விட அதிகமா ஜால்ரா சத்தம் கேக்குது எல்லா ஊர்லயும். ஒண்ணுக்குப் போனா கூட அதுக்கு வாழ்த்து சொல்லி, ஒரு 300 பேர் போட்டோ புடிச்சு ஃப்லெக்ஸ் வக்கிற கலாச்சாரம் இப்போ வியாதி மாதிரி இருக்கு. தத்தம் தலைவனுங்கள வாழ்த்தி வைக்கிறது, தாங்க முடியல. அவனே, இவனே, உயிரே, மயிரேன்னு இருக்குற பட்டங்கள எல்லாம் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தன் சூட்டி சந்தோசப் பட்டுக்குறான். சி.எம்ம்முக்கு, அமைச்சர்கள், அமைச்சர்களுக்கு, எம்மெல்லேக்கள், எம்மெல்லேக்களுக்கு, வட்ட, பகுதி, பொறுப்பு, பருப்பாளர்கள்ன்னு மேலேருந்து, அடி மட்டம் வரை, அவனவன் எவ்வளவு காசு அடிக்கிறானே அந்த அளவுக்கு விசுவாசத்தைக் காட்ரானுங்க. எவ்வளவோ சட்டங்கள் இருந்தும், சாலைகள மறச்சு, தோரணம், தொங்கல்னு வைக்கிறது வழக்கமா போச்சு. அதே மாதிரி, சுழல் விளக்கு வச்ச கார்கள். அதுங்க வந்தா, உடனே எல்லா போக்குவரத்தும் கட். ஒரு நாள் பாத்தேன், மாவட்ட நீதிபதியோ யாரோ ஒருத்தர் காரு, சிவப்பு விளக்கு சுழல மாலை 7 மணிக்கு. அப்பிடி என்ன அவசரம் அவருக்கு அந்த நேரத்துல? அதே மாதிரிதான் மந்திரி, எம்மெல்லேக்கள்ன்னு. மத்தவங்க மாதிரி அவங்களும் சாதாரண கார்ல வரட்டுமே? அப்பத்தானே அவனவன், என்ன கஷ்டம் அனுபவிக்கிறான்னு தெரியும்?

OMR ரோட்டுல முதல் முறையா போனேன். அடடா, இந்தியா ஏழை நாடுன்னு யார் சொன்னது? சாலையும், கட்டடங்களும், சென்னையில்தான் இருக்கிறேனான்னு கொஞ்சம் சந்தேகத்த ஏற்படுத்திடுச்சு! வழக்கமா புலம்புற மாதிரி, ஐட்டி காரங்களாலேதான் வீட்டு வாடகை எல்லாம் கூடிடுச்சுங்குற புலம்பல் எல்லா பக்கத்திலயும். இது ஒரு வகையில் உண்மைதான்ன்னாலும், ஐட்டிய மட்டும் குறை சொல்றது சரின்னு படல. டாக்டர் கூடதான் நிறைய சம்பாதிக்கிறாரு (டாக்டர் ராமதாசைச் சொல்லலே). அவர ஏன் யாரும் குறை சொல்றது இல்ல? கிரிக்கெட் விளையடுறவன் கூட ஒழுங்கா விளையாடனும்னு அவசியம் இல்லாமலேயே கோடி கோடியா சம்பாதிக்கிறான், அவன யாரும் கேக்குறது இல்ல. சினிமாக்காரன் கூட கருப்பு வெள்ளை இல்லாத இந்தக் காலத்துலேயே கருப்பாவும் வாங்குறான், வெள்ளையாவும் வாங்குறான். கேக்குறமா?

சரி, பந்தி கொஞ்சம் சீரியஸா போற மாதிரி தெரியுது. அதுனாலே இப்போதைக்கு இத்தோட முடிச்சுக்கலாம். எனக்கு வேலை கிடைச்சுதா? என் எதிர்காலத் திட்டம் என்ன? இந்தமாதிரி நாட்டுக்கு முக்கியமான சேதிகளோட வறேன் மறுபடியும்!!!

என்ன சுகம்ம்ம்ம்.... இந்தத் திண்ணை சுகம்....?

2008-06-12T11:43:00.003+05:30

திண்ணையைப் பத்தி எழுதனும்னு தம்பி ஆயில்யன் கேட்டுகிட்டாரு. சரி, நம்மளையும் மதிச்சு ஒருத்தர் கூப்பிடுறாரேன்னு எழுதலாம்னு பாத்தா, ஏற்கனவே நிறைய பதிவர்கள் திண்ணையைப் பத்தி துவச்சு, பிழிஞ்சு, காயப் போட்டுட்டாங்க - படங்களோட!! ஏதோ, நம்மால முடிஞ்ச கொசுவத்தி ........ ட்ரோய்ய்ய்ய்ய்ங்..

எங்க பழைய வீட்டுல திண்ணைன்னு தனியா இருந்த ஞாபகம் இல்ல. ஒரே தளம்தான், கூரை வீடு. எதித்த பாதிரி ரெண்டு வீடா சேந்து மெத்தை வீடு உருவா........கிட்டு இருந்தது! மன்னார்குடி 'நொண்டி கொத்தனார்' தான் எங்க ஆஸ்தான கொத்தனார். அவரில்லை இப்போ, ஆனா அவரோட காலடி இன்னும் எங்க மாடியில இருக்கு அவர் நினைவா.

வீட்டுல, கீழ் திண்ணைன்னு ஒண்ணு நீளமா. அதுக்கு 3 இஞ்ச் மேலே மேல் திண்ணைன்னு ஒண்ணு. என்ன வித்தியாசம்ன்னு தெரியாது. சக பதிவர்கள் போட்ட படங்கள் மாதிரி, ஆழமான வாசல் கொண்ட திண்ணை கிடையாது. ஏதோ பேருக்கு இருக்கும். நான் அதைப் பத்தி சொல்லப் போறதில்ல. என் நினைவில் நிற்கும் ஆழமான வாசல் வைத்த திண்ணைகள் எங்க ஊருல நிறைய்ய இருக்கு. கோயில் இல்லா ஊருல குடியிருக்காதேன்னு சொல்ற மாதிரி, திண்ணை இல்லா வீட்ல தண்ணி குடிக்காதேன்னு எங்க தாத்தா சொல்வாரு (இது எப்பிடி இருக்கு?).

கிராமங்கள்ல திண்ணைக்குன்னு ஒரு தனி இடம். பெருசுகள், பொரணி பேசவும், சில சமயம் பஞ்சாயத்துகள் பேசவும், அடுத்த வீட்டு இழவில் இருந்து, ஊர் நிகழ்வு வரைக்கும் அசைபோட திண்ணைதான் உகந்த இடம். உள் வீட்டில் இடம் மறுக்கப் பட்ட பெருசுகள் வாழ்னாளை கவுன்ட் டவுன் செய்றதும் இங்கேதான். சீலைக்காரன், சோப்பு சீப்புகாரன், வளவிகாரன், மீன்காரன் எல்லா காரனுகளுக்கும் கவுன்டர் ஆஃபர் செய்றதும் இங்கேதான். வயசு பொண்ணுங்க வீட்டுல இருந்தா, திண்ணை தூண்களை ஆதரவா புடிச்சுகிட்டு இந்த காரனுங்ககிட்டே பிசினெஸ் டீல் செய்றதும் இங்கேதான். சின்னப் பசங்கதான் நடுவுல நடப்பாய்ங்க. பொண்ணுங்க திண்ணைய விட்டு வெளில வராதுங்க. பெரும்பாலான வீடுகள்ல டைனிங் டேபிள் திண்ணைதான். நல்லா பழயத குண்டான்ல போட்டு, சின்ன வெங்காயம், இல்ல நேத்து வச்ச குழம்பு மீதிய ஒரு கிண்ணத்துல போட்டுகிட்டு, ரோட்டு மேல போறவன் வறவன வேடிக்கை பாத்துகிட்டு, மாமன் மச்சான்னா, ஏதாவது நோனாயம் சொல்லிகிட்டு, பெருசுங்க சூப்பரா ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் முடிக்குங்க. அந்த நேரத்துல யாராவது பாக்க வந்தா, 'ரெண்டு பழயது சாப்புடறது?' ன்னு 'சாத்திரப்புக்குக்காவது' (சம்பிரதாயத்துக்கு) கேட்டு வைக்கலன்னா, அவன் எங்கூரு காரன் இல்ல!

அண்ணன் எப்போ சாவான், திண்ணை எப்போ காலியாவும்னு காத்திருக்கிற பங்காளிகள் உண்டு. இது இப்போ நிறையக் கட்சிகளுக்கும் பொருந்தும் :) அந்தக் காலத்துல, உண்மையான சமச்சீர் கல்வி திண்ணைகளில்தான் நடந்திருக்கு, திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம்ங்குற பேருல.

நெறய வீடுகள்ல பெருசுங்க டிக்கெட் வாங்கிட்டா, அவங்கள கம்பீரமா அலங்கரிச்சு திண்ணையில்தான் உக்காரா/படுக்க வைப்பாங்க. பதினாறு முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம், கட்டாயம் ஒரு மெழுகு மெழுகி/ பெயிண்ட் அடிக்கனும்னு சொன்னா, அது ஏன்னு பாத்தவங்க சொல்லுவாங்க :)

அடுத்த நாள் ஏருக்கு (உழுவதற்கு), மாடு கேக்க போயி திண்ணையில நின்னா, நமக்கு முன்னயே எவனாவது வந்து ரிசர்வ் பண்ணிட்டுப் போயிருப்பான். நடவு சமயத்துல, இது ஒரு பெரிய தொல்லை. வாரங்கள் முன்னேயே ரிசர்வ் பண்ணிடனும். இல்ல, ஏர் பத்தாது. இதுல வேற, யார் வீட்டு நடவுக்கு அதிக ஏர் வருதுன்னு ஒரு அறிவிக்கப்படாத போட்டியே நடக்கும். எப்பவுமே, புதுப் பணக்காரன் வீட்டு நடவுக்கு அதிகமா ஏர் வறது வழக்கம். *** காஞ்சுட்டா அப்புறம் ஒருத்தனும் எட்டிப் பாக்கமாட்டான்.

நிறைய திண்ணைகள்ல, பரிமென்டா (நிரந்தரமா/பெர்மெனென்ட்டா) ஒரு படுக்கை இருக்கும். படுக்கை என்ன பெரிய படுக்கை, ஒரு 'இன்னிக்கோ/நாளைக்கோ' பாயும், ஒரு எண்ணைக் கறையேறிய அழுக்கு தலைகாணியும்தான் (தலையணை). வசதி உள்ளவங்க வீட்டுல, பாய் ஆயுசு கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும். தலையணை அழுக்கு கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கும்! வேலை வெட்டி இல்லாத பெருசுங்க, சாப்பாட்ட மொக்கிட்டு, அப்பிடியே 'நின்ன நெலையிலேயே' கட்டைய சாச்சுகுங்க. நேரா அடுத்த சாப்பாட்டுக்குத்தான் எந்திரிக்குங்க. தூக்கம் வரலைன்னா, எவனாவது சக வேலை வெட்டி இல்லாதவனக் கூப்பிட்டு வச்சு, உள்ளூர் அரசியல்லருந்து ஒலக அரசியல் வரைக்கும் அலச வேண்டியது. வூட்டுக்காரம்மா, வெளக்கமாத்த சைசா கையில ஒரு தட்டு தட்டிகிட்டு, சிக்னல் குடுத்தவுடனே, வந்தவன் எடுப்பான் ஓட்டம் என்னமோ கலெக்டர் அவனுக்குக் காத்துகிட்டு இருக்கிற மாதிரி!

திண்ணைங்குறது, உக்காந்தா கால் கீழே பட்டும் படாமலும் இருக்கணும். சாணம் வச்சு மொழுகாத திண்ணை இருந்தும் வேஸ்ட்டு. மொழுக்குன்னு இருக்கணும். அப்பத்தான் உக்காந்தா, தொடையில வெட்டாது. சிமென்ட் திண்ணை வெட்டும். திண்ணையும், சுவரும் சேரும் இடமும், அப்பிடியே மொழுக்குன்னு வளைஞ்சு இருக்கணும், தலைகாணி போட வசதியா.

இந்த மாதிரி நல்லது கெட்டது எதுவா இருந்தாலும், நம்ம வாழ்க்கையோட திண்ணை எப்பவுமே இணைஞ்சுதான் இருந்திருக்கு. கண்ணை வித்து சித்திரம் வாங்குற இந்தக் காலத்துல, நம்மால திண்ணை வச்சு வீடு கனவுதான் காங்க முடியுது. எனக்கும் ஒரு ஆசை உண்டு, ஒரு பெரிய ஓட்டு வீடு திண்ணை வச்சு நடுவுல மழை எல்லாம் பெய்யுற மாதிரி ஒண்ணு கட்டனும்னு. நிறைவேறுமா? தெரியல.

கனவுகள்தானே வாழ்க்கை? இந்தக் கனவைப் புதுப்பிக்க உதவிய தம்பி ஆயில்யனுக்கு நன்றிகள் பல!
பயப்படாதீங்க, பாகம் ரெண்டெல்லாம் வராது. இது ஒப்பேத்தவே எனக்கு ரெண்டு நாள் ஆச்சு :)

ஒரு ரெண்டு பேரயாவது கூப்பிடனும்ங்குறது, இந்தத் தொடர் ஓட்டத்தின் குறைந்த பட்ச விதிங்கிறதாலே, நம்ம புது மாப்பிள்ளை நாடோடி இலக்கியனையும், இயற்கை ஆர்வலர் தெக்கிக்காட்டானையும் இதுல இழுத்து விடுறேன்!!

இந்திய அவியல் (அ) கதம்பம் - பந்தி 1

2008-05-29T09:25:00.005+05:30

வாங்க, நல்லா இருக்கீங்களா? ஒரு வழியா, அமெரிக்காவுக்கு பை சொல்லிட்டு தாய்நாட்டுக்கு வந்தாச்சு. ஒரு மாசத்துக்கும் மேலே ஆகிப் போச்சு! இந்தக் காலகட்டத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்கள்தான் இந்த அவியல்ல சமைச்சு இருக்கேன். உப்பு் கொஞ்சம் கூட கொறச்சு இருந்தா கண்டுக்காதீங்க!

குடும்பத்தை கொஞ்ச நாள் முன்னேயே அனுப்பிட்டதாலே, வீட்டில் தனியாத்தான் இருந்தேன். கிட்டத்தட்ட ஒண்ணுமே வீட்டில் இல்ல. கடைசியா கட்டி எடுத்துட்டு போலாம்னு இருந்த பொருட்கள் தவிர. ஏற்கனவே எல்லாப் பொருட்களையும் 'கன்டைனர்ல' போட்டு ஊருக்கு அனுப்பியாச்சு. அன்னிக்குப் பாத்து ஒரே காய்ச்சல், ஊர் பூரா அன்னிக்கு ஏசி அதிகம்ங்குறதாலே, குளிர் காய்ச்சல்.

நாள் நெருங்க நெருங்க ஒருவிதமான மனநிலை. குழப்பம், சந்தோசம், கவலை, கொஞ்சம் பயம் எல்லாம் கலந்த ஒரு கதம்ப நிலை! நண்பர்களின் கடைசி(?) விருந்துகள், பார்ட்டிகள். 'ஊருக்கு போயி என்ன செய்யப் போறே?' வகை கேள்விகள், அறிவுரைகள், ஆறுதல்(?)கள், எப்போ வேணா திரும்பி வா, ஹோட்டல்ல தங்கினே, கொன்னுடுவேன் அன்பு மிரட்டல்கள்!!

பெங்களூர்ல நண்பன் மூலமா ஒரு வேலை ஏற்பாடாச்சு. அப்புறம் உள்கட்சி அரசியலால் அது ஆகாமப் போச்சு. அப்பாடா, பெங்களூருக்குப் போகத் தேவையில்லன்னு ஒரு நிம்மதி. ஆமா, எடியூரப்பா வெடி போடப்பான்னு ஒரே அதகளம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்குற நேரத்துல, நம்ம மாதிரி அப்பிராணிகளுக்கு (அல்லது ஈக்களுக்கு) அந்த இடத்துல என்ன வேலை? இந்தப் போஸ்ட் போடற நேரம், எடி முடி சூட்டிட்டாரு. யாருக்கு நல்லதோ, யாருக்கு கெட்டதோ? வாழ்க சனநாயகம்!

சில நண்பர்கள் வேற, வேலை இல்லாம இந்தியாவுக்கு வராதே, கையில காசு இல்லாம வராதேன்னு ஒரே மிரட்டல். அமெரிக்காவுல இருந்து வேலை தேடுனா, அதிகமா சம்பளம் கேட்கலாம்ன்னு அறிவுரை. அடப் போங்கப்பா, அமெரிக்கான்னா ஒருத்தனும் கான்டாக்ட் பண்ண மாட்டேங்கிறான். ஏன்னு எறங்கிப் பாத்தா, அமெரிக்காவுல இருந்துகிட்டு இந்திய தண்ணிய சோதனை பண்றாங்களாம். யாரும் சீரியஸா வேலை தேடுறது இல்லையாம் (they are just testing the water).

ஒரு வழியா ஊருக்குப் போற நாளும் வந்தது. கடைசியா 3 வருடங்கள் எஞ்சாய் பண்ண வீட்டை ஒரு சுத்து சுத்திட்டு, லான்ல கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு, பெட்டிகளை அள்ளிட்டு, பக்கத்து வீடு நண்பர்கள்கிட்டே பயணம் சொல்லிட்டு, வந்திருந்த ஷட்டில் வண்டியில் ஏறியாச்சு. கொஞ்ச நேரம், ஒரு இனம் புரியாத சோகம், கடைசியா ஒரு முறை வீட்டை பார்த்துட்டு நேரா விமான நிலையம். பெட்டிகளை செக் இன் பண்ணிட்டு, கூடுதல் பெட்டிகளுக்கு பணம் கட்டிட்டு வண்டி ஏறியாச்சு. மின்னியாபோலிஸ் டூ நெவார்க். வண்டி வழக்கம் போல் சின்னதா இருந்தாலும் (கான்டினென்டல்) நல்லா வசதியா இருந்தது. சான்ட்விச்செல்லாம் குடுத்தாங்க (நிறைய உள்ளூர் வண்டிகளில் எதுவும் கொடுப்பதில்லை. காசு கொடுத்தால் கிடைக்கும்).

நெவார்க் ஏர்போர்ட்டில் ஒரு பிரம்மாண்ட வழியனுப்பு விழாவுக்கு நண்பர் விவசாயி ஏற்பாடு செஞ்சுருக்குறதா என்கிட்டே சொல்லியிருந்தார். நானும் மெதப்பா கெளம்பி போனா, 2 மணி நேரத்துக்கு அய்யா ஆளையே காணோம். முதல்முறையா அவரை நேரில் சந்திக்கிறேன்ங்குறதாலே, போற வர பிரௌவ்னிஸ் எல்லாரையும் உத்து உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தேன். தலைவர் ஒரு வழியா வந்தாரு. அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது, பிரம்மாண்ட வழியனுப்பு விழா இல்ல அது, பிரம்மாண்ட ஏர்போர்ட்டில் ஒரு 'எளிய' 'நீர் தெளித்து' அனுப்பும் விழான்னு. வெட்டுற ஆட்டுக்கு தலையில தண்ணி தெளிப்பாங்களே அது மாதிரி :)

சும்மா சொல்ல கூடாது. இளா பழகுவதற்கு பந்தா எதுவும் இல்லாத ஒரு இனிய நண்பர். ரெண்டு பேரும் 'டீ' குடிக்க ஒரு கடை பக்கம் ஒதுங்கினோம். பலவித பேச்சுக்கள், பறவைப் பார்வைகள், கமெண்டுகளுக்குப் பின் தான் உறைத்தது, வண்டிக்கு நேரமாச்சுன்னு :) இன்னும் 30 நிமிஷம்தான் இருக்கு. சரின்னு கடைசியா ஒரு 'டீ' யைக் குடிக்கலாம்னு ஆர்டர் பண்ணிட்டு மறுபடி பேச்சு. ஒரு வழியா 15 நிமிடங்களுக்கு முன் அவரே என் பிடரியை பிடிச்சு செக்யூரிட்டி வரிசையில் தள்ளி விட்டுட்டு பை சொல்லிட்டு நின்னுகிட்டு இருந்தாரு. செக்யுரிட்டி என்னமோ என்னைப் பாத்து டெரர் பேமிலின்னு நினைச்சான் போல. தனியா வாடான்னு கூட்டிட்டு போயி பெட்டியெல்லாம் தொறந்து காமிக்க சொல்லி ஒரே தலைவலி. நெவார்க்ல ஒரு புது மெஷின் வச்சு புஸ்ஸு புஸ்ஸுன்னு சத்தம் வற மாதிரி செக் பண்றாங்க. வேற எங்கேயும் அது இருக்குற மாதிரி தெரியல. அது முடிச்சு ஓட்டமும் நடையுமா போனா, ஜெட்டு காரங்க காதுல புகை. நான் மட்டும்தான் பாக்கி! சரி ஒரு போனைப் போட்டு விவசாயிக்கு சொல்லலாம்னா, 'போனெல்லாம் அப்புறம் பேசு. உள்ளே போப்பா முதல்லன்னு' தூக்கி உள்ளே வீசாத குறை! அவசரம் அவசரமா இளாவுக்கு சொல்லிட்டு ஒரு வழியா உள்ளே போயி சீட்ல உக்காந்தேன்.

ஜெட்டு பத்தி தங்கமணி ஏற்கனவே நற்சான்று கொடுத்ததினாலோ என்னவோ, வண்டி ரொம்ப நல்லா இருந்தது. பாதை பக்கம் இருக்கை, பக்கத்தில் ஒரு ஆஃப்ரிக்கன் அமெரிக்கன் 30'ஸ் பெண்மணி. என்னமோ 'பரிட்டோகாரன' ப் பாக்குறமாதிரி ஒரு பார்வை. ஒண்ணும் பேசல. நானும் ஒரு ஸ்மைலோட தூங்கப் போயிட்டேன். கவனிப்பு அருமையா இருந்தது. எல்லாப் பணிப்பெண்களும் இளவயது. ஏர் இந்தியா மாதிரி 60'ஸ் இல்ல (ஏர் இந்தியாவுல சேர்றதுக்கு மினிமம் 50 வயதுன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ரெண்டு மூனு MRF இருந்தா கூடுதல் தகுதியாம்). ரொம்ப பயந்து பயந்து கவனிக்குற மாதிரி இருந்தது. அனுபவமின்மை காரணமாக இருக்கலாம்.

சாப்பாடு பரவாயில்லை ரகம்தான். ஏர் இந்தியா சாப்பாட்டை ஜெட் அடிக்க முடியல. பிரஸ்ஸல்ஸ் வரும் வரை பயணம் சுகமா இருந்தது. பெரும்பாலும் தூங்கிகிட்டுதான் வந்தேன்.

பிரஸ்ஸல்ஸ் செக்யுரிட்டி ரொம்ம்ம்ம்ம்ப ஸ்லோ! ஷூவை கிழட்டு, பெல்ட்டக் கெழட்டுன்னு ஒரே கெடுபிடி. டேய், ஒசாமாவுக்கு பிரஸ்ஸல்ஸ் எங்கே இருக்குன்னு கூட தெரியாது. ஏன்டா அமெரிக்காகாரன் மாதிரி இந்தப் பயம் பயப்படுறீங்கன்னு நெனச்சுகிட்டு, வெயிட்டிங் ஏரியா வந்தேன். ஜெட், நெவார்க்குலருந்து எல்லாரையும் அள்ளி பிரஸ்ஸல்ஸ்ல ஊர் வாரியா தள்ளி விடுறாங்க. சென்னைக்கு கனிசமான கூட்டம். பொட்டிய தொறந்து ஜி டாக்குல துளசி அக்கா வந்து வாழ்த்து சொன்னாங்க. கொஞ்ச நேரம் அவங்க கூட பேசிட்டு இருந்துட்டு அடுத்த வண்டி ஏறியாச்சு.

இந்த வண்டி கொஞ்சம் சின்னது. கவனிப்பு நல்லா இருந்தது. பக்கத்துல வாஷிங்டன் காரர் அமர்ந்திருந்தார். நான் ஜன்னல் பக்கம். இருவரும் அளவோடு அளவளாவியதில், அவரும் இன்னும் 'சில' வருடங்களில் இந்தியா திரும்புவதாகவும், குடும்பம் ஏற்கனவே இந்தியாவில் இருப்பதாகவும் சொன்னார். வழக்கம் போல் வளர்ந்த பிள்ளைகளின் பெற்றோர்கள், இந்தியக் கஷ்டங்களைப் பற்றி அவர்களின் பிள்ளைகள் புலம்புவதைச் சொன்னார். பையனுக்கு அட்ஜஸ்ட் செய்வது ரொம்ப கஷ்டம் ஆனால் என்ன செய்வது? 15 வருடம் அமெரிக்காவில் போரடித்து விட்டதாகவும், இந்தியாவை ரொம்ப மிஸ் செய்வதாகவும் சொன்னார். சரி, நம்ம கேஸ் போலன்னு நெனச்சுகிட்டேன்.
ஒரு வழியா சென்னை வந்தோம். உள்ளிருந்த குழந்தைகளுக்கு ஒரே சந்தோசம். ஆமா, நமக்கே இப்பிடி இவ்வளவு நேரமான்னு எரிச்சல் வருது. அவங்க எவ்வளவு நேரம்தான் வாலை சுருட்டி வச்சுகிட்டு இருக்கிறது? அமெரிக்கன் ஆங்கிலத்திலும், மழலைத் தமிழிலுமாக சென்னை வந்து விட்டதைக் கொண்டாடினர்!

சென்னை விமான குடி நுழைவு அதிகாரிகள் ரொம்ப சினேகமாக இப்போல்லாம் இருக்காங்க. 96'ல சிங்கப்பூர் சென்ற அனுபவமும், அப்போதிருந்த விமான நிலையம், அதிகாரிகள் நினைவுக்கு வந்து தொலைத்தன(ர்). உலக அதிசயமா என்னோட 4 பெட்டியும் (பெனாத்தலார், பாபா, கொத்ஸ் கவனிக்க: இவை பணப்பெட்டிகள் அல்ல!!) 10 நிமிடத்திலேயே வந்து ஆனந்த அதிர்ச்சி கொடுத்தன. நண்பரின் உதவியால், கெடுபிடி, அடிதடி, பெட்டிப்பிரி, கட்டிப்புடி எல்லாம் இல்லாம வெளியில் வந்தாச்சு. எனக்கு இதுமாதிரி செய்வது உடன்பாடு இல்லன்னாலும், சில சமயம் சில விஷயங்களுக்காக சில கொள்கைகளை காற்றில் பறக்க விட வேண்டியதாகிறது. இது பற்றி மேலும் ஒரு சமயத்தில்! இவ்வளவுக்கும், நான் எதுவும் தடை செய்யப் பட்ட பொருட்களையோ, மின் சாதனங்களையோ கொண்டுவரல. வழக்கமா எடுத்து வரும் 'டீ' பாட்டில்களை விட 3 பங்கு அதிக எண்ணிக்கை அவ்வளவுதான் :)

சரிங்க.. இந்த அவியலச் சாப்பிடுங்க இப்போ. மறுபடி வறேன். ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு! அடுத்த அவியல்ல, என்னோட வேலை தேடும் படலம், தமிழக அவலம், பதிவர் சந்திப்பு, சந்திக்க இயலாத பதிவர்கள் பத்தி பாக்கலாம்.

Goodbye அமெரிக்கா ... Hello இந்தியா :)

2008-04-11T21:11:00.004+05:30

இதனால் சகலமானவர்களுக்கும் அறிவிப்பது என்னன்னா,

12 வருஷமா வெளிநாட்டுல குப்பை கொட்டி கொட்டி, குப்பை நிறய சேந்துட்டதாலே தஞ்சாவூரான் தாய்நாட்டுக்குத் திரும்புறான் :)

ஆமாம் பதிவுலக நண்பர்களே, நான் வரும் ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதி இந்தியா (சென்னை) திரும்புறேன். தற்போதைக்குச் சென்னை - திருச்சி - தஞ்சாவூர் - மன்னார்குடி ஏரியாக்களில் சுத்திகிட்டு இருப்பேன். இன்னும் வேலை எங்கேன்னு முடிவாகலே. சென்னை அல்லது பெங்களூராக இருக்கலாம்! நிறைய நண்பர்களைச் சந்திக்க திட்டம். நீங்களும் ஃப்ரீயா இருந்தா ஒரு மெயில் தட்டி விடுங்க, சந்திக்கலாம்.

நிறையக் கருத்து/கலாச்சார வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், எனக்கு ஆதவளித்து 'டாலரளித்த' அமெரிக்காவுக்கு இச்சமயத்தில் என் நன்றிகள்! மறுபடியும் அப்பப்போ திரும்பி வருவேன் - நிறய விட்டுப் போன இடங்களச் சுற்றிப் பார்க்க!

ஒரு சின்ன இடைவேளை எடுத்துகிட்டு மறுபடி சந்திக்கலாம் :)

அன்புடன்,
தஞ்சாவூரான்
orbraja@gmail.com

இவரல்லவோ வாத்தியார்?

2008-04-07T00:46:00.002+05:30

அஞ்சும் அஞ்சும் எத்தனைன்னு கண்டுபுடிக்க கால்குலேட்டரத் தேடும் இந்தக் காலத்துல, மனக்கணக்கு மூலமே மாணவர்களை, குறிப்பா கிராமத்து மாணவர்களைச் சிக்கலான கணக்குகளுக்கு விடை கண்டுபிடிக்கச் செய்து அசத்தி வருகிறார் ஒரு ஆசிரியர்!

அந்த ஆசிரியர் பெயர் : திரு.எம்.காளிமுத்தன். இராமனாதபுரம் அரசினர் பள்ளி ஒன்றில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். 2006 ம் ஆண்டுக்கான 'டாக்டர். இராதாகிருஷ்ணன் நல்லாசிரியர் விருது' பெற்றவர்! கிராமத்து மாணவர்கள் தங்கள் ஞாபக சக்தியைப்் பயன்படுத்தி கணக்கிலும், ஆங்கிலத்திலும் வெற்றியடைய உதவி செய்து வருகிறார். தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள பள்ளிகளில் இந்த முறையைப் பயன்படுத்தி மாணவர்களுக்கு அவர்களின் புதைந்து கிடக்கும் சக்தியை வெளிக்கொணருவது இவரின் ஆசை. அதே சமயம், அவரின் இந்த பயிற்றுவிக்கும் முறைக்கு காப்புரிமை (patent) பெறுவதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்!

திரு.காளிமுத்தன் அவர்களின் முயற்சி வெற்றி பெறவும், அவரின் தொண்டு தொடரவும் நம் வாழ்த்துக்கள்!

அவரையும் அவருடைய அசத்தும் மாணவர்களையும் நீங்கள் youtube-ல் சந்திக்கலாம்!

நன்றி: அருனா சேதுபதி அக்கா, ரவி வெங்கடேஷ் மற்றும் aimsindia.net

அமெரிக்காவில் 50ல் ஒரு கைக்குழந்தை கொடுமைப்படுத்தப் படுகிறது!

2008-04-03T23:22:00.004+05:30

ATLANTA - About 1 in 50 U.S. infants are victims of nonfatal child abuse or neglect in a year, according to the first national study of the problem in that age group.

The study focused on children younger than 1 year, and found nearly a third were one week old or younger when the abuse or neglect occurred.

"It is a particularly vulnerable group," said study co-author Rebecca Leeb, of the Centers for Disease Control and Prevention.

"We were struck by the fact there was a clustering of maltreatment with the very, very early age group."

The researchers counted more than 91,000 infant victims of abuse and neglect in the period Oct. 1, 2005 to Sept. 30, 2006.

The information came from a national data base of cases verified by protective services agencies in 45 states, the District of Columbia and Puerto Rico.

Other studies have looked at national child abuse and neglect cases, but this is believed to be the first to focus on infants, said Leeb, a CDC epidemiologist.

The 91,000 infants were age 1 year or younger. About 30,000 of those cases were infants aged one week or younger. About 68 percent of those cases were attributed to neglect.

Federal officials define neglect as a failure to meet a child's basic needs including housing, clothing, feeding and access to medical care. But the counted cases did not include new parents stumbling their way through breast-feeding or making other rookie mistakes.

"Things like abandonment and newborn drug addiction would qualify as neglect, not things like parents learning how to be parents," Leeb said.

Medical professionals identified about 65 percent of the maltreated newborns to protective services staff. The others came from law enforcement, relatives, friends, neighbors and from protective services staff.

The results mirror what a study in Canada found, Leeb said.

The CDC collaborated on the study with the federal Administration for Children and Families.

___

On the Net:

The CDC publication: http://www.cdc.gov/mmwr

நன்றி: AP மற்றும் Yahoo

குறட்டையின் நாயகனா நீங்க? இதப் படிங்க :)

2008-04-01T01:08:00.003+05:30

ரொம்ப நாளா இதைப் பத்தி எழுதனும்னு நெனச்சு, சத்தம் இல்லாமே குறட்டை வரும், கை மட்டும் 'மவுசில்' இருக்க, தலை 'மானிட்டரில்' மோதிக்கொள்ளும் ஒரு திங்கட்கிழமை நன்னாளில், இதோ எழுதியே விட்டேன்!

சில பேருக்கு குறட்டை ஒரு எரிச்சலான சத்தம். சில பேருக்கு இது வாழ்க்கைப் பிரச்சினை. ஆமா, குறட்டையாலே விவாகரத்து பெற்ற தம்பதிகள் நிறைய என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஏன் குறட்டை வருது, அதுக்கு என்ன பண்ணலாம், வைத்தியங்கள் இருக்கா போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை காணும் ஒரு சிறிய முயற்சிதான் இந்தப் பதிவு. குறட்டை விடாமே படிங்க, சரியா? :)

குறட்டை என்பது என்ன?

நாம் தூங்கும்போது, நமது தொண்டையில் மற்றும் மூச்சுக் குழாயில் உள்ள தசைகள் சுருங்குகின்றன. இந்தத் தசைகள் சுருங்கச் சுருங்க, மூச்சுகுழாயில் வரும் காற்று சுலபமாக சென்று வர முடியாமல் அந்தத் தசைகளை 'அடித்து' 'மோதிக்' கொண்டு வருகிறது. இப்படி அடித்து மோதிக்கொண்டு வரும் சத்தம்தான் குறட்டை. இந்தத் தசைகள், தொண்டைக்கு பின்புறம் இருக்கலாம் அல்லது மூக்கு துவாரங்களுக்குள் இருக்கலாம் அல்லது உள்கழுத்தைச் சுற்றி இருக்கலாம். அதிக குண்டாக இருந்தால், நாக்கு உள்மடங்கி காற்று செல்லும் வழியை அடைத்துக் கொண்டு அழிச்சாட்டியம் செய்யலாம்.

ஏன் குறட்டை ஆபத்தானது?

குறட்டையில் இரு வகை. ஒன்று, சாதாரணச் சத்தம் வரும் குறட்டை. இந்தக் குறட்டையால், விடுபவருக்குக் கவலை/பாதிப்பு இல்லை! பக்கத்தில் தூங்குபவருக்குத்தான் தலைவலி!

இரண்டாவது வகை, Sleep Apnea எனப்படும் கொஞ்சம் சீரியஸ் வகை. இது ஒரு குறைபாடு. இந்தக் குறைபாடு உள்ள பெரும்பாலானவர்களுக்கு குறட்டை வரும். இது ஒரு அறிகுறி மட்டும்தான். குறட்டை விடுபவர் எல்லாருக்கும் இந்தக் குறைபாடு இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. இந்தக் குறைபாடு உள்ளவர்களுக்கு, திடீர் திடீரென்று மூச்சு அடைபடும். நன்றாகக் குறட்டை விட்டு தூங்குவார். திடீரென்று ஒரு சத்தமும் இருக்காது. ஒரு சில வினாடிகள் (சில முறை 1 நிமிடம் வரை கூட) கழித்து, ஒரு விதமான இருமல்/வித்தியாசமான சத்தத்தோடு மூச்சு விட ஆரம்பிப்பார்! (அமுக்குப் பிசாசுன்னு ஊருல சொல்லுவாங்க. அது இதாதான் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்!!) மறுபடி கொஞ்ச நேரம் குறட்டை/இல்லாமல் தூக்கம் தொடரும். பிறகு நிசப்தம், விருக்கென்று மூச்சு விடுதல் என்று தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

இந்த வகை குறைபாடு உள்ள்வர்களுக்கு, காலையில் எழுந்தவுடன் ரொம்ப அசதியாக இருக்கும். தூங்கின மாதிரியே தெரியாது. சக்தியில்லாதது மாதிரி உணர்வார்கள். வேலைகளில் ஒழுங்காக கவனம் செலுத்த முடியாது. பதிவு படிக்கும்போதே கண்ணைச் சுற்றும். டிரைவ் பண்ணுபவர்கள் வண்டி ஓட்டும்போதே தூங்கி வழிவார்கள் (பெரும்பாலும், மாலை நேரங்களில்). சிக்னலில் தூங்கும் பல பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன் :)

இது ஏன் வருகிறது?

குறட்டை வருவதற்கு சரியான காரணி இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. ஆனால், காரணங்களாக இருக்கலாம் என அறியப்பட்டவை:

1. பரம்பரை
2. 40 வயசுக்கு மேலே இருப்பது (இது நம்ம தவறா என்ன?) air passage - ஐ குறுகச் செய்யும்
3. ஆணாக இருப்பது! (அதனால்தான், தலைப்பு 'நாயகன்', அப்பாடி, பெண்ணீயத்துலருந்து தப்பிச்சாச்சு!)
4. ஒவ்வாமை (allergy), சளி மற்றும் ஆஸ்த்மா, சைனஸ் தொந்தரவுகள்
5. ரொம்ப குண்டாயிருக்குறது
6. கைப்புள்ள மாதிரி பப்பரப்பான்னு மல்லாக்கப் படுக்கிறது :)
7. தண்ணி, தம்மடிப்பது

சரி, இதுக்கு என்ன செய்யலாம்?

நாம முதல்ல இது சாதாரண குறட்டையா இல்லை அப்னியாவான்னு தெரிஞ்சுக்கனும். இதுக்கு, உங்களோட sleep partner உதவி தேவை. குறட்டை சத்தம் மட்டும் வருதா இல்ல மூச்சு அடைச்சு அடைச்சு வருதான்னு தெளிவு பண்ணிக்கனும். முடிஞ்சா, வீடியோ ரெக்கார்டர் வச்சு பதிவு பண்ணியும் பாக்கலாம்!

சாதாரண குறட்டையா இருந்தா ..

இவைகளை முயற்சி செஞ்சு பாருங்க:

1. எடையைக் குறைக்கலாம்
2. தண்ணி/தம்மை குறைக்கலாம்/நிறுத்தலாம்.
3. தூங்கப் போகும் முன் வயிறு முட்டக் குடிப்பதை/சாப்பிடுவதைக் குறைக்கலாம்
4. கைப்புள்ள போச விட்டுட்டு, சைடுல படுக்க முயற்சி பண்ணலாம்
5. தலைக்கு கொஞ்சம் உயரமான தலையணை வச்சு தூங்கலாம்

எவை முயற்சி செய்யக் கூடாதவை:

1. தெரு முனைக் கடையில் கிடைக்கும் nasal sprays, nose strips, 'உள்ளுக்கு' சாப்புடுற மருந்து வகைகள். இவை எதுவுமே கதைக்கு உதவாது (டிரை பண்ணி பாத்துருக்கோம்ல) :)

sleep apnea மாதிரி தெரிஞ்சுதுன்னா...

உடனே நல்ல காது மூக்கு தொண்டை மருத்துவரைப் போய் பாக்குறது நல்லது. அவர் சில சோதனைகள் செஞ்சு பாத்துட்டு, தேவைன்னா sleep study க்கு அனுப்புவாரு. இனிமேதான் ஆட்டமே :)
sleep lab ல உங்களத் தூங்கவிட்டு வேடிக்கைப் பாப்பாங்க :) லின்க்ல காமிச்ச மாதிரி, எல்லா தகவல்களும் சேகரிச்சு உங்க மருத்துவரைப் போய் பாக்க சொல்வாங்க.

சிகிச்சை முறைகள்:

CPAP (Continuous positive airway pressure)

sleep lab ல நீங்க தூங்கும்போது, மூச்சு விடக் கஷ்டமா இருந்துதுன்னா, உங்கள வேடிக்கைப் பார்க்கும் technologist, இந்த மெஷினை பயன்படுத்த சொல்வாரு. அது ஒரு தலைவலி புடிச்ச மெஷின். எனக்கும் குடுத்து பாத்தாங்க, போங்கடா, நான் செத்தா செத்துட்டுப் போறேன்னு சொல்லி வேணாம்னுட்டேன் :) (sleep free or die hard) :)) இந்த மெஷின் எப்பிடி இருக்கும்னா, ஒரு மோட்டார், ஒரு மாஸ்க். மோட்டார ஆன் பண்ணிட்டு, மாஸ்க்க மாட்டிகிட்டு தூங்கணும் :) அதான் வேணாம்னுட்டேன். இப்ப வரைக்கும், இது ஒண்ணுதான் சிறந்த தெரபி. (ஆனா, எனக்கு அது ஒரு வியாபார தந்திரமாத்தான் தெரிஞ்சது!!)

Dental Devices

இது, பல் செட் மாதிரி :) பல் மருத்துவர்கிட்டே போய் ஸ்பெஷலா தயாரிக்கச் சொல்லனும். ஆனா, இந்த முறை நிறைய பேருக்கு பயன்படுறதில்லை.

Somnoplasty

இது எச்சா (extra) இருக்குற தசைகளை மேல் தொண்டையிலிருந்து நீக்க செய்யும் 'கத்தி' முறை!

Nasal surgery

இது, septoplasty மாதிரியான ஒரு சர்ஜரி. மூக்குத் தண்டு வளைஞ்சு இருந்தாலோ, சதை வளர்ந்து இருந்தாலோ, நீக்கச் செய்யும் ஒரு சர்ஜரி. (இதுவும் நாங்க செஞ்சு பாத்துட்டோம்ல) :)

Uvulopalatopharyngoplasty (UPPP)

இது வலி அதிகமுள்ள ஒரு அறுவை சிகிச்சை. உள் தொண்டையின் மேல்பகுதியில இருக்கிற அதிகபட்ச சதையை நீக்கி (சமயத்தில், உள் நாக்கும் நீக்கப்படும்), காத்து போற வழிய கொஞ்சம் வெட்டி கட்டி அகலப் படுத்துவாங்க. ஒரு மாதம் வரை நீங்க பேசா விரதம் இருக்கணும் :) இது இப்போ லேசர் மூலமும் செய்றாங்களாம். விசாரிச்சுப் பாக்கணும்.

ஆனா, மேலே சொன்ன எந்த முறையுமே 100% வெற்றியைக் குடுக்கும்னு சொல்லமுடியாது. ஏன்னா, ஒவ்வொரு குறட்டை நாயகனும் வித்தியாசமானவர்கள்.

ஆகவே, மகாஜனங்களே இனிமே யாராவது குறட்டை விட்டா, கால்ல அடிக்கிறது, மூக்குப் பொடி கொட்றது, நங்குன்னு நடு மண்டையில கொட்டுறது எல்லாம் செய்யாமே, உங்களால் ஆன ஆலோசனைகள வழங்குங்க :) ஆங்... குறட்டை விடும் துணைகளின் துணைகளுக்கு, காதுல வாகா்கா சொருகிக்கிற மாதிரி காதடைப்பானும் விக்கிறாங்க (ear plugs).

இந்தப் பதிவு, என் குறட்டயையும் தாங்கிக் கொண்டு, 'உங்க குறட்டை இல்லாமே இப்பல்லாம் தூங்க முடியிறதில்ல' ன்னு என்னை குறட்டை விட ஊக்குவிக்கும், என் அன்பு தங்கமணிக்குச் சமர்ப்பணம் :)

டிஸ்கி: இந்தப் பதிவில் கொடுக்கப்பட்ட தகவல்கள் அனைத்தும் வெறும் தவல்களுக்காக மட்டுமே. சிகிச்சைகளுக்கு தகுந்த மருத்துவரை நாடவும் :) Happy slee...zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

லஞ்சம் இல்லாம காரியம் சாதிக்கனுமா? இவரைப் போய் பாருங்க!

2008-03-13T08:28:00.003+05:30

இவர் பேரு Mr. RTI. இவருக்கு வயசு 3 தான். ஆனா பவர் ரொம்ப அதிகம்! இவர் எப்பிடி உங்களுக்கு உதவி பண்ணுவாரு?

உதாரணத்துக்கு, நீங்க உங்க புது வீட்டுக்கு மின்சார இணைப்பு வாங்கனும். பொறுப்பான குடிமகனா, விண்ணப்பம் எல்லாம் நிரப்பி, வட்டார மின் வாரிய அலுவலகத்துக்கு அனுப்பிச்சிட்டீங்க. சாதாரணமா, 10 நாள் எடுக்கவேண்டிய இந்த சேவை 20 நாளாச்சு, 40 நாளாச்சு ஒண்ணுத்தையும் காணோம். போன் பண்ணி பாக்கிறீங்க, நேரா போயி பாக்கிறீங்க ம்ம்ம்ஹூம்ம் ஒண்ணும் ஆகலே. வெறுத்துப் போய் இருக்குற நேரத்துல, பக்கத்து தெரு பரமசிவம் வறாரு.

'என்னங்க, இதுக்குப் போய் வருத்தப் படுறீங்களே. ஜேயீயை பாத்து ஒரு ஆயிரம் ரூவா குடுத்தா டாண்ன்னு வரும் கரண்டு' ன்னு சொல்றாரு. நீங்க இந்த சமயத்துல தாராளமா நம்ம RTI யை அணுகலாம்!

நீங்க செய்யவேண்டியது எல்லாம், நேரா வட்டார மின்வாரிய அலுவலகத்துக்கு போங்க. அங்கே போய், 'Public Information Officer - PIO' ஐப் பாக்கனும்னு சொல்லுங்க. அவர்கிட்டே போய், ஒரு பத்து ரூவா கட்டுனா ஒரு படிவம் குடுப்பாரு. அத வாங்கி, உங்க முகவரி, நீங்க விண்ணப்பம் அனுப்புன நாள், அதற்கான கட்டணம் கட்டப்பட்ட ரசீது (நகல்) எல்லாம் சேத்து, சுருக்கமா, தெளிவா உங்கப் பிரச்சினையைப் பத்தி எழுதுங்க. 40 நாள் ஆச்சு, என் விண்ணப்பம் எந்த நிலையில் இருக்குன்னு கேள்வி கேட்டு படிவத்த முடிச்சு அத அவருகிட்டே குடுத்துட்டு வாங்க. வேற யாருக்கும் எதுவும் குடுக்கவேண்டாம்.

நேரா போக முடியலேன்னா பரவாயில்ல. ஒரு வெள்ளைத்தாளில் மேற்கண்டவற்றை எழுதி, 10 ரூபாய்க்கு போஸ்டல் ஆர்டரோ இல்ல டிமாண்ட் டிராப்டோ எடுத்து (Payable to PIO - Department Name) சாதாரண தபால் அல்லது பதிவுத் தபாலில் கூட அனுப்பலாம். சில தபால் நிலையங்களுக்கு போயி கூட படிவத்தைக் குடுக்கலாம். அவங்க, பணத்த வாங்கிகிட்டு படிவத்த ஏத்துகிட்டதுக்க்கான ஒரு ரசீது குடுப்பாங்க. எந்தெந்த தபால் நிலையங்களில் இதச் செய்யலாம்? இங்கே போய் பாருங்க.

உங்க படிவம் ஏத்துக்கலைன்னா? கவலையே வேண்டாம். அதுக்கும் நம்ம RTI ஒரு வழி பண்ணியிருக்காரு. ஒவ்வொரு துறைக்கும் ஒரு தல இருக்கும். இந்தத் தலைங்களுக்கு, இந்த மாதிரி படிவத்த ஏத்துக்காத PIO - க்களுக்கு ரூபாய் 25 ஆயிரம் வரை அபராதம் போட அதிகாரமிருக்கு. எண்ணி 30 நாட்கள்ல (35 நாட்கள் நீங்க Assistant PIO கிட்டே படிவத்த குடுத்துருந்தா. உயிர் போற அவசரம்னா, 48 மணி நேரத்துல உங்களுக்கு தகவல் குடுத்தாகனும்்!) உங்களுக்கு தகவல் எதுவும் வரலன்னா, நீங்க அப்பீல் பண்ணலாம். பொதுவா, PIO-க்களுக்கு மேலே உள்ளவர் அப்பீல பாக்குறவரா இருப்பாரு.

இது சும்மா ஒரு மாதிரிதான். நெறய விசயங்களுக்கு நீங்க இவர் உதவிய நாடலாம்!
இவரப் பத்தி மேலும் தெரிஞ்சிக்கனுமா? கீழே உள்ள சுட்டிகள்ல போய் பாக்கலாம்:

http://www.rti.gov.in/
http://rti.aidindia.org/
http://www.righttoinformation.org/

அமெரிக்காவுல இருக்கீங்களா? கவலையே வேண்டாம். இவர நீங்க வாஷிங்டனில் சந்திக்கலாம்!

இவர் கூட பழகிப் பாருங்க. உங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிடும் :) மத்தவங்களுக்கும் இவரப் பழகிப் பாக்கச்சொல்லுங்க. வாழ்த்துக்கள்!

நன்றி: http://www.indiatogether.org மற்றும் http://aidindia.org

அமெரிக்காவில் பெருகி வரும் துப்பாக்கிப் பைத்தியங்கள் ...

2008-02-18T03:20:00.006+05:30

ஒவ்வொரு முறை இது மாதிரி நடக்கும்போதும், மனம் திடுக்கிடுகிறது, எங்கு தவறு என்று எண்ணி வருந்துகிறது. ஏதோ ஒரு மூலையில், யாருக்கோ நடந்தாலும், இழப்பது மனித உயிர் எனும்போது பதைபதைக்கச் செய்கிறது. சமீப வருடங்களில் இது போன்ற சம்பவங்கள் ரொம்பவும் சகஜமாகிவிட்டன.

கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சம்பவங்களுக்கும், பெருகி வரும் சினிமா/தொலைக்காட்சி வன்முறைகளுக்கும், வீடியோ கேம் கடைகளில் துப்பாக்கி சண்டை விளையாட்டுகளுக்கு நிற்கும் வரிசைக்கும் சம்பந்தப் படுத்திப் பார்த்தால், அதற்கு நான் பொறுப்பில்லை!

இது வரை நடந்த துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவங்கள் (பெரும்பாலும் பள்ளிகளில் நடந்தவை்):
(இந்த பட்டியல் அதிகாரப் பூர்வமானதல்ல. முழுமையானதும் அல்ல. பல இணைய தளங்களிலிருந்து எடுக்கப் பட்டது.)

1989 January 17th. - USA, California, Stockton, Cleveland Elementary School: Gunman killed 5 children and wounded 30 others.

1989 December 6th - Canada, Montreal: Around 5pm, Marc Lepine walked into an engineering classroom at a university with a rifle and ordered two separate groups, men in one, female students in the other. He sent the males out of the room and started executing the nine remaining female students. Afterwards, he continued the shooting spree through the hall, the cafeteria, and upper floor classrooms. There, he shot at the other women before committing suicide. In the end, 14 women were killed and 15 of mixed gender were seriously injured.

1996 February 2nd. - USA, Washington, Moses Lake High School: a 14-year-old student shot 3 people (a teacher and 2 students) to death and wounded another student.

1996 March 13th - United Kingdom, Scotland, Dunblane; Around 9:30, Thomas Hamilton parked his car in the school's parking lot and cut several phone lines on a telephone pole. Armed with two 3-mm Browning pistols, two Smith & Wesson revolvers, and ammunition, he entered the school through a side door. Inside, he advanced while shooting indiscriminately and in rapid succession. Within three to four minutes, he fired fifty-eight shots before shooting himself. 17 people, including 16 five-year olds died, and 14 other were injured.

1997 February 19th. - USA, Alaska, Bethel High School: 16-year-old student shot principal and 1 student to death, 2 other students were injured.

1997 October 1st. - USA, Mississippi, Pearl High School: after killing his mother, a 16-year-old student killed 2 classmates, including his ex-girlfriend, and injured 6 others.

1997 December 1st. - USA, Kentucky, West Paducah, Heath High School: 14-year-old student killed 3 students and wounded 5 others at an informal prayer meeting.

1998 March 24th. - USA, Arkansas, Jonesboro, Westside Middle School: two 11- and 13- year old boys opened fire at Westside Middle School after a hoax firealarm; 5 people died, 12 were injured.

1998 April 24th. - USA, Pennsylvania, Edinboro, Parker Middle School: at a graduation party a 14-year-old killed a teacher and wounded 3 other people.

1998 May 17th. - USA, Oregon, Springfield, Thurston High School: a 15-year-old teenager carried out a shooting rampage. 2 classmates died and 22 others were injured.

1998 May 19th. - USA, Tennessee, Fayetteville, Lincoln County High School: an 18-year-old student was shot in a school parking lot dispute over a girl by another 18-year-old student.

1998 June 15th. - USA, Virginia, Richmond, Armstrong High School: 14-year-old shooter injured 2 teachers.

1999 April 20th. - USA, Colorado, Littleton, Columbine High School: in the most violent school assault in U.S. history two students, 17 and 18 years old, fired more than 1,000 rounds of ammunition and detonated 30 explosive devices during their rampage. 12 people were killed; 24 students were injured, some of them critically, 160 patients had to be triaged, and more than 2,000 people were evacuated during the shooting. In the aftermath of the violence more than 60 other live explosives were found in and around the school.

1999 April 28th. - Canada, Alberta, Taber, W.R. Myers High School: first fatal High School shooting in the country in 20 years; 1 student was killed another one injured.

1999 May 20th. - USA, Georgia, Conyers, Heritage High School: 15-year-old gunman injured 6 students.

1999 August 10th. - USA, Los Angeles, North Valley Jewish Community Center: at 10:40 AM, a self-proclaimed white supremacist entered the North Valley Jewish Community Center in Granada Hills, a quiet suburb in the northern part of Los Angeles. There were about 70 children, ages 5-12, and some staff members in the building at the time. The offender immediately opened fire in the front hallway with a machine gun. He shot about 70 rounds and wounded 5 people.

1999 September 15th. - USA, Texas, Fort Worth: a gunman opened fire in a Baptist church during a prayer service. The shooting claimed the lives of 7 people including 3 teenagers. 8 others were injured, some critically.

1999 November 1st. - Germany, Bad Reichenhall: a 16-year-old teenager opened fire from his home in the small town of Bad Reichenhall in southern Germany. 4 people died and 6 were injured in front of the adjacent hospital. It took nearly an hour to evacuate the critically injured.

1999 November 19th. - USA, New Mexico, Deming Middle School: 13-year-old shooter killed 1 person

1999 December 6th. - USA, Oklahoma, Fort Gibson's Middle School: in another school shooting, a 13-year-old student fired at least 15 rounds from a semiautomatic handgun and wounded 4 students.

1999 December 7th. - The Netherlands, Veghel, De Leijgraaf High School: a 17-year-old student opened fire injuring a teacher and three students. Such incidents are extremely rare in the Netherlands, where gun control is strict and weapons are available only on the black market.

2000 February 29th. - USA, Michigan, Mount Morris Township, Buell Elementary School: a six-year-old boy shot and killed a six-year-old girl with a .32-caliber handgun.

2001 March 5th. - USA, California, Santee near San Diego, Santana High School: 15-year old student opened fire and killed two students and wounded 13 other people

2001 March 22nd. - USA, California, El Cajon near San Diego, Granite Hills High School: 18-year old student started shooting and wounded 5 people

2003 September 24th - USA, Minnesota, Cold Spring, Rocori High School: A 15-year-old boy opened fire in the weight room and the gym; a veteran teacher talked the boy into handing over the small-caliber handgun. When police arrived, the boy was in the custody of the school's staff; one student died and another was critically wounded.

2005 March 21st – USA, Minnesota, Beltrami County, Red Lake High School: A student killed his grandparents at their home and then went on a shooting rampage with two handguns and a shotgun at a 300-student school on a sovereign Indian reservation near the Canadian border; eight people (a teacher, a security guard, 5 students, and the assailant) died at the school and 12 others were injured.

August 19, 2005: Miami, FL

A 17-year-old male high school student was shot and killed in a stadium parking lot following an exhibition high school football game. Police later arrested a 19-year-old male suspect. Reports indicate the incident stemmed from earlier conflicts and/or threats.

August 29, 2005: West Valley City, UT

A 21-year-old male was arrested and subsequently charged for vehicular homicide investigation in the death of a 15-year-old male high school student. The suspect was reportedly speeding through the high school parking lot around 2:30pm and threw at glass bottle at a student. The suspect allegedly left the area, made an abrupt U-turn, returned, and according to witnesses intentionally swerved toward the 15-year-old male, who was straddling a bike, and hit him. The victim was reportedly thrown about 100 feet. The victim sped off from the area with a cracked windshield and was subsequently arrested by police when found hiding in a window well of a nearby house from where the car was abandoned.

September 8, 2005: Richmond, CA

A high school custodian who was unlocking the school doors around 6:00am found the dead body of a 28-year-old male on the campus. The victim, who was reportedly paroled less than 24 hours prior to his death, had been shot to death. Police said it was not a "body dump" and appeared to have happened at the school. The body was removed before students arrived but the crime scene was not cleared until shortly after school opened, according to reports. School officials diverted students from the crime scene, directed students to focus on their classwork, and provided two school psychologists for counseling, as needed.

September 23, 2005: Sandy Spring, MD

A 15-year-old female student was stabbed and subsequently died during a fight between two groups of females around 8:30pm in a high school parking lot following a school football game. The incident reported stemmed from an ongoing conflict for multiple weeks over one girl spitting at the other.

September 30, 2005: New York, NY

Four students suffered stab wounds and a 15-year-old male was stabbed to death in a fight with another group of students in front of a Manhattan high school. The 15-year-old died from a massive wound to his stomach according to reports.

October 7, 2005: Richardson, TX

A 17-year-old male high school student was shot and killed after fights erupted between two groups in a mall parking lot following a high school football game. The fights reportedly were a continuation from a confrontation which started at the high school after the game. Shots were fired and the victim, an innocent bystander, was killed while five others were also shot. Nine people were shot after three separate football games that evening, with the 17-year-old victim being the only one who died.

October 26, 2005: Moulton, AL

A 55-year-old female first grade teacher was beaten and subsequently died due to irreversible brain damage. The incident occurred at an educational facility used during the day for Head Start and in the evening for adult education classes, where the teacher worked in addition to her elementary school position. A 15-year-old, eighth-grade male high school student was arrested and charged for murder. Police believe the suspect beat the victim unconscious with his fists before going through her purse and stealing money. The victim was reportedly working alone in the facility doing administrative work when the attack occurred between 4:00pm and 5:00pm.

October 27, 2005: Fresno, CA

A 37-year-old male was shot and killed near the staff parking lot of an elementary school. The victim was a parent at the school. The school was put on lockdown. Police reported that the incident was gang-related to a non-school matter involving the victim.

October 27, 2005: San Leandro, CA

A 14-year-old female high school student was shot three times in the back and killed while walking to school just blocks away from her high school. A male, believed to be a non-student between 16 and 18 years old, allegedly got out of a car, shot the 14-year-old in the back, and then killed himself in an apparent murder-suicide. Police confirmed the two knew each other.

November 2, 2005: Houston, TX

A 16-year-old male high school student was shot in the head while standing at a subdivision area home on his way home from school around 3:45pm and died the next day. Police initially believed there may have been two groups waiting for a gang-related fight when three shots were fired from a car driving by. School officials planned beefed up security and counselors at the school following rumors of possible retaliation.

November 8, 2005: Jacksboro, TN

A 15-year-old male high school freshman shot and killed an assistant principal. The principal and another assistant were also shot and hospitalized during the incident.

November 16, 2005: San Antonio, TX

A school police officer shot and killed an 18-year-old male who allegedly attempted to run down the officer as he attempted to stop the suspect and another male from stealing a car in a middle school parking lot.

November 17, 2005: Tampa, FL

A 17-year-old male high school senior was shot to death after school in a McDonald's parking lot across the street from his high school. Three other teens, ages 15, 16, and 19, were shot and treated at a hospital. The shots were fired from a car after fistfights broke out in the restaurant parking lot. An 18-year-old was arrested the next day. Some said the fighting was gang-related, but authorities described it as neighborhood and/or territorial disputes.

December 6, 2005: Garden Grove, CA

A 16-year-old male high school student was beaten and then shot in the chest with one gunshot, and later died at the hospital. The victim reportedly was involved in a fight around 3:00pm near a path connecting a street to the school's athletic fields. Reports indicate gang members jumped in to assist the victim, who was being beaten, when a member of the original group pulled a gun and shot the victim. Police subsequently arrested six alleged gang members in connection with the murder.

December 16, 2005: New York, NY

A 56-year-old female school safety agent died of a heart attack after being assaulted by a 12-year-old female middle school student. The student was reportedly standing in line at a school dance when the safety agent asked her to leave at the direction of the principal, who wanted her removed due to an incident earlier in the day at school. Police said a fight broke out and the girl struck the safety agent, and the girl was restrained with the help of two additional school safety agents.

January 13, 2006: Longwood, FL

A 15-year-old male middle school student was shot by the SWAT team after pulling out a gun out in class, briefly taking another student hostage, and running through the school. The student, who police said was suicidal and threatening to kill himself, was isolated in a restroom where he was shot by the SWAT team after he reportedly raised the gun at a deputy. The gun was later found to be a pellet gun fashioned after a 9mm handgun, which is what the police later reported as believing what he actually had in his possession. The 15-year-old died from his injuries the next day, according to reports.

January 13, 2006: Pinson, AL

A 17-year-old male high school junior was shot in the neck and groin during a fight with a 20-year-old male high school senior in a high school parking lot after a high school basketball game. Deputies arrested the 20-year-old male in the parking lot after the incident.

January 30, 2006: Great Falls, MT

A 16-year-old male high school student walked off his bus, into a school restroom, and fatally shot himself in the head around 8:00am. The principal, who was nearby, ran to the restroom and found the body. Police report that the male suffered a single self-inflicted gunshot to his head from a large-caliber weapon.

March 23, 2006: Milwaukee, WI

A 15-year-old male 7th-grade middle school was beaten to death at a bus stop a couple blocks from his school while awaiting a bus around 1:50pm. The victim had received an early release for a doctor's appointment.

May 5, 2006: Miramar, FL

A 19-year-old male was shot in the head with a single gunshot and died following a fight outside of a charter high school dance around 11:35pm.

May 18, 2006: Conway, SC

An 18-year-old female high school student was stabbed to death in a middle school parking lot on a complex shared by the high school and middle school. A 24-year-old male was arrested shortly after the stabbing. The incident occurred around 8:00am as students were arriving at school. Initial reports indicate the two may have had some type of dating relationship.

June 5, 2006: Los Angeles, CA

A 17-year-old male high school student was shot and killed in a high school parking lot as school dismissed around 3:00pm. The victim was reportedly shot by a gang member after two males approached the victim's younger brother, called the name of a gang, and tried to rob the victim's younger brother of his diamond necklace. The victim went to help his brother and was shot in the chest, and died.

June 6, 2006: Gary, IN
A 21-year-old male was shot and killed in a high school parking lot during a high school graduation ceremony. Two brothers, ages 28 and 18, were arrested. Police indicate that incident stemmed from an ongoing feud between the suspects and victim.

July 12, 2006: Los Angeles, CA

A 16-year-old female was shot and killed about three blocks from her school after 1:00pm. The female reportedly was with a group of friends. Police say the incident may have been gang-related, although the victim was not in a gang. The victim's brother reportedly told the media that the victim had allegedly warned school police before leaving the school that people had been threatening students in the area with guns.

July 31, 2006: Tampa, FL

A husband and wife were found by a delivery person around 6:20am shot dead outside of a middle school where the woman worked as a cafeteria manager. The female, age 38, and the male, age 54, were found on either side of their vehicle in the parking lot. Police were investigating possible causes including murder-suicide. Grief counseling was offered to staff who reported to the school later in the day.

The Virginia Tech massacre was a school shooting comprising two separate attacks about two hours apart on April 16, 2007, on the Virginia Tech campus in Blacksburg, Virginia, United States. The perpetrator, Seung-Hui Cho, killed 32 people and wounded many more,^[2] before committing suicide, making it the deadliest school shooting in U.S. history.

October 10, 2007: Cleveland, OH
A 14-year-old male student at a special academy for achieving students shot two teachers and two students, and then killed himself, at the school. The shooter had been suspended the day before for fighting with another student.

October 15, 2007: Columbus, OH
A 29-year-old male father of a fifth-grade student died from injuries received during a fight with another father outside of their children's elementary school the prior week. The two fathers, who came to the school for disciplinary hearings for their two children, encountered each other in the parking lot and began fighting, according to reports. The victim reportedly hit his head on the ground during the fight.

November 5, 2007: River Ridge, LA
A 13-year-old male eighth-grader shot himself in a suicide attempt just before the start of classes at a private Christian school. He died the next morning, according to news reports.

December 21, 2007: Union City, CA
A 14-year-old male middle school student was shot and died on campus after a fight broke out between groups of African-American and Hispanic students. Shots were fired and the victim ran onto campus, collapsed, and died.

January 8, 2008: Springdale, MD
An 18-year-old female high school student was shot in a drive-by shooting as she walked home from her high school. She later died. A 17-year-old student walking with her was shot in the buttocks, and a 36-year-old driver of a vehicle in the area was also struck but not seriously injured, according to reports.

January 18, 2008: Hempstead, NY
A 15-year-old male high school student was stabbed while playing handball on the high school's athletic court around 3:30pm after school dismissed. Initial police reports were that the victim and his 16-year-old friend were ambushed by non-students.

February 4, 2008: Gardner, KS
A 16-year-old male high school student with a heart ailment died after an after-school fight. The victim and another 16-year-old fought as four other youth watched, one videotaping the incident on his cell phone. The victim was later found dead in the yard of his home. The victim reportedly had been a victim of bullying for an extended period of time.

February 12, 2008: Oxnard, CA
A 15-year-old male junior high school student was shot in the head by a 14-year-old male student around 8:30am while in a computer lab classroom. The victim later died.

Feb. 16, 2008 in DeKalb, Ill. Steven Kazmierczak, 27, killed 5 students before committing suicide on Thursday at Northern Illinois University.

(தொடரும்?்)

பரவாக்கோட்டையில் வாலன்டைன்ஸ் டே கொண்டாட்டங்கள்!

2008-02-14T08:33:00.003+05:30

என்னங்க, ஆச்சரியமா இருக்கா? இப்ப இருக்குற அமெரிக்க நுகர்வுக் கலாச்சார வாலன்டைன்ஸ் டே இல்ல அது. ஒரு ஜாலியான (அர்த்தமே புரியலேன்னாலும்!) கொண்டாட்டம்.
எனக்கு 7-8 வயது இருக்கும்போதே அந்த விழா அழிந்து விட்டது. நினைவில் இருப்பவை மட்டும் இங்கே..

அந்த விழாவுக்கு பேரு, காமன் பண்டிகை (காமாண்டி - எங்க ஊரு மொழியில!). ஒவ்வொரு தெரு முனையிலேயும் அல்லது நால்ரோடு கூடும் இடங்களிலேயும் சின்னதா ஒரு இடத்தைத் தேர்வு பண்ணி கீழே சாணம் போட்டு மொழுகி விட்ருவாங்க. நாலு மூலையிலேயும் சின்ன சின்னக் கம்பு நட்டு, சின்ன பந்தல் மாதிரி போட்டுடுவாங்க. நடுநாயகமா, ஒரு கம்பு நட்டு அதுமேலே வக்க பிரிய (வைக்கோல் கயிறு) சுத்தி உச்சியில ஒரு வரட்டிய வச்சு கட்டிவிட்ருவாங்க. அந்தக் கம்பு ஒரு கரண்டிய நட்டு வச்ச மாதிரி இருக்கும் (உத்தேசமா!). அதுக்கு, மாவிலை, வேப்பிலை, குங்குமம், திருநீறு எல்லாம் வச்சு அலங்காரம் பண்ணியிருக்கும். 'வசதியான' தெருவா இருந்தா அதுக்குள்ள ஒரு விளக்கு ஒன்னு வச்சு சாயந்திரம் ஆனா எரியவிடுவாங்க. இதுல பாருங்க, பொம்பளைக யாரும் இந்த 'விசேசத்துல' கலந்துக்க மாட்டாங்க. ஏன்னு எனக்குத் தெரியல!

இது ஒரு 15 நாளைக்கு அப்படியே இருக்கும். யாரும் கண்டுக்க மாட்டாங்க!! தெருப் பெருசுங்க 15ஆம் நாள் முடிவுல ஒன்னு கூடி, இன்னிக்கு ராத்திரிக்கு 'காமாண்டி கொளுத்துறது' அப்பிடின்னு 'அதிகாரப்பூர்வமா' அறிவிப்பாங்க! அன்னிக்கு ராத்திரிதான் விசேசம். சாயந்திரம் ஆனா, வீட்டுல வெளையாடப் போறதா பொய் சொல்லிட்டு, தெருமொனைக்கு ஜூட் விடுவோம். வீட்டுப் பெருசுங்களுக்குத் தெரியும், காமாண்டி கொளுத்துறதப் பாக்க போறான்னு!

சாயந்திரமே, தெருவுல இருக்குற 'தொழிலதிபர்கள்' (பெட்டிக் கடைக்காரர்கள் என்று பொருள் கொள்க!) மற்றும், 'பெருந்தனக்காரர்கள்' அளிக்கும் அஞ்சு பத்த வச்சுகிட்டு, பொட்டுக்கடலையும், நாட்டுச் சக்கரையும் வாங்கி வச்சுருப்பாங்க. ஒரு ஏழு எட்டு மணி ஆனவுடனேதான்யா, மெயின் கூத்து ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொரு தெருவுக்கும் ஒரு 'பாட்டுக்காரர்' இருப்பார். அவருக்கு 'ஆனத' பாத்துகிட்டா (செல பேரு வெத்தலை பாக்கு - low maintenance, செல பேரு 'தண்ணி மிண்ணி' கேப்பாங்க!), அவரு ஸ்பாட்டுக்கு வந்துடுவாரு கொரல தட்டி சட்டி சரி பண்ணிகிட்டு!

பாட்டுக்காரர் சிக்னல் குடுத்தவுடனே, ஒரு ரெண்டு விடலப் பசங்கள செலெக்ட் பண்ணி, திருநீறு பூசி சாமி கும்பிடச் சொல்லுவாங்க. ஒருத்தன் ரதி, இன்னொருத்தன் 'மம்முதன்' (மன்மதன்). ரெண்டு பேரும் ரெண்டு குழுவுக்குப் பிரதிநிதி! ரெண்டு குழுவும் எதிரும் புதிருமா நிக்கும். பாட்டுக்காரர் நடுவாந்திரமா நிப்பார் (செல தெருவுல குழுவுக்கு ஒரு பாட்டுக்காரர் இருப்பார்). ரெண்டு குழுவுலேயிருந்தும் ஒரு 'பலசாலி' கையில் நீள துண்டோட இருப்பாரு. துண்ட அந்தந்த எளவட்டத்தோட இடுப்புல சுத்தி ரெண்டு மொனையையும் பலசாலி கையில வச்சுருப்பாரு. ரதி, மம்முதன் ரெடி. பாட்டுக்காரரு நல்லா கொரலெடுத்துப் பாடுவாரய்யா... அப்பிடி பாடுவாரு. நமக்கு இப்போ ஒண்ணும் ஞாபகம் இல்ல! அப்பிடி, பாடும் போது, ரதி பக்கம் பாடும்போது, மம்முதன் அப்பிடியே ரதி பக்கம் வருவாரு. ஒடனே பலசாலி, துண்ட ஒரு இழு இழுத்து மம்முதனக் 'கட்டுப் படுத்துவாரு'!! அதே மாதிரி, ரதி் பக்கமும் நடக்கும்.

பாட்டெல்லாம் முடிஞ்ச பெறகு (இல்ல, பாட்டுக்காரருக்கு 'சரக்கு' தீந்தபெறகு!), போட்டு வச்ச பந்தலப் பிரிச்சுப் போடுவாங்க. எல்லாத்தையும் கூட்டிக் குமிச்சுத் தீ வச்சுருவாங்க!!!! அப்படியே சைடுல, பொட்டுக்கடல வினியோகம் நடக்கும். தீ அணைஞ்சவுடனே எல்லாரும் அவங்க அவங்க வீட்டுக்குப் போய்டுவாங்க.

அடுத்த நாள், இன்னும் சரி கூத்து நடக்கும். அன்னிக்குத்தான் 'புலிவேடம்'!! வேடம் போடுறதுக்கு ஒருத்தர் ரெடியா இருப்பாரு. இத யாருக்கும் சொல்லமாட்டாங்க. ஒரு வீட்டில் ரகசியமா 'பெயிண்டிங்' நடக்கும். உடம்பு முழுதும் - ஆமா, உடம்பு முழுதும் (லங்கோடு ஏரியா தவுத்து!) பெயிண்ட பூசிகிட்டு, 'புலி' ரெடியாய்டும். செல படங்கள்ல காட்டுற மாதிரி துணிப்புலி இல்ல. வெளியூர்லருந்து 'டமுர்செட்டு' (drums set with clarinet) வந்து எறங்கி (அவங்களுக்கும் 'எறங்கி' இருக்கும்!) கூட்டம் கள கட்ட ஆரம்பிக்கும்! நாங்க வீட்டுல அதே பொய்ய சொல்லிட்டு 'புலி' ஆட்டம் பாக்க கெளம்பிடுவோம்.

எல்லாரும் ரெடியானவுடனே, டமுரு செட்டு அடி தூள் கெளப்பும். புலி ஆட ஆரம்பிக்க, வசூல் ராஜா மஞ்சள் பையோட பின்வர, ஊர்வலம் ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொரு வீடா போயி, ஒரு ஆட்டத்த போட்டுட்டு வசூல பண்ணிட்டு தொடருவாங்க. செல பேரு நெல்லு குடுப்பாங்க. செல பேரு வீட்டுகுள்ள போய் ஒளிஞ்சுகிட்டு, இல்லேன்னு பொய் சொல்ல சொல்லுவாங்க. இதுல, மாமன் மச்சான் புலி வேஷம் போட்டுகிட்டு வந்துட்டான்னா போச்சு. கணிசமா ஒரு 'துகை' (தொகை) போய்டும். அங்கங்கே புலிக்கு வாய் புளிக்க எலுமிச்சம்பழம் குடுப்பாங்க. அத வாயில கடிச்சுகிட்டு புலி வேக வேகமா போக ஆரம்பிக்கும். ஒரு ரெண்டு மூனு தெரு போனதுக்கு அப்புறம், புலிக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா 'கிலி' புடிக்க ஆரம்பிக்கும். ஏன்னா, பெயிண்டெல்லாம் நல்லா காஞ்சு ஒடம்பு வறவறன்னு ஆக ஆரம்பிக்கும். வேர்வை சொரக்கும் ஆனா, வெளியில போக வழியில்லாமே 'புலி' படற அவஸ்தை பாவமா இருக்கும்!

ஒரு கட்டத்துல புலி வேற வழியில்லாம, போதுண்டா சாமின்னு ஊர்க்கொளம் பாத்து வேக வேகமா 'ஓட' ஆரம்பிச்சுறும். 'புலிப்படை' பின்னாலேயே மண்ணெண்ணை, சோப்பு சகிதம் ஓடும். ஒரு வழியா கொளத்தடியில போயி ஒக்காந்து, நண்டு சுண்டெல்லாம் பெயிண்ட சொரண்டி எடுக்கும். அப்ப 'புலி' படுற வேதன நமக்கெல்லாம் சிரிப்பா இருக்கும். ஒரு வழியா சொரண்டல் முடிஞ்சு ஒரு குளியலப் போட்டுட்டு, அப்பிடியே மத்ததயும் உள்ளே போட்டுட்டு புலி ரெஸ்ட் எடுக்க குகைக்குள்ள (வீடுதாங்க!) போயிடும். புலிப்படை, டமுரு செட்டுக்கு செட்டில் பண்ணி அனுப்பிட்டு, வசூல எடுத்துகிட்டு 'வேட்டை' தேடி கடைக்குப் போயிடுவாங்க!! நாங்களும் திட்டு வாங்க காதுகள ரெடி பண்ணிகிட்டு மெதுவா வீட்டுப் பக்கம் ஒதுங்குவோம்.

இந்த நிகழ்ச்சியெல்லாம் ஏதாவது புராண கதைய ஒட்டி நடந்ததா, அந்தப் பாட்டுகளுக்கு என்ன பொருள், ரதி, மன்மதன் உண்மை மனிதர்களா, ஏன் 'காமாண்டியை' எரிக்கிறாங்க - இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிஞ்சா இங்கே சொல்லுங்களேன்! இப்போ எங்க ஊர்ல இதெல்லாம் நடக்குறது இல்ல. எல்லாரும், 'நாகரீகமாயிட்டதாலே' இனிமே வாலன்டைன்ஸ் டே கொண்டாடுவங்கன்னு நெனைக்கிறேன். ஆனா, நான் பாத்தது கிட்டதட்ட வாலன்டைன்ஸ் தின கொண்ட்டட்டம்னுதான் சொல்லனும்.

கொசுறு: சிங்கப்பூரில் மட்டும்தான் இந்த நாளுக்கு ஒழுங்கான தமிழ்ப்படுத்தல் இருக்குன்னு நெனைக்கிறேன். அங்கே 'அன்பர்கள் தினம்' அப்பிடின்னுதான் சொல்றாங்க. அன்பு வைத்திருக்கும் யாருக்கும் வாழ்த்துக்கள், பரிசுகள் பரிமாறிக்கொள்ளலாம். ஆனா, எதையுமே அறைகுறையாகப் புரிந்துகொண்டு பந்தா காட்டும் நமது நாட்டில்.....???

சரியாப் படிங்க - பாலியில் பிள்ளையார் - நிறைவுப் பகுதி!

2008-01-25T11:08:00.000+05:30

முன்குறிப்பு: எனது பாலித்தீவு அனுபவத்தைப் பற்றி 2002 ஆம் ஆண்டு ஒரு யாஹூ குழுமத்திற்காக எழுதியது. முதல்பகுதிக்கு இங்கே சுட்டவும்!

========================
அன்பு நண்பர்களுக்கு,

வேலை நிமித்தம் சிறிது இடைவெளி விழுந்துவிட்டது. பாலியைப் பார்க்க தயார்தானே?

சுமார் 20 மாடிகள் உயரம் கொண்ட அந்த கோபுரத்தின் உச்சியை அடைவதற்கே எங்களுக்கு மூச்சு வாங்கியது! ஒரே ஒரு ஆறுதல் என்னவென்றால், 'ஐஸ்க்ரீமை' சாப்பிட்டுக்கொண்டு சில இளவயது வெள்ளைக்காரப் பெண்கள் கோபுரத்தின் உச்சியில் எங்களுடன் இருந்தார்கள். முகத்தில் பயம் தெரியவே இல்லை. சரி, கால்களைக் கட்டியபின்புதான் அவர்களுக்கு பயம் வரும் என்று நினைத்தால் ... ஏமாற்றம். என்னைப் பார்த்து கால் கட்டும் வெள்ளைக்காரர், 'இவர்கள் எத்தனையாவது தடவை குதிக்க
வருகிறார்கள் தெரியுமா?' என்று கேட்டார். 'தெரியாது' என்று தலையை அசைத்தேன். அவர் சிரித்துக்கொண்டே, 'மூன்றாவது தடவை' என்றார். சரி, இளங்கன்றுகள் பயம் அறியமாட்டார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டே, கால்களைக் கட்டிக் கொள்ளத் தயாரானேன். கால்களை இறுக்கக் கட்டிவிட்டு, தவளை தாவுவதைப் போல் தத்திச் சென்று பலகையின் முனையில் சென்று
நின்றேன். கொஞ்சம் துணிவை வரவழைத்துக்கொண்டு, கீழே உள்ள குளத்தைப் பார்த்தேன்! அம்மாடியோவ், எவ்வளவு சிறிதாக குளம் இருக்கிறது? எனக்கு மயக்கம் வருவதுபோல் இருந்தது. கால்கள் நடுங்கின. வியர்த்தது.... நாக்கு வறண்டது!!! என் தைரியத்தை(?) நினைத்து எனக்குள் ஒரு வறண்ட சிரிப்பு முளைத்தது. கெட்டியாக பக்கத்தில் இருந்த கம்பியை பிடித்துக்
கொண்டேன். வெள்ளை இப்போது அருகில் வந்து, 1,2,3 சொல்ல ஆரம்பித்தார். 3 சொல்லி முடித்தவுடன், சடாரென்று இரு கைகளாலும் கம்பியைப் பற்றிக்கொண்டு, 'இப்போது வேண்டாம், அப்புறம் குதிக்கிறேன்' என்று வெள்ளையிடம் முனகினேன். அவர் என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்து விட்டு, 'சரி, அப்படி உட்கார். உன் நண்பன் மற்றும் இருவர் சென்ற பிறகு நீ குதிக்கலாம்' என்றார்! தற்காலிக நிம்மதியுடன் தலையசைத்தேன். கால் கட்டுகள் கழற்றப்படாமலே அமர்ந்தேன்.

என் நண்பன் முறை வந்தது அடுத்து. அவன் எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட்டமாதிரி தெரியவில்லை. குதிக்கும்போது சரியாக வீடியோ படம் எடுப்பார்களோ என்னவோ என்றுதான் கவலைப் பட்டான்! அவன் ஒன்றும் பெரிய பலசாலி இல்லைதான். அவன் மிக ஒல்லி என்றாலும், முதன்முதலில் அவனை சட்டை இல்லாமல் பார்த்தபோது அதிர்ந்துவிட்டேன். மிகச் சரியாக அவன் உடம்பில் உள்ள எலும்புகள் மற்றும் நரம்புகளை எண்ணிவிடலாம்! ஆனால், இங்கே குதிப்பதற்கு, உடல்பலம் தேவை இல்லை மனபலம்தான் தேவை என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன்! ஆனால் அவனது அசட்டு மன பலம் என்று
அன்று இரவுதான் தெரிந்தது! இனிமேல் ஜென்மத்திற்கு இதில் குதிக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்தபோது!! மற்ற இரண்டு பேர் குதித்தபிறகும் என் பயம் நீங்கவில்லை. போனால் போகிறது என்று, குதிக்காமல் இறங்கிவிட்டேன்! கீழே இறங்கியவுடன் வரிசையில் நின்று, கொடுத்த காசிற்கு, ஒரு சான்றிதழும், ஒரு T சட்டையும் வாங்கிக் கொண்டு வெட்கத்துடன் வெளியேறிவிட்டேன்! பிறகு அவைகளை வைத்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் பெருமை அடித்ததும், பிறகு
உண்மையை கூறியதும் மறக்கமுடியாதவை.

சுயதம்பட்டம் போதும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த கூத்து முடிந்ததும், மறுபடி கடற்கரைக்கு சென்றோம். போகும் வழியில் கடைகள், மக்கள், கடைகள். எல்லா பொருட்களும் மிக மலிவாக கிடைக்கின்றன. அவ்வளவு மக்கள் இருந்தும், அனைவரும் ஒழுங்காக சாலை விதிகளை கடைப் பிடித்ததும், வீதிகள் மிக சுத்தமாக இருந்ததும் என்னை வெகுவாக கவர்ந்துவிட்டன. சிங்கப்பூரர்கள் பெரும்பாலானவர்களுக்கு, அவர்களை விட மற்றவர்கள் அனைவரும் சுத்தமில்லாதவர்கள் என்ற ஒரு திமிர் இருக்கும்.
மற்றும், சிங்கப்பூரை விட்டு வெளியே மற்ற நாடுகள் இருக்கின்றன என்பதே அவர்களுக்கு தெரியாது. சுருங்கக் கூறினால் ஆசியாவின் அமெரிக்கர்களைப் போல் நிறைய விஷயத்தில் அவர்களை நினைத்துக் கொள்வார்கள். இவர்களிடம் நிறைய நல்ல விசயங்களையும் கற்றுக் கொள்ளலாம். இவற்றைப் பற்றி வேறொரு சமயத்தில் ...

நான் பார்த்த வகையில், நான் சந்தித்த அனைத்து பாலிவாசிகளும் நன்றாகத்தான் பழகினார்கள். இந்தியர் என்றதும் மிக மரியாதையாக நடத்தினார்கள். மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. சிங்கப்பூரில் சில கசப்பான அனுபவங்கள் இந்தியர்களுக்கு இருந்தாலும், இந்தோனெசியாவிலும் தாய்லாந்திலும், இந்தியர்களுக்கு நல்ல மரியாதை கிடைக்கும் என கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன். நேரில் கண்டேன். பெரும்பாலான பாலிவாசிகள் சுற்றுலாப் பயணிகள் சம்பந்தப்பட்ட வேலைகள்தான் செய்கிறார்கள். டாக்சி, பேருந்து ஓட்டுவது, வழிகாட்டியாக இருப்பது என்று. எங்களுக்கு ஒரு நல்ல டாக்சி ஓட்டுனர்
கிடைத்தார். இந்துவான அவர் பெயர் மறந்துவிட்டது. நிறைய இடங்களை சுற்றிக் காட்டினார். அரைகுறை ஆங்கிலத்திலும் பஹாசா இந்தோனிசியாவிலும் (மலாய் மொழி - இது சிறு மாற்றங்களுடன் இங்கு பேசப்படுகிறது, பேசப்படும் இன்னொரு நாடு - மலேசியா. சிங்கப்பூரில் இது இரண்டாவது முக்கிய மொழி) இந்த மொழி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியுமாதலால் புரிந்துகொள்வது கடினமாக இல்லை. வழியில் ஒரு கோயில் காட்டினார். கிட்டதட்ட நமது கோயில் போன்ற அமைப்பு! பூக்கள் மற்றும் சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப் பட்ட சுவர்கள். சாமி சிலைகள் இருந்ததாக நினைவில்லை. கொஞ்சம் இடிந்த
நிலையில் இருந்தது. சேலை மாதிரி (சாரோங் என்று பெயர்) ஆடை உடுத்தி, பூக்கள் அணிந்துகொண்டு பெண்கள் நடக்கிறார்கள். ஆனால், பெரும்பாலானவர்கள் மேற்கத்திய உடைகள்தான் அணிகிறார்கள். ஆண்கள் தொளதொளா கால்சட்டையும், பத்திக் (batik) எனப்படும் பாரம்பரிய சட்டையும் அணிகிறார்கள். ஆண்கள் பெரும்பாலும் சிறிய மீசை வைத்து இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் எதிர்ப்படும் போது, புன்னகை புரிகிறார்கள். தெருக்களில் பெரும்பாலான கடைகள் கைவினைப் பொருட்களையும், T சட்டைகளையும், fake branded துணிகளையும் விற்கிறார்கள். ஒரே ஒரு தொல்லை
என்னவென்றால், பண மதிப்பு! ஒரு US டாலருக்கு கிட்டத்தட்ட 40 ஆயிரம் ருபியாக்கள் (Rupiah)!! அங்கே 1 மில்லியன் ருபியா எல்லாம் மிக சாதாரணம். ஒரு தேநீர் அருந்தவேண்டுமென்றால்கூட ஆயிரக்கணக்கில் பணம் தேவைப்படும். ஒரு வசதி என்னவென்றால், ஒவ்வொரு ருபியா தாளும் 10000, 50000 என்ற மதிப்பு கொண்டவை. இந்த இடத்தில் ஒரு ஜோக்: என்னுடைய நண்பன் ஒருவன் சிங்கப்பூரில் இருந்து இந்தியா வரும்போது சுங்கச்சோதனை செய்பவரிடம் இந்த ருபியா தாட்களைக் கொடுத்து,
பெட்டியைத் திறந்து காட்டாமல் வெளியே வந்துவிட்டான்! வெளியில் யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் அவசர அவசரமாக பணத்தை வாங்குவதால் இதைக் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை! அநேகமாக இப்போது உஷாராக இருப்பார்கள்!!

அன்று மாலையில் தெரு முழுவதும் சுற்றினோம். பிறகு சூரியன் மறையும் காட்சி காண ஒரு கடலை ஒட்டிய இடத்திற்கு சென்றோம். மிக அருமையான காட்சி. அந்த இடத்தின் பெயரும் மறந்துவிட்டது. நீங்கள் பாலி சென்றால், சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்கும் இடம் என்று கேட்டால், கண்டிப்பாக சொல்வார்கள். அந்தக் காட்சியை கண்டு களித்துவிட்டு, இரவு மறுபடியும் கடைத் தெருவில் சுற்றினோம். எங்குமே மக்கள் வெள்ளம் இருந்தாலும், நம்மூரில் கேட்கும் சத்தம் இல்லை.
ஆனால், T சட்டைகள் விற்கும் அனைவரும் நம் பின்னாலேயே வருகிறார்கள். அங்குதான் எனக்கும் பேரம் பேசி வாங்கிய அனுபவம் கிடைத்தது. பொதுவாகவே எனக்கு பேரம் பேசுவது கூச்சமாக இருக்கும். என்னுடைய அப்பா இதில் பெரிய மன்னர்!! விற்பவர் 100 ரூபாய் சொன்னால், இவர் 5 ரூபாயில் இருந்து ஆரம்பிப்பார். எனக்கு தினமும் வேலை செய்து பிழைக்கும் உழைப்பாளிகளிடம் பேரம் பேசுவது பிடிக்காது. நம் மக்கள் அவர்களை மாதிரி ஆட்களிடம்தான் அவர்களின் திறமையைக் காட்டுவார்கள். ஒரு பெரிய
துணிக்கடையிலோ அல்லது show ரூமிலோ சொன்ன விலை கொடுத்து மறுபேச்சின்றி வாங்குவார்கள். ஆனால், பாலியில் எதை எடுத்தாலும் பாதி விலைக்கு கேட்கச் சொல்லி எனக்கு அறிவுறித்தியிருந்தார்கள். ஏனென்றால், பாதி விலைக்கு விற்றாலே அவர்களுக்கு
நல்ல லாபம் கிடைக்குமாம். நான் கொஞ்சம் பேரம் பேசி T சட்டைகளும், ஒரு சிறுவனின் தொடர்ந்த தொல்லை தாங்காமல் ஒரு ஜோடி யானை தந்தத்தில் (அப்படித்தான் அந்தப் பையன் சொன்னான்!!) செய்யப்பட்ட அலங்காரப் பொருளும் வாங்கினேன். நல்ல வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த அலங்காரப் பொருட்கள் நிறைய கிடைத்தன. ஆனால் அவை அனைத்தும் சொந்த வீட்டில் வைக்கத்தான்
அழகாக இருக்கும்! அப்புறம் D&G, Levis, Armani, Vercaci போன்ற பிரபலமான பெயர்களைக் கொண்ட ஜீன்ஸ்களும், T சட்டை களும் நடைபாதைக் கடைகளில் ஏராளமாக கிடைத்தன. அசல் 1 வாங்குவதற்கு இவைகள் 10 வாங்கலாம். ஆனால் தரம் கொஞ்சம் மட்டம்தான்! மற்றபடி shopping செய்வதற்கு மிக அருமையான இடம்.

அன்று இரவு ஒரு இந்தியர் நடத்தும் உணவு விடுதிக்கு சென்றோம். டாக்சி நண்பர் நீண்ட வற்புறுத்தலுக்குப்பின் எங்களுடன் சாப்பிட வந்தார். அருமையான இந்தோனிசிய கடலுணவு. கூடவே ஒயின். நண்பருக்கு பழக்கம் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார்.
அவரிடம் பேசியபோது சில சுவாரசியமான விஷயங்கள் கிடைத்தன. பாலிவாசிகள் இந்துக்களாக இருந்த
போதும், இந்தியா பற்றியும், நமது ஊரில் இருக்கும் இந்துமத சம்பிரதாயங்கள் பற்றியும் அதிகமாக அறிந்திருக்கவில்லை. ராமாயணத்தை சில மாற்றங்களுடன் அங்கு நடிக்கிறார்கள். வில்லுக்குரியவனான அர்ஜுனன் அங்கு ஹீரோவாக மதிக்கப்படுகிறான். இந்தப் பிறவியில் நாம் செய்கின்ற காரியங்களுக்கு ஏற்ப மறுபிறவி அமையும் என்று நம்புகிறார்கள். நம்மைப்போலவே கும்பிடும் முறை இருக்கிறது.
விருந்தோம்பல் நம்மைப் போன்றே இருக்கிறது. பாலி வாசிகளிடையே விபசாரம் ஒரு பெரிய அவமானகரமான குற்றமாக கருதப் படுகிறது. நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதியில் காணப்பட்ட ஒரு குறிப்பில், விபசாரத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் யாரும் விசாரித்தாலே, அது அவர்களுக்கு செய்யும் அவமானமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், பாலியின் தெருக்களில் சில இடங்களில் நேரடியாகவே தரகர்கள் நின்றுகொண்டு ஆண்களை அழைக்கிறார்கள். இந்த முரண்பாடு பற்றி அவரிடம் கேட்டபோது, மேற்கத்திய நாகரிக ஆதிக்கத்தினால் இந்த நிலமை என்றும், பெருகிவரும் club, disco, drug culture தான் இதற்கு காரணம் என்றும் தெரிவித்தார். சென்னையிலும் இப்போது இந்த மாதிரி கலாச்சாரம் 'மேல்தட்டு' மக்களிடையே பரவி வருகிறது என்பது அதிர்ச்சி தரும் விஷயம்தான்.

அடுத்த நாள், பாலியில் கடைசி நாள். அனைவரும் சேர்ந்து பேருந்தில் சென்று ஒரு அருங்காட்சியகம் செல்வதாக ஏற்பாடு. 2 மணி நேரப் பயணத்தில், கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியான வயல்வெளிகள், வயல்வெளிகள் மற்றும் வயல்வெளிகள்!! இந்தோனிசியாவும் இந்தியாவைப் போல் விவசாய நாடுதான். அரிசிதான் முக்கிய உணவுப் பொருள். வயல்கள் அளவில் சிறியதாக இருந்தன. சில வயல்களில் பெண்கள் தொப்பி
அணிந்தவாறு வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு வயல்வெளிகள் பழகிய இடங்கள் என்றாலும், என்னுடன் வந்த சிங்கப்பூரர்களுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது. சில பேருக்குப் பிடிக்கவில்லைதான்!! பயணம் முடிந்தவுடன், காட்சியகத்தை அடைந்தோம். அங்கு முகப்பில் இருந்த ஒரு சிலை எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அந்த சிலை, தும்பிக்கையுடன் இருக்கும் வினாயகரின் சிலை! ஆனால், அங்கு பணியில் இருந்தவருக்கு அது பற்றி பெரிதாக எதுவும் தெரியவில்லை. இருந்தாலும், நான் அந்த சிலையின் முன் நின்று ஒரு படம் எடுத்துக்கொண்டேன். காட்சியகத்தில், பெரிதாக பார்க்க ஒன்றும் இல்லை. அனைவரும், இவ்வளவு தூரம் வந்து ஒன்றும் உருப்படியாக பார்க்கமுடியவில்லையென அலுத்துக்கொண்டார்கள். சிறிது நேரம் அங்கு இருந்துவிட்டு, பிறகு, திரும்பி விட்டோ ம்.
விடுதிக்கு சென்று, ஓய்வு எடுத்துவிட்டு அடுத்த நாள் பாலியின் நினைவுகளோடு சிங்கப்பூர் திரும்பினோம்.

உங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தால் ஒருமுறை பாலி சென்றுவாருங்கள்!!

அடுத்த கடிதத்தில், என்னுடைய மறக்கமுடியாத 1 நாள் இலங்கை தங்கல் (Transit) பற்றி எழுதுகிறேன்.
மீண்டும் சந்திப்போம்.
அன்புடன்,
O.R.B.ராஜா

===========================

பாலியில் பிள்ளையார்! - எனது Bali பயண அனுபவம் - பகுதி 1

2008-01-21T22:36:00.000+05:30

முன்குறிப்பு: நான் சிங்கப்பூரில் 1997 ம் வருடம் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தபோது, பாலிக்கு அலுவலக சுற்றுலா சென்றோம். அதுபற்றி, 2002 ல் நான் பங்குபெற்றிருந்த யாஹூ குழுமத்தில் எழுதியது! அப்போது, இப்போதிருக்கும் தமிழில் எழுத வசதி இல்லை அல்லது எனக்குத் தெரியவில்லை!! அஞ்சலில் எழுதி பின் அதை இமேஜாக மாற்றி போஸ்ட் செய்யவேண்டும்! இதைப் படித்துவிட்டு, ஏதாவது ஞாபகத்துக்கு வந்தால், உடனே தொடர்பு கொள்ளவேண்டிய முகவரி: என் ப்ரோஃபைலில் உள்ளது :)

இனி... தணிக்கை செய்யப்படாத அந்தப் பதிவு...

=====================================
இனிய நண்பர்களே,
பிரபு, ஜகதிஷ், சந்திரமதி, பாங்காக் சீனி, ராபின், சாந்தன் மற்றும் சுந்தர் எழுதிய தமிழைப் படித்தேன். தமிழ் இனி மெல்லச் சாகும் என்ற பயம் முற்றிலுமாக நீங்கியது!! படிக்கப் படிக்க உடனே அவற்றைப் பற்றி ஏதாவது எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் தோன்றினாலும், வேலைப் பளு காரணமாக இயலவில்லை. இந்த Yahoo Group - ஐ தொடங்கியதற்கு இப்போதுதான் மிகுந்த மன நிறைவு அடைகிறேன்.
தயவு செய்து தொடர்ந்து எழுதுங்கள். அனைவருக்கும் குடம் குடமாக தமிழ் நீர் கிடைக்க அந்த தமிழ்த்தாயை வணங்குகிறேன். இதுபோன்று பல தமிழ் நெஞ்சங்களை பல நாடுகளிலிருந்து அறிமுகப் படுத்தியதற்கு, சாரு அண்ணாவிற்கு கோடானுகோடி நன்றிகள்!!
சாரு அண்ணா, அனைத்தையும் படிக்க உங்களுக்கு நேரம் இருக்கிறதா? இவற்றைப் பற்றி தங்கள் கருத்துக்களை தெரிவிக்கவும்.

இப்போது வாருங்கள் பாலி நோக்கி பயணத்தை தொடங்கலாம் ...

பாலிக்கு அலுவலகத்தில் இருந்து சுற்றுலா போகிறார்கள் என்ற செய்தி கேட்டவுடன் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. எங்கள் நிறுவனம், சுற்றுலா சம்பந்தப்பட்ட மாத இதழ் ஒன்றும் வெளியிட்டு வருவதால் பாதி விலைக்கு பயணச் சீட்டு கிடைத்தது. இது மாதிரி 'பாதி விலை' பயணம் ஒன்று திருமணமானவுடன் என் மனைவியுடன் தேனிலவுக்கு மொரிஷியஸ் செல்ல திட்டமிட்டு பிறகு சில
காரணங்களால் தடைப்பட்டது தனிக்கதை!! உடனே முன்பதிவு செய்துவிட்டேன். மொத்தம் 60 பேர் செல்வதாக ஏற்பாடு. இன்னும் ஒரு வாரம்தான் இருக்கிறது. விசா எடுக்கவேண்டும். அலுவலகத்தில் கடிதம் பெற்றுக்கொண்டு இந்தோனிசிய தூதரகத்திற்கு சென்று விசாவும் வாங்கியாகிவிட்டது. இதில் ஒரு பெரிய பிரசினை என்னவென்றால், பயணச்சீட்டின் விலையில் பாதியை விசா வாங்கக் கொடுக்கவேண்டும்!
இந்தியர்கள் விசா இல்லாமல் நேபாளம், பூட்டான் ஆகிய நாடுகளுக்கு மட்டும்தான் செல்லலாம் என கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எந்த நாட்டுக்கு செல்ல வேண்டும் என்றாலும் விசா வாங்குவது ஒரு பெரிய தலைவலி.

புறப்படும் நாள் நெருங்க நெருங்க பாலியைப் பற்றி மிக எதிர்பார்ப்பு உண்டானது. ஏனென்றால், பாலியைப் பற்றி மிக நல்ல விதமாக ஒரு இந்தோனிசிய நண்பரிடமிருந்து கேள்விப்பட்டிருந்தேன். மற்ற தீவுகளில், நகரங்களில் கலவரம் (இந்த நாட்டில் அடிக்கடி முஸ்லிம்-கிறிஸ்தவர் சண்டை நடக்கும். மற்றும் அரசியல் ரீதியான கலவரங்களும் அடிக்கடி நடக்கும். மக்களை சுரண்டி நாட்டை ஆள்வதாக பெயர் செய்துகொண்டு
கொள்ளையடித்த முன்னாள் அதிபர் சுஹார்த்தோவை எதிர்த்து மாணவர்கள் போராட்டம் நடத்தி, அவரை ஆட்சியை விட்டு இறக்கி, நாட்டின் முதல் அதிபரும், நேர்மையானவருமான சுகர்னோ என்பவரின் மகள் மேகவதி சுகர்னோபுத்ரி இப்போது அதிபராக இருக்கிறார். சுஹார்த்தோ மீது
வழக்கு நடக்கும்போது, அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று மருத்துவர் குழு பொய்யறிக்கை தந்தது வேறு விசயம். நன்றி: தமிழக அரசியல் வாதிகள்) நடக்கும்போது இங்கு மட்டும் அமைதியாக இருக்கும் என்று அந்த நண்பர் கூறுவார்.

விமானம் பாலியின் டென்பசார் விமான நிலையத்தில் இறங்கியது. சிங்கப்பூரிலிருந்து பாலிக்கு 3 மணி நேரப் பயணம். வழக்கம்போல் 'மெதுவான' பொதுவான சோதனைகள் முடிந்தவுடன் எங்களுக்கென்று வந்திருந்த வண்டிகளில் ஏறி தங்குமிடம் சென்றோம். வழி முழுதும் கடைகள்தான்
அதிகமாக தெரிந்தன. நம்மூரில் வண்டியை சூழ்ந்துகொண்டு வியாபாரம் செய்வதுபோல் அங்கும் சிறார்கள் மற்றும் இளைஞர்கள்! இப்போது எதுவும் வாங்கவேண்டாமென்று நேராக தங்குமிடம் சென்றுவிட்டோ ம். நாங்கள் தங்கியது ஒரு அழகான கடற்கரையோர உல்லாச விடுதியில். விடுதியின் விளம்பரம் எங்கள் மாத இதழில் வருவதாலும், மற்றும் சில வியாபார தொடர்புகள் எங்களுடன் இருந்ததாலும், நல்ல உபசரிப்பு
கிடைத்தது. அங்கு சென்றவுடன் அனைவரும் ஓரிடத்தில் கூடினோம். அங்குள்ள மேலாளர் எங்களுக்கு தேவையான விபரங்களையும், சுற்றிப் பார்க்கவேண்டிய இடங்கள் பற்றியும் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். அனைவரும் அறைக்கு சென்று சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு உடனே கிளம்பிவிட்டோ ம். என்னுடன் என் சீன நண்பன், அவனுடைய நண்பி, மற்றும் இன்னொரு உடன் பணி செய்யும் சீன நண்பி
கலந்துகொண்டார்கள். அனைவரும் தனித்தனி குழுவாக செல்லலாம் (free and easy) என்பதால் நாங்கள் தனியே கிளம்பிவிட்டோ ம்.

முதலில், கடற்கரையோரமாக சென்று பார்வையிட்டுவிட்டு அப்படியே காலார நடந்துவிட்டு வந்தோம். சாயந்திர நேரம் ஆகையால் வேறு எங்கும் செல்லவில்லை. விடுதி திரும்பியவுடன் local பியருடன் (சரியான கசப்பு!) விமரிசையான பாரம்பரிய சாப்பாடு. கிட்டத்தட்ட நமது இந்திய முறையில்தான் அவர்கள் சமைப்பார்கள். ஆனால், குழம்பு மிக இனிப்புடன் (தேங்காய் அதிகம் சேர்ப்பார்கள்) காரம் அதிகம் இல்லாமல் நீர்த்துப் போனதுபோல் இருக்கும். மீனை தலையோடு (குடல் மற்றும் வேண்டாததை நீக்கிவிட்டு) சமைத்து இருப்பார்கள். நம்மூர் மசாலா கண்ணில்கூட பார்க்கமுடியாது. கனவா(ய்) மீன் (squid), கோழி வறுவல் (இனிப்பு சாஸ் கலந்தது), சோயா பயிர் (sprout), நெத்திலிப் பொடி
(வறுத்த கடலையுடன்), முட்டை மற்றும் பீன்ஸ் பொறியல் என்று ஒரு பிடி பிடித்தோம் (சைவம் மட்டும் சாப்பிடுவர்கள் தொலந்தார்கள், சாப்பிட ஒன்றும் பெரிதாக இல்லாத கவலையைவிட அந்த ஒரு மாதிரியான வாசனையிலேயே நொந்துவிடுவார்கள்). பிறகு அறைக்கு சென்று
சிறிது நேரம் அரட்டை அடித்துவிட்டு தூங்கிவிட்டோ ம்.

காலையில் எழுந்தவுடன் காலை உணவு முடித்துவிட்டு, bungee jump செய்யலாம் என்று கிளம்பினோம். என்னைவிட என் சீன நண்பன் இதில் மிக உறுதியாக இருந்தான்! ஒருவேளை அவன் நண்பியிடம் சவால் விட்டிருப்பான் போலும்!! எனக்கு மிகுந்த பயம் இதில்...
கிராமத்தில் பிறந்து ஆறு, குளங்களில் குதித்து விளையாடியிருந்தாலும், செயற்கையான bungee குளம் எனக்கு பயத்தைக் கொடுத்தது. இருந்தாலும், ஊரில் உயர்ந்த பாலத்திலிருந்தும், கல்லூரி நாட்களில் அருகிலிருந்த ஆற்றுப்பாலத்தில் இருந்தும் குதித்த அனுபவங்களை துணைக்கழைத்துக் கொண்டு களத்தில் இறங்க தீர்மானித்துவிட்டேன். அங்கு சென்றவுடன் இரண்டு விசயங்கள் என் மன உறுதியை
குலைத்து விட்டன! ஒன்று, US40.00 கொடுத்து பதிவு செய்தவுடன் என்னிடம் கையெழுத்து வாங்கப்பட்ட ஒரு படிவம். அதில், ஏதாவது 'விபத்து' நடந்து நான் மேலுலகம் சென்றுவிட்டால் யாரும் அந்த bunjee jump நிறுவனத்தைக் கேள்வி கேட்கக்கூடாது. இரண்டாவது, அந்த 20 மாடி உயர கோபுரத்தில் ஏறி, அங்கு கால்களை கட்டி, பலகையின் விளிம்பில் நிற்க வைத்து, 1..2..3..bunjee.. சொல்லி தள்ளி
விடும் அந்த வெள்ளைக்காரர் நான் கேட்ட ஒரு கேள்விக்கு சொன்ன பதில். கேள்வி: இதில் ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடக்க வாய்ப்பு இருக்கிறதா, ஆமென்றால் what is the probablity? பதில்: ஆம். 500-க்கு ஒன்று!! அடப்பாவிகளா, அந்த 'ஒன்று' நானாக இருந்து விட்டால்?? நினைக்கவே தலை சுற்றியது!

கைகளும் கண்களும் வலிப்பதால் நாளை எழுதுகிறேன் ...
அதுவரை, adios from ராஜா.

புத்தாண்டு கேளிக்கை - மும்பை சம்பவம் - இதுதான் தீர்வு!

2008-01-04T09:29:00.000+05:30

முதலில், இந்த மாதிரி ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான செய்கைக்குக் கண்டனங்கள். கொஞ்சம் உணர்ச்சி வயப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிப்பதை விட்டுப் பார்த்தால், அந்த வெறியர்கள் செய்த செயலுக்குப் பின் ஒரு காரணம் இருக்கக்கூடும்!

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் என்றாலே, தண்ணியடித்து விட்டு தெருவில் போவோர் வருவோரை வழிமறித்து வாழ்த்து சொல்வது ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்து கொண்டிருந்தது. தமிழ் புத்தாண்டைக் கூட கொண்டாட மாட்டார்கள் நமது பீட்டர் புதல்வர்கள் ஆனால், ஆங்கிலப் புத்தாண்டுக்கு வாரம்/மாதம் முன்பே 'பிளான்' போட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்!

அதுக்கு அப்புறம், 'நாகரீகம்' வளர்ந்த பின், நட்சத்திர ஓட்டல்களில் கேளிக்கைகள், 'கலாச்சார' நடனம். வக்கிரங்களையும், ஜொள்ளுகளையும் தீர்த்துக்கொள்ள குடிமகன்கள் செல்லுவதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

ஆங்கிலமுமில்லாத, தமிழும் இல்லாத பேச்சுக்களோடு, தலையிலடித்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு குரங்கு சேட்டைகளுடன், தோன்றும் தொல்லைக் காட்சிகளின் உதவியாலும், அதீத சம்பளம் தருவதாகக் கூறி ஆசை காட்டி, வாழ்க்கையை எடுத்துக் கொண்டு, கவலைகளையும், மன உளைச்சல்களையும் பரிசாகத் தரும் தகவல் தொழில்நுட்ப அலுவகங்களாலும் வளர்க்கப் பட்ட நம் 'நாகரீகம்' அடுத்த பரிமாணத்தை, பீச் பார்ட்டிகளிலும், ரிசார்ட் பார்ட்டிகளிலும் கண்டது. மழை டான்ஸ், நீச்சல் குள டான்ஸ், டிஸ்கோ என்று 'மன உளைச்சலை' த் தவிர்க்க நமது, 'நவநாகரீக' யுவன்களும், யுவதிகளும் படையெடுப்பது ஆரம்பித்தது.

இங்குதான் ஆரம்பிச்சதய்யா, ஒரு விகிதாச்சாரப் பிரச்சினை! நம் யுவன்கள் 'நாகரீகமடைந்த' வேகத்துக்கு, யுவதிகள் 'நாகரீகமடையாமல்' போனதால், ஒவ்வொரு பார்ட்டியிலும், ஒரு யுவதிக்கு 10 யுவன்கள் என்ற கணக்கில் கூட்டம். சண்டை, சச்சரவு, பார்ட்டி முடிவில் யார்கூட போவதென்ற மனக் குழப்பம்.

இந்த மாதிரி ஒரு பிரச்சினைதான் இந்த மும்பை சம்பவத்திலும் நடந்திருக்கவேண்டும். ஒரு வித்தியாசம், பெண் நண்பிக்குப் பதிலாக, புதிதாக மணமுடித்த மனைவி! கூட வந்தது, 'கசின்' என்று படித்த நினைவு. கலிபோர்னியா போன்று, இங்கும் யுவன்கள் 'நாகரீகமாகவும்', 'நாசூக்காகவும்' நடந்து கொள்வார்கள் என்று நினைத்து அந்தத் தம்பி வந்திருப்பார் போலும்! இங்குதான், ஏற்கனவே போதையிலும், விகிதாச்சாரப் பிரச்சினையிலும் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களே, அந்த யுவன்கள். உடனே தன் முன்னோர்களின் புத்தியைக் காட்டிவிட்டார்கள். இதைவேறு, கடமையே கண்ணாக இருந்த பத்திரிகை புகைப்படக் காரர்கள் படம் எடுத்து விட்டார்கள். எந்த ஒரியா ஆதிவாசி சகோதரியின் மானபங்கத்தை படம் எடுத்து வெளியிட்டார்களோ, அதே வக்கிரம்தான் இதிலும் தெரிகிறது. 'கொலை செய்துவிட்டான்' என்று சொல்லுவதைக் காட்டிலும், ரத்தமும் சதையுமாக ஒரு படத்தைப் போட்டு விட்டால் அவர்கள் பிழைப்பு இன்னும் நன்றாக ஓடும். பத்திரிக்கைச் சுதந்திரமாம்.

இந்தமாதிரி நிகழ்ச்சிகள் இனிமேல் நடக்காமல் இருப்பதற்கு எனக்குத் தோன்றும் ஒரு யோசனை என்னவென்றால், நம் யுவதிகள் எவ்வளவு விரைவாக 'நாகரீக'மடைகிறார்களோ, கேளிக்கைகளில் ஆண், பெண் விகிதாச்சாரம் 1:1 என்று எப்போது ஆகிறதோ அப்போது இந்தமாதிரி சம்பவங்கள் நடக்காமல் தடுக்கலாம். இதற்கு, தொல்லைக் காட்சிகளும், ஆபாச இணைய தளங்களும் மற்றபிற ஊடகங்களும், இன்னும் தீவிரமானதொரு சேவையைச் செய்ய முன்வரவேண்டும். இந்த அரசாங்கம்னு ஒண்ணு இருக்காமே, அதுவும் கொஞ்சம் முயற்சி செஞ்சு அன்னிய முதலீட்டை இந்த மாதிரி விஷயங்களில் இன்னும் தாராளமா அனுமதிக்கலாம். மெட்ரோ சிட்டிகளில் மட்டுமே உள்ள டிஸ்கோ மற்றும் கேளிக்கை மய்யங்களை, இரண்டாம்/மூன்றாம் கட்ட நகரங்களிலும் திறக்க சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களை அமைக்கலாம். ஆங்கிலப் புத்தாண்டு பொறக்குற அன்னிக்கு, 30 வயசுக்கு கீழே உள்ள யுவதிகள் கோயிலுக்குச் செல்வதை தடை பண்ணிட்டு, டிஸ்கோ போவதைக் கட்டாயமாக்கலாம். இதனால், யுவதிகள் பற்றாக் குறை பெருமளவில் குறைய வாய்ப்பிருக்கு. யுவன்களுக்கு சிறப்பு டியூஷன்கள் ஏற்பாடு செய்யலாம் - எப்படி யுவதிகளை 'நாசூக்கா' கவர்றதுன்னு.

இதுக்கு ஒரு கமிட்டி போட்டு, அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பலாம். எப்பிடி அவங்களோட 'நாகரீகத்த' நாம இன்னும் முறையா கத்துக்கலாமின்னு பாத்து வரச் சொல்லலாம். விஜய் டீவில கொஞ்ச நஞ்ச தமில் நிகழ்ச்சிகளத் தூக்கிட்டு, புத்தாண்டு கேளிக்கைகளை எப்பிடி ஜோடி நம்பர் ஒண்ணு காரங்க கொண்டாடுனாங்கன்னு ஒரு பத்து வாரம் காட்டலாம். ஏன், இதுக்குன்னு ஒரு தனி சேனல் கூட ஆரம்பிக்கலாம். தமிழனுங்களுக்கு ரொம்ப உபயோகமாப் போகும்!

என்னிக்கு, நடு ராத்திரியில ஒரு ஜோடி சுதந்திரமா நடுதெருவுல 'கூட' முடியுதோ, அன்னிக்குத்தான் நம்ம நாட்டுக்குச் சுதந்திரமும்,அமெரிக்க கலாச்சாரமும் முழுமையாக் கெடச்சதுன்னு அர்த்தம்! அதுக்காக, நாம பாடுபட இந்த புத்தாண்டு ஆரம்பத்துல, நாம எல்லாம் உறுதி எடுத்துக்குவோம்!

சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும். உதைபல வாங்கி கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்.

2007-11-27T10:49:00.000+05:30

செய்தி: மலேசியாவில் நஷ்ட ஈடு் வேண்டி நடத்தப்பட்ட அமைதி வழி போராட்டத்தில் கண்ணீர்புகை வீச்சு/தடியடி

http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1687973,00.html

இந்தியர்களுக்கு, குறிப்பாக தமிழர்களுக்கு உதை கொடுப்பதில் ஆனந்தப்படும் நாடுகளின் வரிசையில் மலேசியா (மறுபடியும்) சேர்ந்துள்ளது. 60களில் நடந்த இனக் கலவரங்களுக்கு அடுத்தபடியாக இப்போது அறவழியில் போராடும்் இந்தியர்களை ஒரு வழி செய்துள்ளது. 60-களின் கலவரங்கள் பெரும்பாலும் மலாய்காரர்களுக்கும் சீனர்களுக்கும் இடையில் நடந்ததாகும். பூமிபுத்திரர்கள் என அழைக்கப்படும் எத்னிக் மலாய்காரர்களுக்கு அதிக முன்னுரிமையும், சலுகைகளும் கொடுப்பதற்கு என அமல்படுத்தப்பட்ட ஒரு சட்டத்திற்கு எதிராக அந்தக் கலவரம் நடந்து 200 பேர் வரை கொல்லப்பட்டனர். அதற்கு அப்புறம், விதியே என்று இருந்த இந்தியர்களும் சீனர்களும் அவ்வப்போது தங்களுக்கும் சம உரிமைகள் அளிக்கவேண்டும் என்று புலம்பி வருகின்றனர். ஆனால் அது செவிடன் காதில் ஊதிய சங்குக்கு இணையாகத்தான் மதிக்கப் படுகிறது. இப்போது, அடிமைகளாக வெள்ளைக்காரன் மலேயாவுக்குக் கொண்டுவந்து அம்போன்னு விட்டுட்டு போய்ட்டான். மலாய்காரனும் மதிக்கமாட்றான். எனக்கு 4 ட்ரில்லியன் டாலர் நஷ்ட ஈடு குடுன்னு நம்ம பழய மொதலாளிய (குயின் ஆஃப் இங்லான்டு) இப்போ கேகுறாங்க. அத வலியுறுத்தி நடத்தப் பட்ட பேரணிதான் இது. மலேசிய அரசுக்கு எதிரானது இல்லை.

சீனர்களைப் பொறுத்தவரை, பெரும்பாலான நிறுவனங்களை சொந்தமாகக் கொண்டு மலேசியாவின் நிதினிலையை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கின்றனர். ஆனால், இந்தியர்களின் நிலை அப்படி இல்லை. இதற்குக் காரணம், சரியான கல்வியறிவு இன்மை, குடி/போதைப் பொருட்கள், கேங்குகளில் இளவயதிலேயே சேர்தல், ஒற்றைப் பெற்றோரைக் கொண்டிருத்தல் போன்றவை. இவைகளை மீறி ஒரு இந்தியன் அல்லது தமிழன் மேற்படிப்பு படிக்கவேண்டும் என்றால், தலையால் தண்ணீர் குடிப்பதுபோல்தான். அதையும் மீறி படித்து முடித்து வெளியில் வந்தால் தகுதிக்குத் தகுந்த வேலை கிடைப்பதில்லை. மலாய்காரர் அல்லாதவராக இருப்பதால் வரும் வினைகள் இவை.

சொந்தத் தொழில் தொடங்க வங்கிகளில் கடன் கேட்டுப் போனால், மலாய்காரர் அல்லாதவர்களுக்கு கடன் கிடைப்பது என்பது குதிரைக் கொம்புதான். அதைக் கொண்டுவா, இதைக் கொண்டுவா என்று அலைக்கழிப்பதை நான் நேரிலேயே பார்த்து/கேட்டிருக்கிறேன். அதே சமயம், ஒரு மலாய்காரரைப் பங்குதாரராக (பெயருக்கு மட்டும்தான்!) போட்டு, அவரை அழைத்துக்கொண்டு போனால், கைமேல் காசு. இப்படி, வெறும் பேப்பரில் மட்டுமே பங்குதாரராக இருந்துகொண்டு நோகாமல் நொங்கு எடுக்கும் மலாய்காரர்கள் பலபேர்.

இங்குமட்டும்தான் இந்த நிலைமை என்று இல்லை. பக்கத்து நாடான சிங்கப்பூரிலும் இதே நிலைதான். என்னதான் பல இனத்தவர் ஒன்றாக வாழும் அழகான அக்கரைச் சீமையில் மனம் ஆடக் கண்டாலும், ரியாலிடி என்று வந்துவிட்டால்?? என்ன ஒரு வித்தியாசம் என்றால், மலேசியாவில் மலாய்காரர்கள் முதலாளிகள், இங்கு சீனர்கள். மற்றபடி ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. 1965-ல் சீனர்களுக்கு சம உரிமை கொடுக்க மறுத்து அமல்படுத்தப்பட்ட சட்டத்தின் பின்விளைவால்தான் சிங்கப்பூர் தனிநாடானது! ஆனாலும், இங்கேயும் தமிழர்கள்/இந்தியர்களின் இன்றைய நிலை மற்ற இனங்களை ஒப்பிடுகையில் கீழேதான் உள்ளது.

அவசரப்படாதீங்க! ரெண்டு நாட்டுல மட்டும் அடி வாங்க நாங்க என்ன கேணையனுங்களா? ்

அமெரிக்காவில் - சோசியல் செக்யுரிட்டி என்ற பேரிலும், தலப்பா கட்டுன அப்பாவி சிங்கா, அடி அவனை, அவன் அல்கொய்தா என்றும்,

ஜெர்மனியில் - இந்திய நாய்கள் இங்கு வந்து நம் வேலைகளை பறிக்கிறார்கள் என்று சொல்லி அடிக்கும் நியோ நாஜிகள் என்றும்,

இலங்கையில் - கேட்க நாதியில்லாத தமிழனை வேரறுப்பதுதான் மறுவேலை என்று சிங்கள வெறியர்களும்,

ஃபிஜியில் - இந்தியன் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக பதவியில் இருந்து பிரதமர் விரட்டியடிக்கப்பட்டதுமாக,

உகாண்டா, ஜிம்பாப்வேயில் - கறுப்பனை உறிஞ்சி இந்தியன் கொழுக்கிறான் என்ற காரணத்தைக் கொண்டும்,

பர்மாவில் - சராசரி பர்மியனைவிட இந்தியர்கள் (குறிப்பாக தமிழ் செட்டியார்கள்) நன்றாக வாழ்வது பொறுக்காமல் விரட்டப்பட்டதும்

என்பதுமாக, ஆயிரம் அடிவாங்கிய இந்திய சிகாமணிகளாக நாமும் நம் சகோதரர்களுமாக உலா வருகிறோம்.

அடித்தால் என்ன - கொஞ்ச நேரம் வலிக்கப் போகிறது.
வசதி வாய்ப்புகள் இந்த வீணாப்போன இந்தியாவில் கிடைக்குமா? இப்படி ஏழையாக இந்தியாவில் சாவதை விட, வசதியான அடிமையாக வெளினாட்டில் சாகிறேன். உனக்கென்ன வந்தது? பொத்திகிட்டுப் போப்பா.

பின்குறிப்பு: என்னதான் இந்தியாவை மறந்துவிட்டு அல்லது மறக்க முயற்சி செய்துகொண்டு வெளினாட்டில் நம் சகோதரர்கள், அந்தந்த நாட்டு குடிமக்களாக இருந்தாலும், அவர்களுக்கென்று ஒரு துயரம் என்றால் மனது வலிக்கத்தான் செய்கிறது. இதுல ஏதாவது தப்பிருந்தா சொல்லுங்கப்பா....

அமெரிக்கா - உபதேசம் ஊருக்கு மட்டும்தான்!

2007-08-25T05:02:00.000+05:30

சமீப காலமாக அனைவராலும் கவலையோடு உச்சரிக்கப்படும் வார்த்தை 'உலக வெப்பமயமாதல் - Global Warming'. ஊர் எக்கேடு கெட்டாலென்ன, தம் சந்ததியினர்க்கு ஒரு 3 தலைமுறை சொத்தாவது சேர்த்துவிடவேண்டுமென்று வெறியோடு பணம் சேர்க்கும் கும்பலையும் சற்று யோசிக்க வைத்த விஷயம் இது! சுவாசிக்க சுத்தமான காற்று, குடிக்க சுத்தமான குடிநீர், சுட்டெரிக்காத வெயில் இவை இல்லாவிட்டால் 3 தலைமுறை என்ன 30 தலைமுறைக்குத் தேவையான பணம் இருந்தாலும் பயனில்லை!

இப்போதுள்ள இந்த சுற்றுப் புறச்சூழல் கேட்டிற்கு அதிகமாக துணை போவது யார் என்று கேட்டால், 'வளர்ந்த' நாடுகளில் உள்ளோர் கை காட்டுவது இந்தியா போன்ற நாடுகளைத்தான். நாமும், அன்றாடம் நாம் கண்ணெதிரே பார்க்கும் புகையையும், நமது கிராமங்களில் விறகு அடுப்பு எரிப்பதையும் அதற்கு காரணமாக சொல்வோம். ஏனென்றால், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் உள்ள சில அறிவாளிகள் சொன்னால், அது உண்மையாக இருக்கும் என்ற ஒரு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை!! வாழ்க நம் அடிமைத்தனம் - part 2!

ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள்தான் Greenhouse Gas Pollution எனப்படும் கண்களுக்குத் தெரியா அசுத்தங்களைப் பரப்புவதில் முன்னணியாக இருக்கின்றன. கீழே பாருங்கள், உண்மை புரியும்.

Contribution to Global Warming (by emitting Greenhouse Gas)
================================================
Australia =====================> 1.1%
Canada =====================> 2.3%
Africa =======================> 2.5%
Middle East ==================> 2.6%
Japan ======================> 3.7%
Central + South America ========> 3.8%
Southeast Asia + India + China ===> 12.2%
Russia ======================> 13.7%
Europe =====================> 27.7%

நம்ம பெரியண்ணன் அமெரிக்கா பங்களிக்கும் சதவீதம் எவ்வளவு தெரியுமா??
அதிகமில்லே ஜென்டில்மென் சும்மா ஒரு 30.3 சதவீதம்தான்!!

இது நாம சொல்லலே, சொன்னது: U.S. Department of Energy, Energy Information Administration, Carbon Dioxide Information Analysis Center. அவங்க சொன்னதே இவ்வளவு இருக்கும்னா, உண்மையான அளவு??

குறிப்பு: Al Gore எழுதிய An Inconvenient Truth - The planetary emergency of global warming and what we can do about it என்ற புத்தகத்திலிருந்து சுட்டது!